ไปเมืองจันทบุรี

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย สำหรับตอนนี้ก็ขออภัยบรรดาท่านพุทธบริษัท ที่ต้องนำเรื่องไปจังหวัดจันทบุรี เมื่อวันที่ ๑๗ มิถุนายน ๒๕๓๔ มาเล่าตัดหน้าเรื่องธุดงค์ สำหรับเรื่องธุดงค์ในหนังสืออ่านเล่น จะต่อจากตอนนี้ไป

การไปจันทบุรีคราวนี้บรรดาท่านพุทธบริษัท ก่อนจะไป พันเอกสถาพร พงษ์พิทักษ์ ถวายค่าน้ำมัน ๓,๐๐๐ บาท และก็ที่ซอยสายลม จำชื่อไม่ได้ ถวายค่าน้ำมัน ๒,๕๐๐ บาท แล้วก็ คุณน้อย เรียก ป้าน้อย ก็แล้วกันนะ นึกชื่อไม่ออก ถวาย ๕๐๐ บาท ค่าน้ำมัน เมื่อไปถึงกรุงเทพฯ คุณบังเอิญ ได้ถวายค่าเดินทางอีก ๑๐,๐๐๐ บาท และให้นที ถวายอีก ๑,๐๐๐ บาท แล้วต่อมา เมื่อเธอตามไปถึงจันทบุรี ก็ถวายอีก ๑,๐๐๐ บาท รวม คุณบังเอิญ อ่องคล้าย ถวาย ๑๒,๐๐๐ บาท

การไปคราวนี้ก็เป็นเคราะห์หนัก เพราะไปถึงวันแรกก็ปรากฏว่า เป็นโรคพิเศษ นั่นคือ ท้องถ่ายอย่างหนัก คืนนั้นถ่ายประมาณ ๑๐ ครั้ง เพลียมาก แต่ว่าขอย้อนหลังนิดหน่อย ในเมื่อไปถึงบ้านนั่งเรียบร้อยแล้ว คุณวันดี เวสารัชชานนท์ ในนามของคณะลูกทั้ง ๙ ของพ่อปิยะ แม่ส้มจีน ได้นำปัจจัยมาถวายอาตมา ๑๐๐,๐๐๐ บาท บอกว่า ขอถวายเป็นส่วนตัวของหลวงพ่อ จึงได้บอกเธอว่า การถวายเป็นของส่วนตัวเป็นของดี ฉันยอมรับ แต่ว่าถ้าจะให้ดีที่สุดก็คือ เป็นทุนซื้อเพชรประดับเรือนแก้วขององค์ปฐมจะดีมาก ขอให้เธอตัดสินใจตามนั้น เธอก็ตัดสินใจตามนั้น

เป็นอันว่า เงินหนึ่งแสนบาทที่เขาถวายมาเป็นส่วนตัว ก็ขอโอนเข้าเป็นค่าเพชรประดับเรือนแก้วขององค์สมเด็จพระองค์ปฐม และหลังจากนั้น เธอก็ถวายอีก ๔๐,๐๐๐ บาท เป็นการสร้างองค์ปฐมกับวิหารองค์ปฐม นี่สำหรับท่านเจ้าของบ้านนะ และสำหรับ คุณสมบูรณ์ เวสารัชชานนท์ น้องชาย ได้สร้างวิหารสำหรับองค์ปฐม ๕๐,๐๐๐ บาท และสร้างเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุอีก ๕๐,๐๐๐ บาท และในนามคณะลูกทั้ง ๙ ถวายสังฆทานอีก ๔๕,๕๖๐ บาท และคุณสมบูรณ์ถวายค่าน้ำมันรถมาอีก ๓,๐๐๐ บาท เมื่อไปถึงเขาเติมให้แล้วนะ ก็ยังถวายมาอีก แต่ก็เป็นการบังเอิญ ขณะที่เดินทางมา คุณบังเอิญ ก็ถวายค่าน้ำมันเสียเองอีก ๑,๘๐๕ บาท

เป็นอันว่าเงินของคุณสมบูรณ์ ๓,๐๐๐ บาทนี่ ขอแยกเป็น ๓ ส่วน ส่วนที่หนึ่ง สร้างองค์ปฐม ส่วนที่สอง ซื้อเพชรประดับเรือนแก้วองค์ปฐม ส่วนที่สามสร้างเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุ แล้วก็สำหรับ คุณวันดี เวสาวัชชานนท์ นี่ยังถวายประจำวันอีก วันละไม่เท่ากัน รวมแล้วทั้งหมดเป็นเงินทั้งสิ้น ที่เธอถวายประจำวัน ๒๓,๖๐๐ บาท เมื่อรวมแล้วจริง ๆ เจ้าของบ้านถวาย เท่าที่ทราบ ๓๑๒,๑๖๐ บาท และก็บรรดาญาติโยมพุทธบริษัททำบุญใส่ขันอีก ๑๓๕,๒๑๘ บาท รวมทั้งสิ้นที่บรรดาญาติโยมพุทธบริษัททำบุญที่บ้านนั้น ๔๔๗,๓๗๘ บาท ค่าวัตถุมงคลที่นำไป มีญาติโยมทำบุญอีก ๑๗๕,๐๗๓ บาท รวมรับที่บ้านคุณสมบูรณ์จริง ๆ ๖๒๒,๔๕๐ บาท

ที่วัดเขาไผ่ ที่วัดเขาไผ่นี่ ความจริงเจ้าของวัดไม่ได้ถวายเงินแต่ว่าถวายน้ำปลามาเป็นร้อยกล่อง แต่ว่าที่นั้น ได้เนื่องในการทำบุญที่ผู้ใหญ่จุ๋ม รับวัตถุมงคลไป ได้ถวายมา ๕๙,๐๐๐ บาท และที่ผู้ที่สร้างองค์ปฐมอีก ๔,๕๖๐ บาท และบรรดาลูกหลานทั้งหลายโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ลูกหลานบ้านฉาง เป็นกำลังใหญ่ที่นั่น ถวายใส่ย่ามอีก และรวมคนอื่นด้วยนะ ใส่ย่ามอีก ๗๒,๔๑๖ บาท และก็มีพระมาถวายเงินชำระหนี้สงฆ์อีก ๕๐๐ บาท รวมรับที่วัดเขาไผ่จริง ๆ ก็ ๑๓๗,๔๗๖ บาท

และก็มา ที่บ้านบึง คณะปั๊มชนะใจ มี พัชรี เป็นหัวหน้านำคณะมาถวายอีก ๕๔,๗๔๐ บาท และก็มีท่านทั้งหลายที่ถวายกระจุ๋มกระจิ๋มอีกหลายรายด้วยกัน เมื่อกลับมาถึงวัดแล้ว รวมยอดจริง ๆ ที่รับมาจากบ้านคุณสมบูรณ์ และก็ที่วัดเขาไผ่ รวมแล้วทั้งหมด ๙๑๙,๐๕๕ บาท

ก็เป็นอันว่า ท่านเต็มใจทำบุญกันเอง การไปคราวนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าตั้งใจจะไปเอาเงินเอาทอง ทั้งนี้ก็เพราะว่า ที่นั่นมีศรัทธาดีมาก เมื่อไม่ไป ท่านก็นำมาถวาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งถึงปีก็นำทุเรียนบ้าง เงาะบ้าง มังคุดบ้าง ลางสาดบ้าง มาถวายเป็นคันรถทำให้พระเณร เด็ก และคนในวัด โรงเรียนทั้งสองโรงเรียน อิ่มหมีพีมันบริบูรณ์ไปด้วย ทุเรียน ผลไม้ สำหรับปีนี้ก็มีโชคดีพิเศษ นั่นคือ คณะสมบูรณ์นำมาแล้ว ๑ คันรถ พอหมด หมายความว่า โรงเรียนทั้งสองโรงเรียนเขาช่วยกันกินด้วย พระด้วย คนในวัด ด้วยคนงานด้วยแจกกันเป็นสาธารณประโยชน์ กินหมดไป ๑ คันรถหกล้อ

พอหมดวันนี้ วันรุ่งขึ้น คุณนิตยา ธรรมสันติ ก็นำมาอีก ๑ คันรถ ก็เลยกินต่อกันไปอีก พอกินหมดไม่กี่วันก็ไปบ้านคุณสมบูรณ์ กลับมาคราวนี้ คุณสมบูรณ์ก็นำมาอีก ๑ คันรถ กับบรรดาญาติโยมพุทธบริษัทหลายคนนำมาถวาย นำมาคนละลูกบ้าง สองลูกบ้าง บางคนก็มาทุกวัน วันละลูกบ้าง โดยมากจะเป็นหมอนทอง รวมแล้วได้ ๑ คันรถ ก็รวมความว่า ปีนี้มีโชคดีได้กินทุเรียน ๓ คันรถ

นี่ความจริงท่านมีศรัทธาขนาดนี้ ที่ไปความจริงไม่ได้หวังเงินไม่ได้หวังทอง คิดว่าแค่ทุเรียนที่ท่านมาถวาย ก็เกินทุนที่จะพึงจ่ายไปแล้ว ทุนที่จ่ายไปจริง ๆ นอกจากน้ำมันที่เติมไปจากวัด ไม่ทราบว่าเท่าไร เพราะเป็นปั๊มของวัด และก็จ่ายเงินจริง ๆ สำหรับเจ้าหน้าที่ที่ติดตามก็ ๑๖,๐๐๐ บาท นี่เป็นค่าใช้จ่ายเท่านั้นเอง แต่รับมาจริง ๆ ถึง เก้าแสนเศษ แล้วก็ปีต่อไป ก็ไม่มีความจำเป็นว่า ปีนี้เก้าแสนเศษ ปีหน้าต้องเก้าแสนเศษ ก็ไม่มีความจำเป็น

สำหรับบ้านนี้ถ้าไปไม่ถวายเลยก็ไม่เป็นไร พร้อมที่จะไป เพราะว่าทุกคนมีศรัทธาในพระพุทธศาสนาจริง ๆ การทอดกฐินก็ดี การจะทอดผ้าป่าก็ดีถวายกันอย่างหนัก ปกติก็ส่งมาถวายกัน นั่นเป็นที่พอใจแล้ว เมื่อเวลาไปที่บ้านจริง ๆ จะถวายหรือไม่ถวายก็ไม่สำคัญ แต่ว่าขออย่างเดียว ขอข้าวกินก็แล้วกัน

ทีนี้มันมีเรื่องอยู่ว่า ในเมื่อไปถึงที่นั่นท้องเดินหนัก ก่อนที่จะลงสอนกรรมฐานท้องถ่าย ๒ ครั้ง หนักมาก รู้สึกโผเผ ต้องมานั่งพักอยู่ชั่วคราว ต้องฉันยากระตุ้นประสาท ก็ลงไปแนะนำกรรมฐานตามสมควร พอขึ้นมาถ่ายอีก ๘ ครั้ง ก็พอดีไปในงานคราวนี้ ก็มีวัดอะไร วัดหนองกุย วัดหนองกุยนี่ความจริงท่านให้โยมเสงี่ยมพามา นิมนต์ไปวัดหนองกุย ความจริงอาตมาก็ไม่ทราบว่าวัดหนองกุยอยู่ที่ไหนตามปกติแล้วไม่รับนิมนต์ภายนอกก็ปิดป้ายไว้แล้ว ไม่รับกิจนิมนต์ภายนอก และโยมเสงี่ยมก็พามา อาตมาก็บอกว่า ถ้าหากว่าไปที่บ้านคุณสมบูรณ์ที่ห้วยสะท้อน อำเภอท่าใหม่ ถ้ามีความสบายดี และมีความสะดวกก็จะไป ถ้าไม่สบายก็ไม่ไป ตกลงไว้ตามนี้

ครั้นเมื่อไปบ้านคุณสมบูรณ์จริง ๆ เกิดถ่ายจริง ๆ ตั้ง ๑๐ ครั้ง มันก็ไปไม่ไหว และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อรถเลี้ยวเข้าห้วยสะท้อน เห็นป้ายเขาเขียนบอกว่า ที่วัดหนองกุยจะมีเทศน์ภาณยักษ์ทรงเครื่อง และมีการเป่ายันต์มหาเกราะเพชร โดยฤาษีลิงขาว ฤาษีลิงดำ และสามเณรน้อย จังหวัดอ่างทอง

เมื่ออ่านป้ายเข้าก็ตกใจ การเป่ายันต์มหาเกราะเพชร บรรดาท่านพุทธบริษัททั้งหลาย เขาเป่ากันอย่างไร ถ้าเป็นลูกศิษย์หลวงพ่อปานจริง ๆ จะเป่าได้เฉพาะเสาร์ห้าเท่านั้น คำว่า เสาร์ห้า ก็หมายความว่า ขึ้น ๕ ค่ำของเดือนนั้น จะเดือนอะไรก็ได้ ไม่ใช่เดือนห้า ต้องเป็นข้างขึ้น และก็ ๕ ค่ำ จึงเป่าได้ ฉะนั้นการไปคราวนั้นไม่ใช่เสาร์ห้า ถ้าอาตมาไปในงานนี้ ถ้าบังเอิญไม่ป่วยนะ ความจริงที่ไม่ไปเพราะป่วย และก็ถ้าหากว่าไม่ป่วยก็คงไปไม่ได้เหมือนกัน เพราะการเป่ายันต์ฯ ไม่ใช่เสาร์ห้า อาตมาไป อาตมาก็เสียก็ถือว่า เป็นคนลบหลู่ครูบาอาจารย์ที่สอนมา โดยเฉพาะหลวงพ่อปานเอง ท่านก็เป่าเฉพาะเสาร์ห้าเท่านั้น วันอื่นท่านไม่เป่า

หลังจากนั้น วันรุ่งขึ้น วันที่ ๑๙ ไปที่วัดเขาไผ่ วัดเขาไผ่นี่ไปได้เพราะอะไร เพราะว่าผู้ใหญ่จุ๋มนี่รู้เรื่องกันดี เพราะว่าไปที่นั่น ไม่มีงานทำ เพราะว่าไปถึงแล้วก็นั่งที่เดียว และก็มีคนมาทำบุญกัน ผู้ใหญ่จุ๋มก็ไม่รบกวนว่า หลวงพ่อต้องไปทำโน่น ต้องไปทำนี่ ไม่อย่างนั้นเราจะนั่งตรงไหน เราก็นั่งของเรา ผู้ใหญ่จุ๋มก็ไม่กวน ตามใจทุกอย่าง ฉะนั้นเมื่อไปนั่งอย่างเดียวก็ไปได้ แต่หนองกุยนี่ คงไม่ได้นั่งอย่างเดียวแน่ เพราะท่านจะเกณฑ์ให้เป่ายันต์เกราะเพชร การเป่ายันต์เกราะเพชร บรรดาท่านพุทธบริษัท ต้องมีกำลังดี ร่างกายดี มีจิตใจดีต้องใช้สมาบัติขั้นสูง

ทีนี้ก็มาคุยถึง เรื่องยันต์เกราะเพชร ยันต์เกราะเพชรนี่ ความจริงอาตมาเรียนตรงมาจากหลวงพ่อปาน เมื่อเรียนตรงมาแล้วก็ไม่เคยเป่าให้ใครเลย ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะเกรงว่าจะเป่าไม่ออก ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. ๒๕๒๒ อาตมาป่วยอยู่ที่บ้าน ฉวีวรรณ สรรพกิจ ที่กรุงเทพฯ คุณหมอประสิทธิ์ ฟูตระกูล กำลังให้น้ำเกลืออยู่ ขณะที่นอนให้น้ำเกลืออยู่ ขณะที่เขาจะแทงเข็ม ก็คิดว่า เข็มย่อมเป็นอันตราย อาจจะถึงชีวิตได้ ฉะนั้นจึงภาวนา จับอารมณ์ถึงขั้นสูงสุด คิดว่า ถ้าตายเพราะเข็มเราก็จะไปนิพพาน กำลังใจก็เป็นสุข

ขณะที่หมอประสิทธิ์ ฟูตระกูล เธอให้น้ำเกลือแล้ว เธอก็ออกไป ก็นอนภาวนาอยู่ ขณะนั้นก็เห็นภาพหลวงพ่อปานท่านมา ท่านบอกว่า ต่อไปนี้เธอต้องเป่ายันต์เกราะเพชร เพราะว่าเธอเรียนมาแล้ว เวลานี้ไม่มีใครเป่าได้ ลูกศิษย์ที่เรียนมาจริง ๆ ก็เหลือเธอเท่านั้นที่เรียนมาโดยตรง แต่ว่าที่เขาเรียนมาจากคนอื่น ก็เป็นเรื่องต่างหาก เรื่องคาถาอาคมจำกัดกันไม่ได้ เพราะเขาอาจจะไม่เรียนที่เรา เขาอาจจะเรียนที่อื่นเป็นของธรรมดา ก็จะถือว่า การเป่ายันต์เกราะเพชร คนอื่นเป่าไม่ได้ ไม่จริง ใครก็เป่าได้ ถ้าเขาเรียนมาแล้ว

ทีนี้มีปัญหาอยู่ว่า จะต้องเป่าเฉพาะวันเสาร์ห้า เลยกราบเรียนท่านบอกว่า ผมเป่าได้แต่ว่าเกรงว่ายันต์จะไม่ออก ทั้งนี้เพราะว่าตั้งแต่เรียนมาผมยังไม่เคยทำเลย ท่านบอกว่า มันถึงวาระที่จำเป็นจะต้องทำ เธอต้องทำ ก็ถามท่านว่า ทำอย่างไรจึงจะเป่าออกขอรับ ท่านบอกว่า เธออย่าเป่าเองซิ ให้พระท่านเป่า ฉันเอง ในสมัยที่ฉันเป่าก็เช่นเดียวกัน ฉันไม่ได้เป่า ฉันก็ทำตามพระท่านสั่ง ท่านสั่งให้เขียนยันต์เกราะเพชร และยืนอยู่หลังกระดาน แล้วท่านสั่งภาวนาอย่างไร เราก็ภาวนาอย่างนั้น แล้วท่านก็เป่าของท่านเอง เราก็ดูภาพว่ายันต์เกราะเพชรเข้าเกาะตัวทุกคนแล้วหรือยัง ถ้ายันต์เกราะเพชรเข้าเกาะตัวทุกคนแล้ว และพระท่านบอกว่า เต็มแล้ว ครบถ้วนแล้วเลิกได้ เราก็สั่งเลิก ก็เป็นอันว่ารับปากท่าน

เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๒๓ จึงเริ่มเป่ายันต์เกราะเพชรเป็นครั้งแรก นี่ว่าถึงยันต์เกราะเพชร สำหรับ คุณสมบัติของยันต์เกราะเพชรนี่ บรรดาท่านพุทธบริษัท หลวงพ่อปานท่านบอกแต่เพียงว่า กันคุณผี คุณคน แต่ความจริงยันต์เกราะเพชรนี่ เป็นยันต์ยอดธงมหาพิชัยสงคราม ในสมัยสุโขทัยเวลาที่เราจะรบเขาใช้ธงมหาพิชัยสงครามด้วย และใช้ยันต์เกราะเพชรอยู่ข้างบนยอดธงมหาพิชัยสงครามต้องถือว่าเป็นยันต์ที่มีความสำคัญมาก แต่อาตมาจะไม่อธิบายคุณสมบัติ เพราะจะออกนอกคอกเกินไป ครูไม่อธิบาย ก็ไม่อธิบาย

ทีนี้มาว่ากันถึงว่า ยันต์มหาพิชัยสงครามมีอยู่ที่ไหน ก็ขอบอกว่า ยันต์แดง ยันต์ผ้าแดง นั่นคือผ้ายันต์มหาพิชัยสงคราม เรื่องมีอยู่ว่าในขณะที่อาตมาออกไปจากกรุงเทพฯ มาเรียนบาลีที่กรุงเทพฯ กลับไปที่วัด เมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๒ ในตอนนั้น พระอาจารย์เจิม เป็นเจ้าอาวาส และท่านก็บังเอิญตาย เขาก็บังคับให้อาตมาเป็นเจ้าอาวาส อาตมาก็เป็นเจ้าอาวาส จำเป็น จำใจที่จะต้องเป็นเจ้าอาวาส ก็ช่างเขา ในเมื่อเขาให้เป็น ก็เป็นไปตามเรื่อง และก็ประชุมพระ มีพระผู้ใหญ่มากกว่า ก็บอก ท่านก็บอกว่า งานทุกอย่างขอให้ร่วมกันทำ ผมคนเดียวทำไม่ไหว ก็เป็นอันว่า พระท่านก็ร่วมกันทำ

ต่อมาคืนหนึ่ง ปิดไฟ ดับไฟเรียบร้อย ฟังข่าวจากสถานีวิทยุแห่งประเทศไทย เพราะวิทยุนี่ชอบฟังเฉพาะข่าว เรื่องเพลง เรื่องละคร เรื่องอะไรนี่ มันฟังไม่ค่อยได้ ฟังได้เหมือนกัน แต่ไม่รู้เรื่อง เพราะเป็นคนแก่ ตอนนั้นก็แก่ไม่มาก แก่แค่อายุ ๓๒ ปี แต่แก่โขแล้ว ๓๒ ปี เด็ก ๆ ก็ไม่รักแล้ว ขณะที่นอนฟังสถานีวิทยุอยู่ เสียงวิทยุก็ได้ยิน ก็มีเสียงคนเดิน ยวบๆๆๆ ความจริงกุฏิแน่นหนามาก ไฟก็ดับ มองไปเห็นคนนุ่งขาวห่มขาว เดินเข้ามา และก็มานั่งบนเตียง นั่งปุ๊บบนเตียง เตียงยวบ ถามว่า ท่านเป็นใคร ท่านก็บอกว่า ฉันเป็นพรหมชั้นที่ ๘ เป็นเจ้าของตำราของท่านปาน

เวลานี้ท่านปานตายแล้ว และมอบตำราให้แก่เธอ แล้วเธอทำไมจึงไม่ใช้ตำรา ทำยันต์บ้าง ทำตะกรุดบ้าง ทำพระบ้างแจกชาวบ้าน ก็เลยกราบเรียนท่านบอกว่า ผมทำไม่ได้ขอรับ เพราะว่าหลวงพ่อปานดีกว่าผมมาก คนที่รับไปยังมีความอกตัญญูไม่รู้คุณท่าน ผมดีไม่ถึงท่าน คนที่รับไปจะมีผลเป็นประการใด ท่านก็บอกว่า เธอต้องทำ ถามว่า ทำไมจึงต้องทำ ท่านก็บอกว่า ตำราท่านปาน คนที่สืบตระกูลกันมา เธอเป็นคนสุดท้ายนะ ฉันเป็นต้นตระกูล ต้นตำรา เจ้าของตำรา และตระกูลของฉันก็มีคุณเป็นคนสุดท้ายของตระกูล ถ้านอกจากคุณแล้วใครจะนำตำรานี้ไปใช้จะมีผลไม่ถึง ๕๐ เปอร์เซ็นต์ เพราะฉันไม่ช่วย และท่านก็บอกคาถาโน่น คาถานั่น คล้าย ๆ กับหยิบตำรามาอ่านให้ดู

ในที่สุดก็บอกว่า ผมไม่เอา อย่างไรก็ไม่เอา เพราะว่าหลวงพ่อปานดีกว่าผม ยังถูกคนนินทา ผมดีไม่เท่าหลวงพ่อปาน ผมไม่เอาแน่ ท่านก็นั่งไปพักหนึ่ง แล้วท่านบอกว่าเอาอย่างนี้ก็แล้วกัน อย่างอื่นไม่ทำก็ไม่เป็นไร ให้ทำยันต์ธงมหาพิชัยสงคราม เพราะยันต์ธงมหาพิชัยสงคราม ใช้ได้ทุกอย่าง ทั้งป้องกันด้วย ทั้งมีลาภสักการะด้วย สถานที่มีเสนียดจัญไรทั้งหลายก็ตาม ถ้ามีอยู่อย่างบ้านถูกฟ้าผ่าก็ตาม ปลูกบ้านคร่อมป่าช้าก็ตาม คร่อมตอก็ตาม ถ้าเอายันต์ไปแล้วเสนียดจัญไรจะคลายตัวจะไม่มีอันตรายจากเสนียดจัญไรทั้งหลายเหล่านั้น เมื่อท่านเขียนยันต์ให้ดูเยอะแยะ ก็บอกว่า ไม่เอาหรอกท่าน ผมไม่เอา ท่านบอก เธอต้องเอา ยันต์นี้ต้องทำ ก็บอก ไม่ทำ เพราะมันมาก ทำไม่ไหว อ่านไม่ไหว

ท่านบอก คุณมันโง่ เขาก็ใช้คาถา ๔ คำ ตอนท้ายนี่แหละ ท่านก็บอกคาถา ๔ คำให้ ให้เขาพิมพ์ผ้ายันต์มาให้เสร็จ เธอก็เสกด้วยคาถา ๔ คำ เมื่อท่านบอกอย่างนั้นแล้ว อาตมาก็บอกไม่เอา คาถา ๔ คำ ก็ไม่เอา ท่านถามว่า ทำไม บอกไม่แน่ใจในตนเอง ท่านก็นิ่งไปประเดี๋ยวหนึ่งท่านก็หันมาพูดบอกว่า ไอ้สันดานของคุณนี่มันดื้อมาตลอดกาล ตั้งแต่สมัยไหน ๆ มันก็ดื้อมาชาตินี้ชาติสุดท้ายมันก็ดื้ออีก ก็เลยกราบเรียนท่านบอกว่า ในเมื่อดื้อมาแล้วจะมาเลิกดื้อได้อย่างไร ต้องรักษาความดี คือ ความดื้อเข้าไว้ก่อน

ในที่สุดท่านก็บอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกันของนี้จะสลายตัวเสีย ต่อนี้ไปถ้าเธอจะทำอะไร จะสร้างพระก็ดี จะทำตระกรุดก็ดี จะทำผ้ายันต์ก็ดี จะทำผ้ายันต์มหาพิชัยสงครามก็ตามทุกอย่าง ให้เธอเอาผ้าขาวปูบนโต๊ะ และเอาของวางไว้ ให้จุดธูปจุดเทียนอาราธนาพระไตรสรณาคมน์เสร็จ ระลึกถึงบารมีขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าบวงสรวงเสร็จ เชิญเทวดา เชิญพรหม เชิญครูบาอาจารย์ให้ครบถ้วน หลังจากนั้น ฉันจะมาทำให้เอง แล้วก็เธอนั่งอยู่ ว่าคาถาตามฉันบอก ฉันบอกให้ว่าคาถาอะไร เธอก็ว่าคาถาอย่างนั้นว่าไปเฉย ๆ ไม่ต้องทำ ฉันบอกให้เปลี่ยน เธอก็เปลี่ยนตามฉันสั่ง ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นหน้าที่ของฉันโดยตรง

ก็รวมความว่า ผ้ายันต์มหาพิชัยสงครามก็ดี ยันต์เกราะเพชรก็ดี และพระต่าง ๆ ก็ดี บรรดาญาติโยมพุทธบริษัท ที่อาตมาทำความจริงญาติโยม และลูกหลานทั้งหลายคิดว่า อาตมาทำ แต่ความจริงอาตมาไม่ได้ทำ นี่บอกกันตรงไปตรงมา เพราะว่าสันดานคนดื้อมันเป็นอย่างนั้น เมื่อถึงวาระเข้าจริง ๆ ก็จุดธูปจุดเทียนเสร็จบวงสรวงเสร็จ ก็อาราธนาตั้งแต่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าลงมาทั้งหมด ในตอนต้น ๆ ท่านพรหมชั้นที่ ๘ และท่านท้าวมหาชมพูบ้าง ท้าวพกาพรหมบ้าง และพระอินทร์บ้าง

ต่อมาช่วงระหว่างนี้ก็อาราธนาตั้งแต่พระพุทธเจ้า ทุก ๆ พระองค์ พระปัจเจกพุทธเจ้า ทุก ๆ พระองค์ พรหมทุกท่าน พระอริยเจ้าทุกท่าน เทวดาทั้งหมด ครูบาอาจารย์ทั้งหมดช่วยกันทำ แล้วก็นั่งฟังคำแนะนำของพระผู้ควบคุม จะมีพระองค์หนึ่งเข้ามาควบคุมมายืนใกล้ ๆ บอกว่า เวลานี้เธอว่าคาถาบทนี้ และจับอานาปานสติให้ทรงตัว ขณะนั้นจิตจะเคลื่อนนิดเดียวไม่ได้เลย จิตเคลื่อนนิด ท่านบอก จิตเคลื่อนใช้ไม่ได้ เริ่มต้นใหม่ต้องทำจิตให้ทรงตัวจริง ๆ นิ่งอยู่ตลอดเวลาจนกว่าท่านจะบอกเลิก

ก็รวมความว่า การเป่ายันต์เกราะเพชรก็ดี อาตมาก็ไม่ได้เป่า พระท่านเป่า การทำผ้ายันต์ก็ตาม ทำพระก็ตาม อาตมาไม่ได้ทำพระท่านทำ เทวดาท่านทำ พรหมท่านทำ ก็ขอบรรดาท่านพุทธบริษัททั้งหลาย และลูกรักทุกคนโปรดทราบตามนี้ว่า คนที่คิดว่าอาตมาเก่ง ความจริงไม่ใช่เก่งน่ะ เก่งจริง ๆ แต่ว่าเก่งในทางดื้อ คือว่า ยอมรับคำสอน ไม่ยอมรับคำแนะนำของครูบาอาจารย์ ในที่สุดก็เดือดร้อนครูบาอาจารย์ต้องมาทำให้เอง

ฉะนั้น การที่วัดหนองกุยเขียนป้าย มีชื่ออาตมาไปเป่ายันต์เกราะเพชร ไม่ใช่วันเสาร์ห้า อาตมาก็ไปไม่ได้ ถึงแม้ว่าไม่ป่วย ก็ไปไม่ได้ ทั้งนี้เพราะว่า ไม่ใช่วันเสาร์ห้า และอีกประการหนึ่ง การเป่ายันต์เกราะเพชรตั้ง ๓ องค์ นี่จะเป่ากันอย่างไร ฤาษีลิงขาวอยู่ข้างหน้า ฤาษีลิงดำรอง แล้วเณรเล็กรอง ถ้าว่ากันทางโลกแล้ว ทางอาวุโสก็ไม่ถูกต้อง อาตมามีอาวุโสมากกว่าฤาษีลิงขาว ฤาษีลิงขาวนี่ก็คนละฝูง ไม่ใช่ฝูงเดียวกัน ไม่รู้ว่าท่านเกิดมาจากป่าไหน แต่ลิงขาวที่เป็นเพื่อนอาตมานั่นยังอยู่ ยังมีชีวิตอยู่ ยังอยู่ในป่า ไม่ได้ออกมา

แต่ลิงขาวองค์ที่เป่ายันต์เกราะเพชรนี่คนละฝูง แต่ว่าขึ้นชื่อว่าความสามารถ บรรดาท่านพุทธบริษัทจะเหยียดหยามกันไม่ได้ และความสามารถของท่านอาจจะมี และก็ต้องมีด้วย ถ้าไม่มี ท่านก็ทำไม่ได้ ถือว่าในเมื่อไม่ใช่วันเสาร์ห้า อาตมาก็ต้องไม่ไป ถ้าไปก็เสียแน่นอน เพราะว่าใคร ๆ ก็ทราบว่าการเป่ายันต์เกราะเพชรต้องเป็นวันเสาร์ห้า และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง อาตมาก็เป็นพระที่ท่านตั้งให้เป็นพระราชาคณะ ถ้าเสียก็เสียมากกว่าพระสามัญชนธรรมดา

ก็รวมความว่า บรรดาญาติโยมพุทธบริษัทโดยทั่วหน้า ที่มีความสงสัยว่า อาตมาทำไมจึงไม่ไปวัดหนองกุย ก็โปรดทราบตามนี้ และในที่สุดนี้ อาตมาภาพก็ขอตั้งสัตยาธิษฐาน อ้างคุณพระศรีรัตนตรัย มีพระพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ และสังฆรัตนะ ทั้งสามประการ จงอภิบาลทุกท่าน ท่านเจ้าของบ้านก็ดี ท่านที่มาร่วมทำบุญก็ดี และลูกสาวที่บ้านคลองน้ำใส อำเภออรัญประเทศ อุตส่าห์มาตั้งร้อยกิโลกว่าเอาเทียนมาถวาย เอาทองมาถวายก็ดี และลูกหลานที่รัก ลูกแก้วทางบ้านฉางก็ดี และทุกท่านก็ตาม

ขอทั้งหมด จงมีแด่ความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูนผล ปรารถนาสิ่งใด ขอให้ได้สิ่งนั้นสมความปรารถนาทุกประการ อาตมาพูดมา ก็หมดเวลาพอดี ขอลาก่อน บรรดาท่านพุทธบริษัท สวัสดี

บ้านหน้าถ้ำที่อีสาน

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย มาตอนที่ ๒ นี้ ก็มาคุยกันเรื่องธุดงค์ เมื่อเล่มก่อนมาค้างธุดงค์ในภาคอีสาน ก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเป็นจังหวัดอะไร ในตอนนั้นปรากฏว่าท่านอินทกะ ท่านพาเดินมาพบภูเขาลูกหนึ่งใหญ่ยาวมาก และก็มีถ้ำ มีหน้าผาสูง มีถ้ำลึก ด้านหน้าถ้ำก็เป็นเชิงออกมายาวกว้างขวางเป็นที่นอนสบาย ๆ เป็นธรรมดาของนักธุดงค์แบบอุกฤษฏ์ ย่อมชอบที่สงัด คือว่า ในสถานที่ใด กลางคืนไม่ได้ยินเสียงสุนัขของชาวบ้านเห่าที่นั่นอยู่ได้ ถ้าได้ยินเสียงสุนัขของชาวบ้านเห่า ต้องไปให้ไกลกว่านั้น นั่นหมายความว่า ไม่ต้องการพบคน

ถ้าบรรดาท่านพุทธบริษัทอยากจะถามว่า ถ้าไม่พบคน กินอะไร ก็ขอตอบว่า กินข้าว ถามว่าหาข้าวมาจากไหน ก็ตอบว่า หาข้าวจากเทวดา หากว่าท่านจะถามว่า ถ้าเป็นอย่างนั้น ไม่คุยมากเกินไปหรือ ก็ต้องขอตอบว่า คุยไม่มาก คุยคนเดียว แล้วก็คุยตามความเป็นจริง ความสามารถอย่างนี้ บรรดาท่านพุทธบริษัท ไม่ใช่มีแต่คณะของอาตมาคณะเดียว หลาย ๆ คณะท่านก็ทำกันอย่างนั้น ท่านทำกันมาก่อน ครูบาอาจารย์ทำมาก่อน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในตอนหลังก็มี คณะอาจารย์สร้อย จังหวัดสระบุรี ท่านก็ทำเป็นปกติ และมีคณะ ไม่ใช่คณะ มีองค์เดียว อาจารย์สำราญ ที่ภูเขาภูกระดึง ภูเขาภูกระดึง บรรดาญาติโยมพุทธบริษัท คนที่จะขึ้นไป ต้องเดินถึง ๕ ชั่วโมงเศษ และต้องเดินจากที่ขึ้นไปถึงแล้วอีก ๘ กิโลเมตร จึงจะถึงที่อาจารย์สำราญอยู่ ท่านอยู่องค์เดียว อยู่เป็นปี เข้าใจว่าอยู่ถึง ๓ ปี โดยไม่มีที่จะบิณฑบาต ท่านก็ใช้วิธนี้เหมือนกัน

ที่นำเรื่องนี้มาพูด ก็เพราะว่า บางท่านคิดว่า มันจะเกินพอดีไป ความจริงไม่เกินพอดี อาตมายังไม่เก่งพอเสียอีก ในเมื่อธุดงค์อุกฤษฏ์ อาศัยข้าวจากเทวดา ก็มีความดีอยู่อย่างหนึ่ง บรรดาท่านพุทธบริษัท ถ้าวันไหน ถ้าจิตใจของเราเลว จิตเข้าไปยุ่งกับ โลภะ ความโลภ ราคะ ความรัก โทสะ ความโกรธ โมหะ ความหลง แค่อารมณ์คิด ถ้าปรากฏมีกับจิตของเราในวันนี้ วันพรุ่งนี้เทวาดไม่ใส่บาตร ถ้าวันใดจิตใจปลอดโปร่งจากอารมณ์ทั้ง ๔ ประการนั้น เทวดาใส่บาตร นางฟ้าใส่บาตรให้ ก็เป็นการระมัดระวังตัวไปในตัวเสร็จ ถ้าบรรดาญาติโยมพุทธบริษัทจะถามว่า ถ้าอย่างนั้นท่านเป็นพระอรหันต์แล้วใช่ไหม ก็ตอบว่า ไม่ใช่

ถ้าเป็นพระอรหันต์แล้วก็ไม่ต้องเดินธุดงค์ จะเดินทำไม พระอรหันต์อยู่ที่ไหนก็สงัด การออกธุดงค์ในป่าก็เป็นการหาที่สงัด พระอรหันต์ท่านอยู่ที่ไหน ท่านก็สงัด พราหมณ์เคยถามพระพุทธเจ้าว่า พระอริยเจ้าทั้งหลายต้องการอยู่ป่าช้า ต้องการอยู่ป่าชัฏ ต้องการอยู่บ้านร้าง ต้องการอยูที่สงัดใช่ไหม พระพุทธเจ้าตอบว่า พราหมณะ ดูก่อนพราหมณ์ ไม่ใช่อย่างนั้น พระอริยเจ้าจะอยู่ป่าช้า ก็ดี จะอยู่ป่าชัฏก็ดี จะอยู่ในบ้านเปล่าก็ดี ก็สงัด จะอยู่ในบ้านในเมืองก็สงัด เพราะจิตท่านสงัดจากกิเลสเสียแล้ว รวมว่า จิตสงัดจากกิเลส นี่พูดกันยาวเกินไปนะ

ก็หวนกลับเข้ามา เมื่อเข้าถ้ำ ท่านอินทกะท่านก็หายไป ท่านไม่ได้มายืนเฝ้าหรอก บรรดาท่านพุทธบริษัท เทวดาท่านไม่ได้มายืนป๋อเฝ้ามายืนยามแบบนั้น ท่านมาส่ง แล้วท่านก็หายไป พวกเราก็ปัดกวาดสถานที่ แต่สถานที่ไม่ต้องทำอะไรมากเหมือนกับมีคนมาจัดสถานที่ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ในที่นั้นมีธารน้ำไหล ก็นอนกันอย่างเป็นสุข เป็นสุขอย่างพระธุดงค์ มีผ้านุ่งหนึ่งผืน มีผ้าจีวรผืน มีสังฆาฏิหนึ่งผืน มีผ้าอาบหนึ่งผืน มีอังสะหนึ่งตัว มีบาตร มีธัมมกรก สำหรับกรองน้ำ มีกลด สมบัติมีเพียงเท่านี้ อากาศก็รู้สึกจะเย็น ๆ แต่ก็ไม่เป็นไร ในเมื่อจับ อานาปานสติ กับเตโชกสิณ ความอุ่นก็เกิดขึ้น นอนแบบสบาย ๆ ตามแบบฉบับของพระ ในเมื่อนอน ๆ ไปแล้ว ก่อนจะนอนก็เจริญกรรมฐาน นี่เป็นของธรรมดา ไม่ต้องเล่ากันดีกว่ามั้ง เป็นอันว่า นอนอย่างเป็นสุข

พอตื่นเช้าขึ้นมา บรรดาท่านพุทธบริษัท ตั้งใจจะออกบิณฑบาตตามแบบฉบับเดิม นั่นก็คิดว่า ตั้งใจว่า เราจะเดินทางจากต้นไม้ต้นนี้ ถึงแล้วก็เดินกลับมาถึงต้นไม้นี้ ถ้าไม่มีใครใส่บาตร เราจะอยู่ด้วยธรรมปีติ คำว่า ปีติ คือ ความอิ่มใจ ท่านทั้งหลาย อาจจะสงสัยว่า อยู่ด้วยธรรมปีติจะไม่อดตายหรือ ต้องตอบว่า ไม่อดร่างกายจะไม่ทรุดโทรม ข้าวไม่กิน น้ำกิน น้ำก็กินตามธรรมดา ๆ แต่ใจมันอิ่ม แต่จิตต้องคุมอารมณ์ไว้อย่างน้อยแค่ อุปจารสมาธิ เป็นอย่างเบา ถ้าไม่อย่างนั้นก็ต้องเล่นฌาน ๔ หรือสมาบัติ ๘ กันไปเลย จิตจะเป็นสุข ร่างกายจะสบาย

ถ้าถามว่า สมาบัติ ๘ ทำได้หรือก็ตอบว่า เป็นของไม่ยาก สมาบัติ ๘ หรือฌาน ๔ ก็อันเดียวกัน สมาบัติ ๘ ก็คือฌาน ๔ ฌาน ๔ ในรูปฌาน จับรูปเป็นสำคัญ สมาบัติ ๘ ก็ใช้ฌาน ๔ จับสิ่งที่ไม่มีรูป ก็ไม่มีอะไรมาก ก็เหมือนกับบุคคลคนเดียวกัน มองดูวัตถุ กับมองดูอากาศ เวลานี้เรามองดูวัตถุ จิตใจจับที่วัตถุ จิตทรงอารมณ์อยู่ เวลานี้เราเลิกจากวัตถุ จับอากาศ มองที่ว่าง ก็เห็นที่ว่าง ไม่เห็นวัตถุ ก็แค่นั้นแหละ ก็ใจของบุคคลคนเดียวกันเป็นคน ๆ เดียวกัน ฌาน ๔ ก็เช่นกัน เมื่อจับรูป ก็เรียกว่า รูปฌาน เมื่อไม่จับรูปก็เรียกว่า อรูปฌาน คือ ฌานที่ไม่มีรูป เอาละคุยพอเข้าใจ

ทีนี้เมื่อออกมาจากถ้ำก็ตกใจ ตกใจเพราะอะไร เพราะว่าเมื่อวันวานนี้ การเดินทางมาที่ถ้ำนี้มีป่าเปลี่ยว มีรอยเสือ มีขี้ช้าง มีฝูงลิง แสดงสัญลักษณ์ แต่ว่าเวลานี้ ขณะที่ออกมาจากถ้ำ ห่างจากถ้ำไปประมาณ ๑๐ วา มีหมู่บ้านเต็มไปด้วย ประมาณ ๑๐๐ หลังคาเรือนมีทั้งเด็ก มีทั้งผู้ใหญ่ คนสาว คนแก่ ยุ่มย่ามไปหมด ต้นไม้สวย ๆ ลูกไม้สุกอร่าม อย่างลูกมะปรางนี่ เหลืองอร่าม ลูกมะม่วงก็เหลืองอร่าม ลูกมะเฟืองก็เหลืองอร่าม มันเหลืองไปหมด ผิดปกติ ก็หันมาปรึกษากัน ๓ องค์ว่า มันอย่างไรกันแน่นี้ เมื่อวานนี้เรามาไม่มีบ้านมันเป็นป่าเปลี่ยว แต่บ้านพวกนี้ยกกันมาได้อย่างไร คืนเดียวตั้งร้อยหลังคาเรือน แล้วคนจริง ๆ ก็เกือบจะเป็นพันคน

สององค์บอกว่า เอาอย่างนี้ดีกว่า ลำพังกำลังใจของเรามันดีไม่พอ ดีไม่ดีจะเป็นอุปาทาน เราถามท่านอินทกะดีกว่า ในฐานะที่ท่านคุมพวกเรามา เป็นพี้เลี้ยงก็นึกถึงท่านอินทกะ ท่านอินทกะท่านก็มา ถามท่านอินทกะว่า เมื่อคืนนี้ ตรงนี้มันไม่มีบ้านนี่ แล้วบ้านมันมาอย่างไร หรือภูเขาเดินเข้าไปหาบ้าน ท่านอินทกะท่านก็ยิ้ม ท่านบอกว่า คุณสังเกตดูให้ดีซิว่า คนทุกคนที่นี่จะไม่กระพริบตา พอท่านพูดอย่างนี้ก็นึกได้ว่า อ้อ…ต้องเป็นเทวดาแปลงแน่ เราเกือบจะถูกตุ๋น แต่ความจริงเทวดาเริ่มตุ๋นแล้ว นักธุดงค์นี่ต้องถูกตุ๋น ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะว่า พระมหากัสสป ท่านเป็นคณาจารย์ใหม่ ฝ่ายธุดงค์ในพระพุทธศาสนา เป็นหัวหน้าใหญ่ในสมัยพระพุทธเจ้าก็ถูกเทวดาตุ๋นนับครั้งไม่ถ้วน ในฐานะที่พวกเราเป็นลูกศิษย์ บรรดาญาติโยมพุทธบริษัท ถ้าไม่ถูกตุ๋นมันก็ซวย ถูกตุ๋นมาไม่รู้กี่วาระ ตั้งแต่เขตอำเภอศรีประจันต์ ก็ถูกตุ๋นมาแล้ว ที่นี้มาภาคอีสานก็ถูกตุ๋นอีก

เลยถามท่านอินทกะว่า ถ้าอย่างนั้น จะบิณฑบาตที่ไหนล่ะ ท่านก็เลยบอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน บ้านที่มาตั้งนี้ เป็นคนสองพวก พวกหนึ่งเป็น ภุมเทวดา อยู่แถบโน้น พวกแถบทางด้านนี้ คือ แถบทางขวามือนี่ เป็นพวก รุกขเทวดา ทั้งหมดนี้เขาต้องการทำบุญกับท่าน เพื่อสร้างสมต่อบุญบารมีของเขา ท่านก็เดินเข้าไปบิณฑบาตตามทางที่เขาจัดไว้ ระหว่างหมู่บ้านมันมีทางเดิน ทางสะอาด ก็เดินเข้าไป ตอนนั้นท่านอินทกะก็หายไปแล้ว ท่านบอกเสร็จ ท่านก็หายไป

ก็เดินไปตามทางก็มีชาวบ้านเรียกกันโว้กเว้ก บอก พวกเราโว้ย เวลานี้พระท่านมาโปรดแล้วมาใส่บาตรเร็ว เสียงคำพูดขาดจบทุกคนนั่งเรียงเป็นแถว สองข้างทางซึ่งตามธรรมดาแล้ว มันเป็นไปไม่ได้ มันต้องเดินมาค่อย ๆ เดินมาหรือวิ่งมาก็ได้ ถึงแม้จะวิ่งมามันก็ไม่เร็วขนาดนั้น หมู่บ้านตั้งประมาณร้อยหลังคาเรือน พอคนหัวหน้าพูดจบ ทุกคนนั่งพรึ่บ สองข้างทาง แต่ว่าการแต่งตัว บรรดาท่านพุทธบริษัท ก็แต่งตัวแบบชาวป่าธรรมดา ๆ

ท่านหัวหน้าเข้ามายกมือไหว้ บอกว่า พวกผมเป็นชาวป่าขอรับ และก็เป็นชาวป่าที่ไม่ใช่พรานป่า ไม่ฆ่าเนื้อ ไม่ฆ่าสัตว์ รักษาศีล ๕ คนบางคนก็รักษาศีล ๘ ก็ตกใจ แต่รักษาศีล ๕ ก็ตกใจแล้ว เพราะคนที่ทรงศีล ๕ บริสุทธิ์ นี่ต้องเป็นพระโสดาบัน ท่านที่ทรงศีล ๘ บริสุทธิ์ ต้องเป็นพระอนาคามี นี่ตามแบบฉบับนะ แต่เมื่อท่านพูดอย่างนั้น ก็เป็นเรื่องของท่าน ก็นึกว่า ท่านพวกนี้ไม่ใช่น้อย ในเมื่อท่านบอกว่า ท่านทรงศีล ๕ กันบ้าง ทรงศีล ๘ กันบ้าง การฆ่าสัตว์ตัดชีวิตจึงไม่มี

ฉะนั้นการใส่บาตรของพวกท่านกับข้าวจึงไม่มีเนื้อสัตว์ ไม่มีต้ม ไม่มีแกง มีแต่ข้าว ผสมกับน้ำมันบ้าง น้ำมันอะไรของท่านก็ไม่ทราบ น้ำมันบ้าง น้ำตาลบ้าง กินหวาน ๆ เค็ม ๆ อร่อย ๆ พอกินกันได้ อยู่แบบนี้มา อยากกินผลไม้ ก็กินผลไม้ ใครเบื่อข้าว ก็กินผลไม้ เบื่อผลไม้ ก็มากินข้าว ความจริงข้าวก็ไม่ได้หว่าน ไม่ได้ปลูก มันขึ้นเอง ท่านอธิบายแบบนั้น ก็เดินเข้าไปบิณฑบาต ทุกคนใส่บาตรเต็มทัพพี ถ้าจะว่ากันจริง ๆ แล้ว บาตรลูกเล็กนิดเดียว คนเป็นร้อยคน ใส่บาตรมันต้องล้น แต่เป็นที่น่าอัศจรรย์ทุกคนใส่บาตรเต็มทัพพี บางคนถึงกับเอามือประคองใส่บาตร และเดินไปตลอดแถวข้าวไม่เต็มบาตร มันมีข้าวเพียงแค่ครึ่งบาตร ที่พอจะฉันอิ่มสบาย ๆ เท่านั้นเอง

เมื่อสุดแถวแล้วก็เดินทางกลับมาฉันข้าวที่ถ้ำ เมื่อขณะที่เดินกลับมา ก็มีชาวบ้านตามมาด้วย มานั่งในถ้ำบ้าง นั่งนอกถ้ำบ้าง คณะของอาตมาก็นั่งฉันข้าวตามปกติ ก่อนจะฉันก็ใช้ อาหาเรปฏิกุลสัญญา ก่อน ขณะที่ใจนึกถึงอาหาเรปฏิกูลสัญญา หัวหน้าก็ยกมือไหว้ แล้วกราบ ทุกคนก็กราบ เราก็นึกว่า แกกราบใครกัน ก็ถามว่า โยมกราบอะไร ท่านหัวหน้าก็บอกว่า ท่านนึกอะไร ก็บอกว่า นึกถึงอาหาเรปฏิกูลสัญญา ท่านก็เลยบอกว่า พระอย่างนี้ซิครับ ผมต้องการ ฉะนั้นบรรดาพวกผมเห็นท่านมาพักที่นี่จึงยกบ้านมาตั้งอยู่หน้าถ้ำเพื่อไม่ให้ไกลท่าน ถามว่าหมู่บ้านของโยมเดิมอยู่ที่ไหน ท่านบอกทุกคนแยกกันอยู่ครับอยู่คนละทิศคนละทาง แต่ว่าเมื่อตอนเย็นวานเห็นท่านมาพักก็เลยพร้อมใจกันยกบ้านเข้ามาปลูกหน้าถ้ำจะได้ไม่ลำบากในการพบกับท่าน

ฟังท่านพูดบรรดาท่านพุทธบริษัท มันของง่ายเหลือเกินแค่จะเดินก็ไม่ไหว เมื่อฉันข้าวเสร็จก็ให้พร ให้พรตามปกติ ยถาสัพพีตามธรรมดา ๆ แล้วก็คุยกัน คุยกันไปคุยกันมา ก็นั่งมองทุกคนที่คุย ไม่มีใครกระพริบตาสักคน ในที่สุด ไอ้ปากมันก็ทนไม่ไหว บรรดาญาติโยมพุทธบริษัท ก็คิดในใจว่า ท่านพวกนี้ท่านเป็นเทวดาบ้าง ท่านเป็นนางฟ้าบ้าง ทำไมท่านจึงต้องมาหลอกเรา พอคิดเท่านี้ ท่านหัวหน้าก็ยิ้ม ท่านบอก ผมไม่หลอกขอรับ ผมต้องการทำบุญ

ถามว่า โยมรู้อารมณ์อาตมานึกหรือ ท่านบอกว่า ท่านรู้ ก็เลยถามว่า ถ้าอย่างนั้น โยมเป็นเทวดาใช่ไหม ท่านบอกว่าใช่ ถามว่า เทวดา ทำไมต้องปลูกบ้านอยู่ ท่านบอก ถ้าไม่ปลูกบ้านอยู่ ท่านจะเห็นบ้านได้อย่างไร ก็ต้องปลูกบ้าน แต่ผมขอพระท่านสักอย่างหนึ่งคือว่าขอให้ท่านอยู่ที่นี่ ๗ วัน อย่างน้อย ๗ วัน เพื่อพวกผมจะได้ทำบุญ และเวลาตอนกลางคืน เวลา ๒ ทุ่ม ขอฟังเทศน์สัก ๑๐ นาที เลยตกลง

ถึงเวลากลางคืน เวลาประมาณ ๒ ทุ่ม หลังจากเลิกกรรมฐานแล้ว ก็มีเทวดาชุมนุมกัน ก็เลยบอกท่านว่า ในเมื่อท่านทั้งหลายเป็นเทวดา เป็นนางฟ้า ก็เลิกแต่งตัวเป็นคนธรรมดาเสียได้ไหม ท่านบอกว่า ได้ หลังจากคำว่า ได้ ทุกคนก็เป็นหนุ่มเป็นสาวหมด ที่เป็นเด็ก ก็เป็นหนุ่มเป็นสาว ที่เป็นคนแก่ ก็เป็นหนุ่มเป็นสาว ที่เป็นหนุ่มเป็นสาวอยู่แล้ว ก็เป็นหนุ่มเป็นสาว แต่ผิวพรรณดีกว่าเดิม มีแสงสว่างออกจากกาย แต่ว่าไม่มีเครื่องประดับ ไม่สวมชฎา เวลานี้กำลังฟังธรรม ต้องการจะฟังเทศน์ ทำไมจะต้องใช้เครื่องประดับด้วย ทำไมต้องใช้ชฎาด้วย ชฎามันเป็นหมวก ถ้าใส่หมวก ก็เป็นการไม่เคารพในธรรม ถามท่านว่า ท่านต้องการจะฟังเทศน์เรื่องอะไร ถามหัวหน้า ท่านบอก อริยสัจ ก็เลยเทศน์อริยสัจให้ท่านฟัง ตามที่จะพึงเข้าใจ พอฟังจบ ท่านก็สาธุกัน แล้วท่านก็ลากลับ แล้วท่านก็บอกว่า วันพรุ่งนี้ ขอนิมนต์บิณฑบาตตามเดิมนะครับ

ก็อยู่ที่นั่นมา จนกระทั่งอยู่ครบ ๗ วัน บรรดาท่านพุทธบริษัทก่อนจะกลับ อำนาจขอเทวดา ถ้าจะถามว่า ในเมื่อท่านเป็นเทวดาแล้ว บ้านเป็นวิมานไหม ก็ขอบอกว่า บ้านตามเดิม คนเลิกหลอกเทวดาเลิกหลอก แต่บ้านของเทวดายังหลอกอยู่ เป็นบ้านไม้ธรรมดา ๆ อยู่กันอีโหลกโขลกเขลก ฟันฟืนบ้าง ขุดหลุมบ้างทำอะไรบ้าง ตามเรื่องตามราวไป เป็นเรื่องของท่าน เป็นการบริหารกาย

ตอนจะกลับ ท่านหยิบเอาลูกมะปรางเข้ามาเหลืองอ๋อยเหมือนทองคำ มาให้องค์ละ ๑๐๐ ลูก ท่านบอกว่า ลูกมะปรางนี้ ถ้าหากว่าเดินออกไปพ้นจากที่นี้แล้ว จะเป็นทองคำ ก็เลยบอกว่า โยม พระธุดงค์หยิบทองคำไม่ได้ หยิบเงินไม่ได้นะ แม้จะมีทองคำเปล เพื่อจะปิดพระพุทธบาท มดยังขึ้นกลดเลย เพราะเป็นอาบัติ การธุดงค์แบบอุกฤษฏ์อย่างนี้ จะต้องไม่ประสงค์ในลาภ และพระธุดงค์ทุกองค์ก็ต้องไม่ประสงค์ในลาภ ถ้าประสงค์ในลาภก็ไม่ต้องมาธุดงค์ เพราะการมาธุดงค์ ต้องการตัดโลภะ ความโลภ โทสะ ความโกรธ โมหะ ความหลง ราคะ ความรัก ต้องการตัด

ในเมื่อไปรับทองเข้า โลภะ ความโลภมันก็เกิด เมื่อความโลภเกิดขึ้นมาแล้ว ความรักมันก็มี เมื่อความรักในทองมีขึ้น ความโลภอยากได้ ก็อยากมีอีก เมื่อได้มาคนละร้อยลูก ก็อยากจะได้พันลูก หมื่นลูก แสนลูก แล้วจะไม่จบกัน ท่านก็ยกมือโมทนา ท่านบอกว่า หายากครับ ถามว่า ทำไมจึงหายาก พระธุดงค์ทุกองค์เหมือนกันหมด ท่านบอก ไม่เหมือนกันครับ มีบางรายมาที่เขานี้ ที่ตรงโน้นมีแร่ที่มีความสำคัญ คือ แร่ที่มีความสำคัญก็ไม่ใช่แร่ยูเรเนี่ยม เป็นแร่เงินแร่ทอง เป็นทองคำธรรมชาติ ท่านก็ชี้ให้ดู ท่านก็พาไปดู ตรงนี้เป็นทองคำธรรมชาติครับ ท่านเปิดหินพั้บเข้าไป โอ้โฮ...ทองคำเหลืองอร่าม เต็มถ้ำหมด แต่ว่าจะมองเป็นถ้ำไม่ได้ เพราะเป็นภูเขาปิด ท่านบอก นี้เป็นทองคำ

มีพระหลายองค์มาธุดงค์แล้วมาค้นคว้าแถบนี้ คงจะทราบจากใครมาหรือได้ลายแทงจากใครก็ไม่ทราบ เวียนหาไป เวียนหากันมาบางทีก็ตั้งบวงสรวงบ้าง อะไรบ้าง พวกผมก็เลยไม่สนใจ เพราะพระพวกนั้นไม่ตั้งใจมาตัดกิเลส มาเพื่อสั่งสมกิเลส มาเพื่อความโลภ แต่คณะของท่านนี่ ขนาดให้ยังไม่รับ ไม่รับแล้ว มือก็ไม่หยิบ บาตรไม่เปิดด้วย ผมขอกราบเป็นครั้งสุดท้ายครับ และต่อนี้ไป ท่านจะไปไหนก็บอกว่า ยังไม่แน่ สุดแล้วแต่ท่านอินทกะ ท่านอินทกะพาไปที่ไหนก็จะไปที่นั่น ถ้าอินทกะท่านไม่พาไป ก็ไม่ไป จะอยู่แถวนี้ อยู่ใกล้ ๆ บ้านโยม เธอก็บอก ก็ดีซิครับ ก็นึกถึงท่านอินทกะ ท่านอินทกะท่านก็มา

เมื่อท่านมาแล้ว ท่านก็บอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ต่อนี้ไปก็ลาญาติโยมพวกนี้เสีย บรรดาญาติโยมทั้งหลายนี้ก็เป็นลูกศิษย์ผมทั้งนั้นแหละ ไม่ใช่ใคร ก็ขอทุกคนรื้อบ้านให้หมด มันรกป่าเขา พอสั่งคำว่า รื้อบ้าน บ้านหายเลย แล้วขอแสดงบ้านให้ปรากฏ บ้านใครอยู่ที่ไหนบ้าง ปรากฏว่า ภุมเทวดาก็มีวิมานอยู่ภาคพื้นดิน แต่ว่าสูงกว่าดินหน่อย รุกขเทวดาก็มีวิมานแปะต้นไม้ สวยสดงดงามมากแพรวพราวเป็นระยับ พวกที่รักษาศีล ๕ คือ พระโสดาบัน พวกที่รักษาศีล ๘ คือ พระอนาคามี แล้วท่านอินทกะก็บอกว่า ท่านทั้งหมดที่มานี่เป็นพระอริยเจ้าทั้งหมดที่มาใส่บาตร

ก็นึกในใจว่า ๗ วันนี้ เรากินข้าวของพระอริยเจ้า ถ้าจิตใจของเราเลว มันก็จะต้องลงนรกกันแน่ พอคิดในใจเพียงเท่านี้ ท่านเจ้าของคณะก็บอกว่า ไม่เป็นไรครับ จิตใจของมนุษย์ เป็นของธรรมดา มันก็ดีบ้าง เลวบ้าง เป็นของธรรมดา แต่ขอให้ดีเป็นส่วนใหญ่ก็แล้วกัน ตั้งเวลาดีเข้าไว้ เวลาไหนถ้ามันดี ถ้าตั้งเวลาไว้ เวลาเท่านี้ถึงเท่านี้ เราจะทรงความดีไว้ ไม่ยอมให้ความชั่วเข้ามารบกวนใจ ในเมื่อกิเลสมันยังไม่หมดเพียงใด นิวรณ์มันก็กวนใจเพียงนั้น เป็นของธรรมดา แต่จงอย่าลืมว่า อย่าสนใจกับ ราคะ ความรัก โลภะ ความโลภ โทสะ ความโกรธ โมหะ ความหลง ถ้าสนใจเมื่อไร่ เทวดาทั้งหมดเขาจะไม่ใส่บาตรให้ เลยถามว่า ท่านรักษาศีลอะไรเป็นปกติ หัวหน้าท่านก็บอกว่า ผมรักษาศีล ๘ เป็นปกติครับ ศีล ๘ แบบละเอียด คำว่า ละเอียด นี่หมายความว่าเป็นพระอนาคามีแบบละเอียดใกล้จะเป็นพระอรหันต์

บรรดาท่านพุทธบริษัททุกท่าน ขึ้นชื่อว่า เทวดาหรือภุมเทวดาก็ดี รุกขเทวดาก็ดี บางคนก็นึกว่า เป็นเทวดากระจ้อยร่อย ความจริงไม่ใช่ ท่านที่เป็นพระอริยเจ้ามาก ท่านบอกว่า ท่านจะไปพักที่ไหนก็ตามในจักรวาลนี้ทั้งหมด คณะผมจะไปใส่บาตรที่นั่น ท่านไม่ต้องกลัวอด เว้นไว้แต่ว่า ถ้าวันไหนจิตจองท่านมั่วสุมกับราคะ โลภะ โทสะ โมหะ วันรุ่งขึ้นจะไม่ใส่บาตรถวาย เพราะจิตใจของท่านสกปรก บรรดาท่านพุทธบริษัท ผู้รับฟัง หรือผู้อ่าน ทำให้พวกเรา คณะของอาตมา ดีขึ้นมาก คำว่า ดี หมายความว่าอะไร เพราะกลัวอดตาย เดินสุ่มสี่สุ่มห้าไปเจอะพระอริยเจ้าเข้า และพระอริยเจ้าทั้งหลายเหล่านั้นก็เป็นเทวดา ถ้าเป็นอนาคามี ท่านไม่มีทางกลับ มีทางเดียวไปพระนิพพาน ถ้าเป็นพระโสดาบันก็ไม่แน่ ในเมื่อท่านทำบุญต่อ

เมื่อเดินทางออกมาจากท่าน ลาท่านมาแล้ว มาปรึกษากันบอกว่า พวกเราต้องระวังตัวให้มาก นับตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ขึ้นชื่อว่า มรณัสสติกรรมฐาน จะพ้นจากจิตใจของเราไปไม่ได้ ประการที่สอง อานาปานสติ พ้นใจไม่ได้ และประการที่สาม พุทธานุสติ ธัมมานุสสติ สังฆานุสสติ พ้นใจไม่ได้ จะต้องทรงอารมณ์อยู่ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เทวตานุสสติ ที่พระพุทธเจ้าทรงสอน ท่านเป็นผู้มีคุณกับเรา เราต้องนึกถึงท่าน สององค์ก็บอกว่า ลื้อไม่ต้องสอนหรอกโว้ย อั้วปกติอยู่แล้ว สำคัญแต่ลื้อเท่านั้นแหละ เพราะลื้อปรารถนาพุทธภูมิ ยังกอกแกก ๆ อยู่นะ อั๊วสองคนไม่ได้ปรารถนาพุทธภูมิ ที่ท่านพวกนั้นพูด อั๊วมีพร้อมแล้ว แต่ลื้อปรารถนาพุทธภูมิ ก็จริงแล แต่ว่าก็ถือว่า คนปรารถนาพุทธภูมิย่อมเป็นหัวหน้า ก็ถือว่าลื้อเป็นหัวหน้า ต้องปฏิบัติตัวให้ดีก็แล้วกัน ลื้ออย่าเผลอลงนรกก็แล้วกัน

เป็นอันว่า เดินกันไปไม่ช้านัก ก็ไปเจอะภูเขาลูกย่อม ๆ แต่ก็เป็นการบังเอิญ มีถ้ำ ๆ หนึ่ง ถ้ำลึก มีธารน้ำไหลใสสะอาด หน้าถ้ำเตียนกวาดโล่ง บริเวณต้นไม้ พุ่มไม้ดี ต้นไม่เป็นดงเต็งรัง ร่มรื่นมองดูไกลตา ก็อยากจะพักที่ตรงนั้น ก็นึกถึงท่านอินทกะ ท่านอินทกะก็ปรากฏตัว ก็เรียนท่านบอกว่าจะพักตรงนี้ไหม ท่านบอก ควรพักครับ เพราะว่าที่ตรงนี้ก็มีความสำคัญมาก เพราะว่าที่ตรงนี้ แหล่งนี้เป็นแหล่งที่มีทรัพย์มาก เทวดาชั้นจาตุมหาราชมาเฝ้าที่นี่เยอะ จะได้ป้องกันอันตรายให้กับท่าน ท่านไม่ต้องกลัวสิงสาราสัตว์ทั้งหลาย เพราะว่าเทวดาชั้นจาตุมหาราชจะต้องอารักขาท่าน แล้วเทวดาที่พบวันนั้น เขาก็จะมาใส่บาตร เลยถามว่า จาตุมหาราชใส่บาตรเป็นไหมล่ะ ก็บอกว่า เป็น คอยดูก็แล้วกัน ถ้าพวกไหนตาใส พวกนั้นเป็นรุกขเทวดาบ้าง ภุมเทวดาบ้าง พวกไหนตาแดง พวกนั้นเป็นเทวดาชั้นจาตุมหาราช

เอาละ บรรดาท่านพุทธบริษัท เมื่อท่านบอกอย่างนี้แล้ว ก็เข้าถ้ำพัก ที่สบายมาก ไม่ต้องกวาดมันก็เตียนอยู่แล้ว ในเมื่อเข้าที่พักแล้ว มองดูนาฬิกา บรรดาท่านพุทธบริษัททั้งหลายโดยถ้วนหน้า หมดเวลาพอดี ขอลาก่อน ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูนผล จงมีแด่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนผู้รับฟัง และผู้อ่านทุกท่าน สวัสดี

ถ้ำศรีฐาน

สาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย สำหรับวันนี้ตรงกับ วันที่ ๑๖ กรกฎาคม ๒๕๓๔ วันนี้ก็จะคุยกันถึงเรื่องธุดงค์ ในตอนก่อนได้อำลาบรรดาเทวดาทั้งหลาย เทวดาก็ดี นางฟ้าก็ดี ล้วนแล้วแต่เป็นพระอริยเจ้า นี่แหละบรรดาท่านพุทธบริษัท บางท่านเห็นว่าเทวดาไม่มีความหมาย นางฟ้าไม่มีความหมาย นั่นไม่จริง หรือบางรายก็ไม่รับรองเทวดา นางฟ้าเสียเลย เป็นการฝ่าฝืนคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าทรงยืนยันว่า เทวดามี นางฟ้ามี พรหมมี นรกมี สวรรค์มี แต่ว่าบางท่านที่บวชเข้ามาแล้วก็ลืมคำสอนตอนนี้ คิดว่าตัวเองเป็นศาสดาเสียเอง สร้างศาสนาใหม่ คัดค้านความมีเทวดา ความมีนางฟ้า ถือว่าไม่มีที่สุดในโลก

ก็เป็นอันว่า อาตมาเองก็พบเทวดา พบนางฟ้ามาแล้ว แล้วก็เดี๋ยวนี้พบทุกวันด้วย ทำไมต้องพบทุกวัน เพราะมันใกล้ตาย ถ้าเราใกล้ตาย เราพบเทวดา พบนางฟ้า พบพรหม พบพระอรหันต์ อย่างน้อยที่สุด เวลาจะตาย เราก็เลือกทางไป จะไปสวรรค์หรือไปพรหมโลกหรือไปนิพพาน ตามกำลังของเราที่พึงไปได้ ถ้ากำลังของเรามีสูงเราก็ไปนิพพาน กำลังอย่างกลาง เราก็ไปพรหม กำลังอย่างต่ำเราก็ไปสวรรค์

ก็รวมความว่า หลังจากนั้นแล้วก็พบเขา ๆ หนึ่งเป็นเขาที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวกลางป่าชัฏ ป่าก็เป็นป่าเต็งรัง ตอนโคนโปร่ง ใบมีตอนยอดเหมือนกับใครเอาเสาไปตั้งไว้ เมื่อเข้าไปในถ้ำนั้นแล้วก็ปรากฏว่า เป็นสถานที่น่าอยู่มาก มีความรื่นรมย์ ถ้ำกว้างปากถ้ำเล็ก แต่ว่าไม่เล็กมากนัก กว้างประมาณสัก ๔ ศอก สูงประมาณ ๖ ศอก แต่เข้าไปในบริเวณในถ้ำปรากฏว่า กว้างขวางมาก เป็นที่สำหรับนอน ๓ ที่ เป็นแท่นหิน และก็มีธารน้ำไหล มีบ่ออาบน้ำ มีห้องลับ ลับจากหิน เลี้ยวซ้ายเข้าไปจะมีถานเป็นส้วม ส้วมนั่นก็มีธารน้ำไหล ถ่ายไปแล้วก็ไหลไปตามกระแสน้ำ เหมือนกับว่า ถ้ำนี้มีใครมาสร้างไว้เพื่ออยู่ อากาศดีมาก

ในเมื่อเข้าไปในสถานที่นั้นเสร็จ วางของเสร็จก็ไม่มีสมบัติมาก มีบาตรหนึ่งใบ ย่ามหนึ่งลูก กลดหนึ่งชุด ผ้าสงบหนึ่งตัว ผ้าอาบหนึ่งผืน จีวรหนึ่งตัว สังฆาฏิหนึ่งตัว ผ้ารัดอกหนึ่งผืน ผ้าเช็คปากอีกหนึ่งผืน มีเท่านี้เอง สมบัติอย่างอื่นไม่มีอีก เมื่อนั่งกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ปรึกษากันว่า เวลานี้เป็นเวลาใกล้กลางเดือนหก เราจะกลับวัดกันเมื่อไร เราจะขออยู่ที่ตรงนี้ จะอยู่ที่ตรงนี้จนกว่าจะถึงวันกลับ ทั้ง ๓ องค์ ก็ตัดสินใจเห็นพ้องกันว่า ควรจะอยู่ที่นี่ การมาธุดงค์ไม่ใช่มาธุเดิน การเดินไปในสถานที่ต่าง ๆ เพื่อหาที่อยู่ ที่นี้เหมาะสม เสียงสุนัขเห่าหอนก็ไม่ได้ยิน คนเดินให้เห็นก็ไม่มี และเป็นป่าโปร่งมากน่าอยู่มาก

เมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ถามท่านอินทกะ เมื่อนึกถึงท่านอินทกะ ท่านอินทกะก็ปรากฏองค์ ถามท่านว่า เวลานี้จะอยู่ที่นี่ดีไหม ท่านบอกว่า ดีขอรับ ที่ผมพามา เพื่อต้องการให้มาอยู่ที่ตรงนี้ ที่นี้ไกลบ้านมาก สัตว์ร้ายมีเยอะ ผีร้ายก็มีมาก เทวดาที่เป็นอันธพาลก็มีมากของท่านมากทุกอย่าง ก็เลยถามว่า ในเมื่อของร้ายมีมาก ๆ ทำไมจึงน่าอยู่ ท่านก็บอกว่า มันน่าอยู่ซิขอรับ เพราะจะได้ เจริญมรัสสติกรรมฐาน เป็นปกติ หรือว่าใช้ สักกายทิฐิ เห็นว่าร่างกายไม่ใช่เรา ไม่ใช่ของเรา เราไม่มีในร่างกาย ร่างกายไม่มีในเรา เห็นเสือมันมาก็คิดว่า ร่างกายเป็นอาหารของมัน ก็ช่างมันเถอะ

มันจะกินร่างกายก็กินไป แต่กินใจเราไม่ได้ ใจเราจะไปสวรรค์ ใจเราจะไปพรหมโลก ใจเราไปนิพพาน เราตั้งใจไว้ว่า ถ้าเสือกัดเมื่อไป ไปเมื่อนั้น อย่างนี้จะมีความไม่ประมาท หรือว่าเห็นผีร้ายมาเมื่อไร ก็ตั้งใจนึกถึงบารมีขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า อันนี้เป็นพุทธานุสสติกรรมฐาน อย่างน้อยที่สุด ตายก็ไปสวรรค์ ต่อจากนั้นไปก็ตั้งใจใช้สมถะบ้าง วิปัสสนาญาณบ้าง

ก็เลยถามว่า ท่านอินทกะมีความรู้มาก เวลานี้ท่านอยู่ระดับไหน ท่านอินทกะท่านบอกว่า เวลานี้ผมเป็นพระอนาคามี ท่านเป็นเทวดา ท่านกล้าพูด จึงได้บอกท่านว่า ถ้าอย่างนั้น ถ้ามีอะไรขัดข้องจะถามท่านได้ไหม ท่านก็บอก พร้อมจะบอกเสมอ ถ้าอะไรก็ตาม ถ้าไม่เกินวิสัยของผม ผมพร้อมบอก แต่ท่านที่จะบอกได้ มีอีก ๔ องค์ คือ ท้าวมหาราช โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ท้าวเวสสุวัณ ก็เป็นพระอนาคามี อีก ๓ องค์ ก็เป็นพระอนาคามี เหมือนกัน

และนอกจากนั้น ก็ยังมี พระอินทร์ โยมของคุณ ท่านเป็นพระอนาคามีเหมือนกัน ท่านฟังเทศน์จากพระพุทธเจ้าเป็นพระโสดาบัน คนหรือเทวดาที่เป็นพระโสดาบันแล้ว ไม่มีใครโง่ปล่อยอยู่แค่นั้น ท่านก็ฝึกฝนกำลังใจของท่านจนกระทั่งเป็นพระอนาคามี ท่านพร้อมจะบอก และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง พรหมชั้นที่ ๘ ที่เป็นต้นตระกูลของท่าน ท่านก็พร้อมที่จะแนะนำท่านสหัมบดีพรหมก็ดี ท่านพร้อมจะแนะนำ และมีพระอริยเจ้าทั้งหลายพร้อมจะแนะนำ

การอยู่ที่นี่ดีมาก เราจะตัดโลภะ ความโลภได้ จากการไม่อยากได้ทรัพย์สินต่าง ๆ ถามว่าทรัพย์สินคืออะไร ท่านก็ชี้ให้ดูนี่ทองคำมันดาดาษไปทั้งหมด ทองคำธรรมชาติดาดาษไปเต็มพื้นที่และนี่เพชรด้านหลังเป็นเพชร ด้านใต้นั้นลงไปเป็นน้ำมันใหญ่ที่สุดของโลก ต่อไปถ้าคนไทยมีความฉลาด นั่นก็หมายความว่า เลิกโกง เลิกกินกัน มีความฉลาดขึ้นมา มีความรู้ขึ้นมา สามารถจะเจาะได้ จะสามารถเจาะน้ำมันใช้ได้แบบสบาย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ทองคำนี่ ถ้าเทวดาให้ท่านบอกว่า ถ้าเทวดาให้ ก็หมายความว่า ถ้าคนดีพอที่จะรับได้ เทวดาก็จะเปิดทางให้ เมื่อเทวดาเปิดทางให้ ประเทศไทยก็จะเป็นประเทศที่มีทองคำมาก จะเป็นประเทศที่มีแต่ความร่ำรวย

ถามว่า เขานี้ เขาเรียกเขาอะไร หรือถ้ำอะไร ท่านบอก เราตั้งชื่อกันเองก็แล้วกัน มันไม่มีชื่อ ให้ชื่อว่า ถ้ำศรีฐาน คำว่า ศรีฐาน คือ เป็นที่ตั้งแห่งมิ่งขวัญแห่งความดี ฉะนั้นการอยู่ที่นี่ จะพบแต่ความดี ท่านจะพบครูบาอาจารย์ เวลานี้เป็นเวลาข้างขึ้นเดือนหก อีก ๓ วัน ก็จะถึงวันวิสาขบูชา วันนั้นตั้งใจให้ดี จะพบของดี เมื่อท่านแนะนำแล้ว ท่านก็กลับ คำว่า กลับของท่าน ก็หมายความว่าหายไป หลังจากนั้นพวกเราก็อาบน้ำ น้ำเย็นสบาย ไม่เย็นมากเกินไป

ถ้าต้องการอุ่น น้ำก็อุ่น ต้องการเย็น น้ำก็เย็น เหมือนกับใครมาตั้งเครื่องทำความเย็นความร้อนไว้ให้ น้ำใสสะอาดมาก มีบ่อ ๆ หนึ่ง เขียนหนังสือเป็นภาษาไทยอยู่ที่ปากบ่อว่า น้ำสำหรับดื่ม สำหรับในธารหรือในบ่อใหญ่ เขียนไว้ว่า น้ำสำหรับอาบ แต่ว่าน้ำไม่หยุดนิ่งไหลเรื่อย น้ำไหลซึมมา แต่สำหรับที่ถ่ายมีอีกทางหนึ่งต่างหากเป็นธารเล็ก ๆ ไม่ใช่ธารใหญ่ไหลผ่าน มีเหมือนกับใครเอาไม้มาวางไว้สองแผ่น กระดานใหญ่สองแผ่น ถ่ายลงร่อง แล้วก็ไหลไปตามกระแสน้ำ แต่กระแสน้ำนั้นจะไม่ไปรวมกัน รู้สึกว่า มีความสุขมาก

หลังจากจัดสถานที่เสร็จก็เริ่มบวงสรวง และชุมนุมเทวดา เมื่อเสร็จแล้วก็ทำวัตรสวดมนต์ บทที่ลืมไม่ได้ก็คือ กรณีย์บทเล็ก ได้แก่ เมตตญ จ สพพโรฯ พอเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ออกมานั่งเล่นข้างนอกมองดูต้นหญ้าต้นไม้ต้นเต็งต้นรัง มีแต่เต็งรังทั้งนั้นดาดาษไปหมด มองไปทางไหนก็เห็นไกลสุดลูกหูลูกตาไม่มีป่ารกเตียนหมด แต่ว่าสิ่งที่มองไม่เห็นคือ เสือกับช้าง แต่ความจริงเสือนี่ไม่อยากเห็น เพราะเห็นทีไรเสืออาละวาดทุกที แต่บางครั้งเสือก็ดีแต่ความดีของเสือ อีตอนเสือหัวเราะนี่น่ากลัวเห็นฟันขาวก็ไม่แน่ใจว่า แกจะหัวเราะดีใจ เพราะว่าจะได้กินเราหรือว่าหัวเราะชอบใจก็ไม่ทราบ

แต่สำหรับช้างนี่ดีมาก จึงได้นึกในใจ แล้วพูดกันทั้ง ๓ องค์ว่า เอ...แถวนี้มีพวกพ่อปู่หรือเปล่านะ ถ้ามีคณะพ่อปู่อยู่ เราจะสบายใจมาก เพราะอย่างน้อยที่สุด พ่อปู่เคยป้องกันอันตรายให้กับเรา อีกองค์หนึ่งในคณะก็บอกว่า ถ้าอย่างนั้น ถ้าพ่อปู่มีในสถานที่นี้ ก็ขอเชิญให้พบหน่อย

ก็นั่งคุยกันไปสัก ๕ นาที เสียงใบไม้ เกร้า ๆๆๆ ข้าหลัง หันไปดูปรากฏ มีพ่อปู่มาประมาณร้อยเชือกเศษ ๆ เป็นช้างสีดอนำหน้า นอกนั้นก็เป็นช้างพังบ้าง ช้างพลายบ้าง อยู่ข้างหลัง พอหันไปดูก็บอกว่า ขอบใจพ่อปู่ที่เมตตา ท่านหัวหน้าก็คุกเขาลงชูงวงขึ้น แสดงความเคารพทั้งฝูงก็ทำเหมือนกันหมด ก็เลยบอกท่านบอกว่า ถ้าจะมีอันตราย ขอคณะพ่อปู่มาช่วยด้วยนะ มาช่วยป้องกันปากถ้ำด้วย ฉันจะอยู่ในถ้ำ ถ้าหากว่ามีอะไรขัดข้องก็ขอโปรดให้สงเคราะห์ด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ผลไม้นี้ไม่ต้องการ เพราะต้องการกินข้าวกับเทวดา ถ้าเทวดาไม่ให้กินก็ยอมอดตาย พ่อปู่ท่านยืนฟังหูผึ่ง อีกสักประเดี๋ยวหนึ่ง ท่านก็เทาลงชูงวงขึ้น ท่านหันหลังกลับ ลูกน้องท่านทั้งหมดก็เทาลงไป แล้วก็ชูงวงขึ้นหันหลังกลับ ต่างคนก็ต่างเดินไป พ่อปู่ใหญ่เดินคุมหลัง สักครู่ก็หายไป

หลังจากนั้นมา พอค่ำก็เข้าเจริญกรรมฐาน จิตใจเงียบสงัดดีมาก การเจริญกรรมฐาน บรรดาท่านพุทธบริษัท ที่พระพุทธเจ้าเคยบอก อันดับแรก ให้แผ่เมตตาจิตก่อน แผ่เมตตาจิตไปทั่วจักรวาลทั้งปวง ว่า เราจะไม่เป็นศัตรูของใคร ใครเขาจะเป็นศัตรูของเรา นั่นเป็นเรื่องของเขา เราจะเป็นมิตรที่ดีของคน และสัตว์ทั้งโลก แล้วแผ่เมตตาไปทั่วหมด จิตใจก็สบาย หลังจากนั้นก็เริ่มระงับนิวรณ์ นิวรณ์ทั้ง ๕ ประการ คือ ๑. กามฉันทะ ๒. พยาบาท ๓. ความง่วง ๔. จิตฟุ้งซ่าน ๕. สงสัย ทั้ง ๕ ตัว นี่ต้องไม่มีในใจ ถ้ามีตัวใดตัวหนึ่งเข้ามาสิงใจ เช้าอดข้าว ก็เป็นอันว่า เราก็ต้องคุมอารมณ์นี้ไว้ไม่ให้มันปรากฏขึ้น วิธีคุมอารมณ์ก็ไม่ยากก็จับอานาปานสติ ก็ไม่แน่นอนนัก อานาปานสตินี่ ดีไม่ดี เดี๋ยวก็เผลอ ทางที่ดีที่สุด ก็หาเพื่อนคุย เพื่อนจะมาคุยกับเรา มีหรือไม่มี บางท่านบางคราวกก็มีมา ในเมื่อท่านไม่มาหาเรา เราก็ไปหาท่าน

เพื่อนคุยอันดับแรกที่เคารพที่สุดก็คือ พระยายม อันดับแรกลงไปหาพระยายมก่อน คุยกับท่าน ถ้าท่านว่าง และก็นายบัญชี และไปดูการตัดสินของท่าน ดูคนที่คอยการลงโทษหรือว่าคอยการพ้นโทษ ดูไว้เพื่อเป็นตัวอย่าง เพื่อเราจะไม่ต้องไปอย่างเขา ถ้าบุคคลใดถูกตัดสินใจให้ลงโทษ มีเจ้าหน้าที่คือนายนิรยบาลนำไป ก็ตามไปด้วย ดูว่า เขาพวกนั้นไปลงนรกขุมไหน มีสภาพเป็นอย่างไร และกลับมาดูบุคคลที่พ้นโทษ ไม่ต้องถูกลงโทษ ไปสวรรค์ ไปสวรรค์ชั้นไหน มีสภาพเป็นอย่างไร และเขาให้การกับพระยายมว่าอย่างไร จึงไม่ต้องลงโทษ

รวมความว่า อันดับแรกสำนักพระยายม และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง คณะท่านท้าวมหาราชหรือบริวารของท่าน ว่าง ๆ เห็นท่านอยู่ใกล้ ๆ ก็เรียกมาคุยกัน การคุย ทำให้ลืมนิวรณ์ ๕ ประการ หรือบางทีก็ย่องไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ไปคุยกับโยมบ้าง ไปพรหม ก็ไปคุยกับโยมบ้าง ครูบาอาจารย์บ้าง อย่างนี้เป็นต้น รวมความการว่า หาเรื่องคุย จิตก็ไม่คบกับนิวรณ์ แม้จะไปพบนางฟ้าที่สวย ๆ ก็ไม่ลืมตัวว่าเราเป็นมนุษย์ เขาเป็นนางฟ้าที่สวย ๆ ก็ไม่ลืมตัวว่าเราเป็นมนุษย์ เขาเป็นนางฟ้า มันแต่งงานกันไม่ได้ นางฟ้าแต่ละคนท่านก็ดี มีลีลาน่ารัก ไปถึงก็แสดงความเคารพ ในเมื่อเขาเคารพแล้ว เราก็รักเขาแบบชู้สาวไม่ได้ อันนี้เป็นวิธีการหนึ่งที่เราจะระงับนิวรณ์

หรือถ้าหากว่าจะมีคนถามว่า ถ้าไปไม่ได้ตามนั้นจะทำอย่างไร อันนี้ขอตอบว่า ถ้าไปไม่ได้มันก็ต้องเป็นเหยื่อของนิวรณ์บ้าง เป็นบางเวลา บางเวลาก็ชนะ บางเวลาก็แพ้ ถ้าไปได้ คุยได้ตามนี้ละก็ไม่มีทางแพ้แน่ ความจริงถ้าเราอยู่เฉย เราแพ้ ถ้าเราหาเพื่อนคุยนี่เราไม่แพ้ ถามว่าจะคุยเรื่องอะไร ก็ตอบว่า ถ้าไปสวรรค์ เราก็เรียกเทวดาบ้าง นางฟ้าบ้าง ทีละองค์สององค์ หรือท่านมาหลายองค์ มานั่งคุยกัน ถามว่า เวลาท่านเป็นมนุษย์ท่านทำอย่างไร ถึงมาเป็นเทวดา เป็นนางฟ้าได้ ท่านก็ให้ดูภาพเดิม แต่ละองค์ก็มีบาป เคยทำบาปมามากเหมือนกัน แต่ในเวลาเดียวกัน ทำบุญทำกุศลเหมือนกับบรรดาประชาชนทั้งหลายเดี๋ยวนี้เหมือนกัน ความชั่วก็มี ความดีก็ปรากฏ ความชั่วคือ บาป ความดี คือ บุญ

แต่ว่าเวลาจะตาย จิตนึกถึงบุญก่อน นึกถึงทานการบริจาคบ้าง นึกถึงพระที่เคยบูชาบ้าง นึกถึงการใส่บาตรกับพระสงฆ์บ้าง นึกถึงการไหว้พระบ้าง นึกถึงงานการก่อสร้างบ้าง อะไรก็ตาม อย่างใดอย่างหนึ่งโดยเฉพาะ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เป็นบุญอย่างใดอย่างหนึ่ง สิ่งที่เป็นบุญก็เข้าสิงใจ เมื่อสิ่งที่เป็นบุญเข้าสิงใจ ตอนนี้ บรรดาท่านพุทธบริษัท ท่านก็เลยบอกว่า เมื่อตายแล้ว บุญก็พามาก่อน แต่ว่าถ้าผมเผลอ ไม่ทำบุญต่อ เมื่อหมดบุญแล้ว ผมต้องลงนรกขุมนั้นขุมนี้ แต่ผมไม่ยอมแล้ว

ก็รวมความว่า เป็นวิธีการหนีนิวรณ์ ที่เล่ากันอย่างย่อ ๆ นะ เวลาเหลืออีก ๑๐ นาที ต่อมาอีก ๒-๓ วัน ทุกวันก็ออกเดินจงกรม เดินจงกรม ก็คือ เดินธรรมดานี่เอง ป่ามันร่มรื่น มันน่าเดินเที่ยวเดินไปไกล ๆ เดินแก้เมื่อย เดินไปเดินมา เดินมาเดินไป จากต้นไม้ต้นนี้ถึงต้นโน้น ต้นโน้นถึงต้นนั้น จะไกลแสนไกลขนาดไหน ก็ไม่มีการรกรุงรัง ไม่มีป่าชัฏ มีแต่ต้นเต็งรัง ยืนเป็นแถวเต็มไปหมด

ปรากฏว่ามาวันหนึ่ง อยู่ได้ประมาณ ๕ วัน เมื่อขณะที่เดินจงกรมไปคำว่า จงกรม ก็เดินแบบธรรมดา ๆ ไม่ใช่ค่อย ๆ ยก ค่อย ๆ ย่าง ไอ้แบบ ค่อย ๆ ยก ค่อย ๆ ย่าง เขาเป็นเกณฑ์บังคับถือว่าเป็นการฝึกเบื้องต้น ทีนี้การฝึกขั้นปลาย เขาใช้เดินธรรมดา เดินธรรมดาให้ใจมันพร้อมไปกับเท้า จิตใจคิดถึงด้านของความดี ไปพร้อมกับเท้าที่ลง

เมื่อเดินไป ก็ปรากฏว่า พบพระองค์หนึ่ง สูงใหญ่ ห่มจีวรสีกรัก มีย่ามหนึ่งลูก มีบาตรหนึ่งลูก มีไม้เท้าหนึ่งอัน ไม้เท้า ก็คือ ไม้ท่อน ท่านเดินสวนทางมา ไอ้ความรู้สึกมันจะหลอกหรือไม่หลอกก็ไม่ทราบ ความรู้สึกก็นึกว่า พระองค์นี้คงเป็น พระมหากัสสป จิตมันมีความรู้สึกขึ้นเอง พอจิตนึกอย่างนั้น เสียงท่านบอกมา บอก ใช่แล้ว คิดถูกแล้ว ตกใจ เพียงแค่เราคิด ท่านบอว่า ใช่แล้ว ถูกแล้ว ก็นั่งลงกราบท่าน ท่านก็นั่งลง ถามว่า พระคุณเจ้ามาอย่างไรขอรับ ท่านก็บอกว่า ที่มานี่ก็จะมาเตือนน่ะซิ เห็นมาธุดงค์แบบฉัน ฉันก็พระชอบธุดงค์ เธอก็ชอบธุดงค์ จะได้เล่าเรื่องธุดงค์ให้ฟังสักหน่อยหนึ่ง เลยให้ท่านเล่าให้ฟัง

แต่ว่าท่านไม่เล่าเรื่องราวต่าง ๆ ให้ฟัง ท่านบอกว่า การธุดงค์ต้องฝึกเข้านิโรธสมาบัติ พอใช้คำว่า นิโรธสมาบัติ เราก็ตกใจคิดว่า คนอย่างเราไม่สามารถจะทำได้ ท่านบอกว่า คุณอ่านแต่หนังสือไม่เข้าใจ อาจารย์คุณก็ไม่สอน สอนแต่ผลสมาบัติ แต่ความจริง ผลสมาบัติกับนิโรธสมาบัติมันก็คล้ายคลึงกัน แต่ว่านิโรธสมาบัติ เราจะกำหนดเวลายาวหน่อย ผลสมาบัติเข้าตามเวลา ออกตามเวลาเล็กน้อย นิโรธ แปลว่า ดับ สมาธิ แปลว่า เข้าถึงความดับทุกขเวทนา นิโรธสมาบัติ เขามีเขตบังคับว่า ต้องใช้ฌาน ๔ เป็นพื้นฐาน แต่พวกคุณเองก็ชำนาญในฌาน ๔ มาแล้ว ก็ไม่มีอะไรหนักใจ แต่ที่ผมพูดนี่ คุณหนักใจ เพราะว่าคุณไม่เคยทำ ไม่เข้าใจมาก่อน แต่ใช้เวลาน้อย ใช้เวลาเพียง ๑๐ นาที บ้าง ๒๐ นาทีบ้าง ๓๐ นาทีบ้าง

ขณะที่นั่งไป มันไม่รู้สึกปวดรู้สึกเมื่อย จิตสว่างโพลง อย่างนี้ก็เป็นนิโรธสมาบัติ จิตต้องตั้งไว้เพื่อนิพพานโดยเฉพาะ คือว่า จิตตั้งไว้โดยเฉพาะที่ใดที่หนึ่ง จิตแยกจากประสาทเด็ดขาด ไม่รู้เรื่องของร่างกาย เป็นฌาน ๔ อย่างนี้เป็นนิโรธะอย่างหนึ่ง และอีกอย่างหนึ่ง เมื่อจิตเข้าถึงฌาน ๔ แยกออกจากกายแล้ว จิตอารมณ์มีความสงัด หลังจากนั้นก็ท่องเที่ยวไปในภพต่าง ๆ ไปสวรรค์บ้าง ไปพรหมโลกบ้าง ไปนิพพานบ้าง พ้นไปเสียจากร่างกาย ไม่รู้สึกปวดรู้สึกเมื่อย มันก็เป็น นิโรธสมาบัติเหมือนกัน ทั้ง ๒ อย่างนี้จะใช้อย่างใดอย่างหนึ่งก็ได้ แต่ว่ากำหนดเวลาว่า เราจะใช้เวลาสัก ๓ วัน หรือ ๕ วัน หรือ ๗ วัน หรือ ๙ วัน หรือ ๑๕ วัน ก็ตามใจชอบ

เลยถามท่านบอกว่า ถ้าอย่างนั้น เวลาออกจากนิโรธสมาบัติแล้ว จะต้องเหาะไปบิณฑบาต ท่านบอกว่า ไม่จำเป็นพวกคุณยังเหาะไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องเหาะ ถึงแม้ว่าเหาะได้ ก็ไม่จำเป็นต้องเหาะ ที่เขาเหาะไปแบบนั้น เขาจะโปรดคนจน คนไหนที่ยากจนมาก แต่ว่ามีศรัทธา ถ้าใส่บาตรกับพระที่ออกจากนิโรธสมาบัติ เพียงครั้งเดียวในชีวิต เขาจะเป็นมหาเศรษฐีในวันนั้น แต่นี่เราเข้าเพื่อเราเองไม่จำเป็นต้องเหาะไป พอหลังจากคุณออกจากนิโรธสมาบัติแล้ว เทวดา นางฟ้าก็จะเลี้ยงเอง เวลานี้เทวดา นางฟ้าท่านพร้อมแล้ว ตั้งแต่พรหมลงมา ก็หวังในบรรดาพวกคุณทั้ง ๓ องค์ หวังว่า ต้องการให้คุณทั้ง ๓ องค์ เข้านิโรธสมาบัติ ถามว่า ท่านทำบุญแล้ว ท่านจะมีผลเป็นอย่างไร ท่านบอก ถ้าทำบุญกับพวกคุณแล้ว จะมีรัศมีกายสว่างขึ้นเทวดา กับนางฟ้า หรือพรหมก็เช่นเดียวกัน ใครมีรัศมีกายสว่างมากคนนั้น เรียกว่า มีบุญมาก มีบุญญาธิการมาก

ก็เป็นอันว่า ท่านก็แนะนำว่า วิธีการไม่มีมาก ใช้ตามแบบที่คุณทำอยู่แล้ว อันดับแรก คุณซ้อมน้อย ๆ ก่อน จับตั้งแต่หัวค่ำยันสว่างว่า เราจะไม่ถอนสมาธิ ตั้งใจไว้กำหนดเวลาไว้ ถ้าแสงอรุณขึ้นเมื่อไรให้จิตตกทันที หรือว่าเราจะใช้ ๒ วัน ๓ วันก็ได้ ทีแรก ๆ เอาแค่น้อย ๆ ก่อน เข้ากันทุกวัน พอถึงตอนเย็นปั๊บ อาบน้ำอาบท่าเสร็จเข้านิโรธสมาบัติ เป็นอันว่า ใช้นิโรธสมาบัติตอนกลางคืน กลางวันนอน กลางวันกินข้าวเวลาเดียว เทวดาเลี้ยงแล้ว เราก็นอน ใช้อย่างนี้สะดวกดีหรือถ้านาน ๆ หนัก ๆ เข้า ถ้ารำคาญ วันเดียวไม่เอา ลอง ๒ วัน ลอง ๓ วัน ลอง ๔ วัน ลอง ๕ วัน ลอง ๗ วัน ก็ได้ตามใจชอบ

ก็ยอมรับท่านว่า อย่างพวกผม ๓ องค์นี่ทำได้นะขอรับ ท่านบอกว่า อย่าย้ำซิ ฉันพูดแล้ว ต้องเป็นไปตามนั้น ท่านบอกว่า ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะกลับละนะ ฉันหมดห่วง ที่มานี่ห่วงเพียงเท่านี้ สงสารเทวดา นางฟ้าท่าน ท่านพร้อมอยู่แล้ว พวกเราก็มีความรู้ใหม่ว่า การเข้านิโรธสมาบัติก็ไม่จำเป็นต้อง ๗ วัน ๑๕ วันเสมอไป ก็เรียกว่า เข้ากันทุกวัน และมันก็ดีที่สุด พอพลบค่ำปั๊บ อาบน้ำอาบท่าเสร็จ ทำวัตรสวดมนต์เสร็จ ทำวัตรสวดมนต์ก็ใช้เวลาไม่มาก ก็เริ่มเข้านิโรธสมาบัติ จับพั้บ จับอานาปานสติ ก็ไม่ต้องใช้เวลามาก ใช้เวลาเพียงครึ่งนาที จิตก็เข้าถึงฌาน ๔ เต็มกำลัง ในตอนต้น ก็ตั้งอารมณ์เฉพาะจุดอ่อน

หลังจากนั้นก็ท่องเที่ยวไปตามภพต่าง ๆ ตั้งใจว่า ถ้าสว่างจะให้จิตตกจากสมาธิ บางทีเราเที่ยวเพลินไป พอจะสว่าง เทวดาก็เตือนว่า สว่างแล้วครับ หลังจากนั้นลงมา เทวดา นางฟ้าก็มาใส่บาตร คราวนี้ท่านไม่แต่งตัวเป็นคนแล้ว ท่านมาเป็นเทวดา เป็นนางฟ้า มีเครื่องเต็มยศออกมาเลย ท่านมากันมาก ข้าวที่ท่านใส่รู้สึกว่ามาก แต่ก็กินพอดีหมดไม่เหลือ

ก็รวมความว่า ทำแบบนี้ตลอดมา ตั้งแต่เดือน ๖ ข้างขึ้นจนกระทั่งถึงเดือน ๘ ข้างขึ้น พอถึงขึ้น ๘ ค่ำเดือน ๘ ก็เดินทางกลับ การเดินทางกลับ บรรดาท่านพุทธบริษัท เขตนี้ทราบภายหลังว่าเป็นเมืองขอนแก่น จากเมืองขอนแก่นมาถึงอำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยานี่ เวลานี้ถ้าเดินกันจะต้องถึงหนึ่งเดือน แต่ว่าพวกเราใช้เวลาเดินแค่ ๓ วัน วันแรกรู้สึกว่าเดินมาเรื่อย ๆ ในป่า วันที่สองก็เดินมาเรื่อย ๆ ตามธรรมดา ๆ กลางคืนก็หลับตาทาง ปักกลด พอคืนที่สาม ปรากฏว่าตื่นขึ้นมาอยู่หลังวัด ไม่ทราบว่ามาได้อย่างไรก็ตกใจ

ถามท่านอินทกะว่า ทำไมถึงมาถึงได้เร็วอย่างนี้ มันมาอย่างไร เมื่อคืนนี้หลับ ท่านบอกว่า โยมคุณ ท่านเกรงว่า คุณจะเข้าพรรษาไม่ทัน ท่านเลยใช้อำนาจเทวานุภาพ บันดาลให้มาอยู่หลังวัด ก็กราบท่าน เมื่อกราบในที่ว่างก็ปรากฏภาพองค์ท่านขึ้นมาพอดี ท่านบอกว่า คุณทำอย่างนี้ให้ดีทุกปีนะ โยมจะดีใจมาก เทวดา และนางฟ้าก็ดีใจมาก

เอาละ บรรดาท่านพุทธบริษัท เป็นอันว่า เมื่อกลับถึงวัดแล้วก็เข้าพรรษา เวลานี้ เวลาเหลือเพียง ๔๐ วินาที ขอลาก่อน สวัสดี

ไปเที่ยวภูกระดึง

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย มาตอนนี้ไม่ใช่ตอนธุดงค์เป็นการเดินทางไปเดินเที่ยว เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๒ ตอนนั้นมาพักอยู่ที่ วัดชิโนรส พักฟื้นจากไข้ ป่วยไข้ไม่สบายที่กรมแพทย์ทหารเรืออยู่ ๒ ปี และก็มีญาติโยมที่นั่น เขาชวนไปทอดกฐินที่ วัดหนองเขียด อำเภอชุมแพ อยู่ปลายเขตแดนของจังหวัดขอนแก่น ทางไปก็ลำบากมาก ก็มีโต๊ะหมู่ทองไป มีระฆังไปเป็นของแปลกของเจ้าของถิ่น เพราะที่นั่นเขาไม่เคยมี ที่นั่นเขาใช้ไม้ขุด และก็เอาเลื่อยโกรกตรงกลาง ตรงข้าง ๆ ตีแทนระฆัง ในเมื่อเรานำระฆังทองเหลืองไปเขาก็แปลกใจว่าสวยสดงดงาม เขาก็แห่กัน โต๊ะหมู่ก็แห่กัน

รวมความว่า ทอดกฐินเสร็จ เจ้าอาวาสและชาวบ้านเขาชวน เวลานั้นมีพระติดตามไปประมาณสัก ๔-๕ องค์ด้วยกัน ก็ชวนไปเที่ยวภูเขาภูกระดึง คำว่า ภูเขาภูกระดึง นี่เป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์มาก่อน เขบอกว่า ในสมัยก่อน ถ้าวันดีคืนดีเดือนหงาย จะได้ยินเสียงฆ้อง และมีคนทอหูก มีคนฝัดข้าว มีคนตำข้าว ซ้อมข้าว บนยอดภูเขา นี่เป็นเรื่องราวเก่า ๆ ที่บรรดาญาติโยมเก่า ๆ เล่าให้ฟังว่าเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์

และก่อนหน้านี้อาตมาจะไปก็พระที่มีความสำคัญองค์หนึ่งชื่อ อาจารย์สำราญ ไปอยู่ที่ยอดเขาภูกระดึง ๓ ปี เวลาปี อาตมาอาจจะจำไม่แม่นนะ แต่มั่นใจว่า ๓ ปี เมื่อขึ้นจากทางเดินไปแล้ว ก็ต้องเดินไปจากที่ขึ้นยอดเขาได้ ไปอีก ๘ กิโลเมตร จึงจะถึงที่อาจารย์สำราญอยู่ ท่านอยู่นั่น ท่านไม่มีหม้อข้าว ไม่มีอาหารทั้งหมด และก็ไม่เคยเก็บผลไม้กิน ท่านอยู่ด้วยอำนาจธรรมปีติ ถ้าวันใด ถ้าญาติโยมพุทธบริษัทนำอาหารไปถวายท่านก็รับ ท่านก็ฉัน ถ้าไม่มีใครนำอาหารไปถวายท่านก็ไม่ฉัน หรือว่าอย่างน้อยที่สุด อาจจะฉันอาหารเทวดา เพราะมีบาตร

รวมความว่า ไม่นานเอง พระที่มีความสำคัญก็มีอยู่ที่ภูเขาภูกระดึงนี่มีความศักดิ์สิทธิ์มาก เขาเล่าความเป็นมาของภูเขากระดึง อาตมาก็ชวนคณะไป ไปด้วยกัน ก็มีเจ้าของถิ่นไปด้วย รวมแล้วทั้งหมดประมาณ ๓๐ มีพระที่วัดหนองเขียดตามไปทั้งหมดประมาณ ๑๐ องค์ มีฆราวาสด้วย รวมแล้ว ๓๐ คน เมื่อไปถึงนั่งรถสองแถมไปถึงที่ศรีฐาน ใกล้ ๆ ภูกระดึงก็เพล ลงไปที่โรงสี เขาพาเข้าไปในโรงสี เจ้าของโรงสีก็เลี้ยง เลี้ยงทั้งพระ เลี้ยงทั้งคน โรงสีนี่โรงใหญ่มาก มีความกว้างประมาณสัก ๒๐ เมตร ยาวประมาณ ๔๐ เมตร มุงสังกะสี และมีไม้กระดานหนานิ้วครึ่งหน้า ๘ ยาว ๔ วา กองอยู่กองใหญ่มาก เครื่องโรงสี ก็เป็นเครื่องเล็ก ๆ คือ เครื่องโรงสีสมัยแรก เครื่องย่อม ๆ ที่สีแกลบเป็นรำ ปรากฏว่าเจ้าของที่เป็นสามี เป็นคนจังหวัดสุพรรณบุรี แต่ว่าภรรยาเป็นคนขอนแก่น

ในเมื่ออาตมาไป มองเห็นโรงสีเข้า เห็นไม้เข้า เห็นเครื่องต่าง ๆ เห็นโรงสี กับไม้ ก็ถามว่า โรงสีนี่สร้างสักสองหมื่นได้ไหม เราถามอย่างราคาถูกที่สุด เพราะบ้านเราสร้างไม่ได้ ภรรยาแกหัวเราะเอาเงินที่ไหนมาสองหมื่นเจ้าคะ ไม่ถึงหรอก ทั้งหมดนี่สร้าง สามพันกว่า ๆ ตกใจ สามพันกว่า ๆ นี่ รวมไม้ที่กองด้วย แค่ไม้ที่กอง ถ้าเป็นบ้านเรา เวลานั้นก็หลายหมื่นบาท ถามว่า ไม้ที่นี่ราคาถูกหรือ ที่นั่นเป็นดงเต็งรังที่วัดหนองเขียดก็เป็นดงเต็งรังทั้งหมด

แต่เดี๋ยวนี้ไปเที่ยวไม่มีแล้ว มันเป็นดงเต็งรังหนาทึบ เต็มไปหมดทั่วบริเวณ แต่ว่าตอนหลังนี่ไป เมื่อ ๔-๕ ปีที่แล้วมา ไม่เหลือเลยสักต้น เขาบอกว่า ถ้าหากว่าเขาเลื่อยในป่า เราไปเอาเอง หน้ากว้าง ๘ นิ้ว หนานิ้วครึ่งยาว ๔ วา เราไปเอาเอง เขาเอาแผ่นละ ๔ บาท ถ้าให้เขามาส่งที่บ้าน เขาเอาแผ่นละ ๕ บาท เพิ่มค่าขนอีก ๑ บาท เจ้าของโรงสีบอกว่า เมื่อมีสตางค์ก็ซื้อไว้แบบนั้นเอง เผื่อว่าจะมีโอกาสขายได้กำไรบ้างได้

เมื่อฉันอาหารเสร็จ คุยกันเสร็จ เวลาหลังจากเที่ยง ก็นั่งรถต่อไปที่เชิงเขาภูกระดึง เดินขึ้นไปทีแรก ประมาณสัก ๒๐๐ เมตร ทางขึ้นนะ และก่อนที่จะขึ้น พวกชาวบ้านบอกว่า ไปดูต้นตะไคร้กันครับ ถาม ตะไคร้ที่ไหน ตะไคร้ไปดูทำไม ที่บ้านฉันก็มีเยอะ แกก็บอก ไม่เหมือนกัน แกลากลู่ถูกังก็ต้องไปดูแก ปรากฏว่า เป็นไม้แก่น โอบแล้วถึง ๒ โอบ ต้นใหญ่มาก พอเขาฉีกเปลือกดู มันฉุนเหมือนตะไคร้ธรรมดา ๆ เรา แต่ฉุนมากกว่า แกบอก ถ้าชาวบ้านต้องการตะไคร้ ก็เอาเปลือกไม้ที่นี่ไปใช้แทนตะไคร้ต้นเล็ก ๆ

หลังจากนั้นก็เดินขึ้นไป เมื่อเดินขึ้นไป พระก็บอกว่า อยากน้ำ อาตมาก็ใช้วิธีโกหกบอกว่า ประเดี๋ยวก็มี ประเดี๋ยวเราก็จะเจอะต้นมะขามป้อม อีกสักครู่หนึ่งก็ถึงต้นมะขามป้อม ถึงลานข้างบน ความจริงไม่เคยไปเลย ก็พูดส่งเดชไป บอกจากนี้ขึ้นไปจะมีลานกว้าง บริเวณนั้นมีลานกว้างอยู่ จะมีต้นมะขามป้อมมาก ลูกมะขามป้อมตกเกลื่อน เราก็กินมะขามป้อมกัน และจะมีกล้วยไม้สวย ๆ ไอ้ที่พูดนี่ ไม่จริง ไม่รู้เรื่อง โกหกพระ พอขึ้นไปถึงจริง ๆ แล้ว มันปรากฏว่ามีจริง ๆ ลูกมะขามป้อมเกลื่อน เดินเหยียบเกลื่อนถึงขั้นเดินเหยียบไม่ใช่ก้าวไปเหยียบลูกโน้นลูกนี้บ้าง ไม่ใช่ วางเกลื่อนพื้นที่ กล้วยไม้ก็สวยแสนสวย มีดอกสวย ๆ มาก พระก็ฉันมะขามป้อม พอบอกว่า มีมะขามป้อมเธอก็มีน้ำลาย มีแรงเดินไป

เมื่อขึ้นถึงลานนั้น ก็พักกันชั่วคราว นั่งกินมะขามป้อมบ้าง คุยกันบ้าง หลังจากนั้น เดินไปสักครู่หนึ่ง พระบอกว่า อยากน้ำ ไอ้ในใจก็นึกว่า เอ้า…โกหกต่อไปก็แล้วกัน ว่า ต่อไปข้างหน้าจะมีซำ เขาจะเขียนว่า ซำ ๆๆๆ ซำ คือ บ่อน้ำ มันใช่หรือไม่ใช่ก็ไม่รู้ พูดมันส่งไปแบบนั้น ถ้าเขาเขียนว่า ซำ ที่ไหน ให้ไปทางลูกศรชี้ จะมีบ่อน้ำ ขึ้นไปสักครู่หนึ่ง ก็พบซำที่หนึ่ง เอาเข้าแล้ว ชักดีใจ นึกว่า ผลการโกหกของเรานี่ มีผล ก็เดินไปตามลูกศรชี้ ก็พบน้ำใสไหลเย็น น้ำจากยอดเขาลงมา พระก็ดื่มกัน กระติกก็ไม่มีไป กระบอกก็ไม่มีไป เพราะไม่รู้ว่าเขาสูงขนาดไหน

ต่อไปก็พบ ซำที่สอง ซำที่สาม ซำที่สี่ ต้องเดินกัน ๕ ชั่วโมง จึงถึงยอด พอถึงใกล้ยอดเขา มีบันไดขั้นไปสัก ๑๐ ขั้น ขึ้นไม่ไหว อาตมา กับสมภารวัดหนองเขียด ค่างคนต่างแก่ อาตมาน่ะป่วยด้วย ทั้งหมดก็ขึ้นไปแล้ว นิมนต์ขึ้นมาครับ ๆ บอกขึ้นไม่ไหวจริง ๆ หมดแรง หยิบนาฬิกาขึ้นมาดู เห็นเวลา ๕ โมงเศษ ก็นึกในใจว่า นึกในใจเอานะ ว่า ที่นี่ถ้ามีความศักดิ์สิทธิ์จริง ถ้ามีเทพเจ้าทั้งหลายที่มีฤทธิ์ ขอให้ช่วยสงเคราะห์ ให้มีแรงขึ้นให้ได้ด้วย และพาเดินด้วย เพียงเท่านั้น ทั้งสององค์ก็มีกำลังขึ้นยอดเขาได้ และก็เดินไปอีกประมาณ ๔ กิโลเมตร ตัดทางตรง บอกเขาบอกว่า ถ้าทางตรงนี้จะพบ สระอโนดาต โกหกอีก

ถ้าถามว่า รู้หรือ ก็บอกว่า โกหกเหมือนกัน เดามันส่งเดชไป ก็เป็นความจริงประมาณ ๔ กิโลเมตร ก็เจอะสระอโนดาต สระเล็ก ๆ น้ำเต็มสระ ใสมาก เย็นมาก พวกที่นั่นบอก ที่นี่มีเต่า แกหาเต่า ถามว่า หาทำไมเต่า บอก เต่าที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น คอมันเข้ากระดองไม่ได้ มันมีหาง แล้วก็ร้องเหมือนแมว หาไปหามา แกบอกว่า พบเต่าตัวหนึ่ง ตัวเล็ก ๆ จับขึ้นมา แกร้องเหมือนแมว ขึ้นมา ท่าทางแสดงความกลัว ก็ให้เขาวาง เอามือลูบ ๆ เลยบอก พูดดัง ๆ ว่า ผลบุญใดที่ฉันทำแล้ว ตั้งแต่ต้นจนกระทั่งถึงปัจจุบัน ถ้าผลบุญนี้จะพึงมีประโยชน์ความสุขกับฉันเพียงใด ขอเธอจงโมทนา และจงเป็นผู้มีความปลอดภัย มีความอุดมสมบูรณ์ อยู่ตลอดอายุขัยของเธอ ให้เธอมีความสุขตลอดไป

เธอแหงนหน้าดู ร้อง แม้ว ๆๆ เหมือนกับแมว เหมือนกับรู้เรื่อง และพอเดินไปสักประเดี๋ยวหนึ่ง เจ้าเต่าก็เดินตาม ไปไหนมันก็เดินตาม พอจะเดินออกจากที่นั่น มันเดินตาม บอก เต่า ไปไม่ได้ฉันจะไปไกล แกบอกวา จะไปส่ง แกร้อง แม้ว ๆๆ เหมือนแมว ก็เดาเอาว่า แกบอกจะไปส่ง บอก อย่าไปเลย เธอเดินช้า กลับที่เดิมก็แล้วกัน ก็เลยจับไว้ที่เดิม บอก ฉันลานะ อยู่ให้เป็นสุขนะ

หลังจากนั้นก็ค่ำ เป็นวันกลางเดือนสิบสองพอดี เห็นพระจันทร์ใกล้มาก แต่ว่าจีวรเริ่มเปียก น้ำค้างลง ยังไม่รู้ว่าจะนอนที่ไหน ไอ้ความโง่ ก่อนที่ไปไม่ได้ถามเขาว่า เขามันสูงขนาดไหน คิดว่าเป็นเขาธรรมดา ๆ ทีนี้มันสูงตั้ง ๑ กิโลเมตร ต้องเดินอย่างเก่ง คนเก่ง ๆ ต้องถึง ๕ ชั่วโมง พวกเราไป ๕ ชั่วโมงครึ่ง พอเดินไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะไป เสียงเต่าร้อง แม้ว ๆๆ ก็ตีความว่าให้เดินตรงไปทางด้านทิศเหนือ เดาภาษาเต่านะ ความจริงนี่ไมได้รู้นะ เดา เอาสัญญาณที่แกร้อง ก็คิดว่า ให้ไปทางด้านทิศเหนือ จะมีที่พัก

ก็บอก ทุกคนไปตรงทิศเหนือ ทางพระจันทร์ขึ้น เป็นทิศตะวันออก ไปสักครู่หนึ่ง ปรากฏว่า บนนั้นมีต้นหญ้ามันตาย เหมือนกับเดินบนฟูกดินนิ่ม มีกระต่ายตัวหนึ่งสูงประมาณแค่เข่า นั่งอยู่เฉย ๆ พวกพระ พวกชาวบ้าน ก็ล้อมเข้าไป ๆ จนกระทั่งขาติดกัน พอเข้าประชิดตัว ตะปบกระต่ายปั๊บ กระต่ายไม่ได้โดด หายไปในดิน เลยบอก พวกคุณทีหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ ถ้าทำแบบนี้ จะมีภัย เรามาเที่ยวกัน อย่าคิดทำร้ายคนอื่นเขา ควรจะมีเมตตาจิต

หลังจากนั้นต่อมา ก็ปรากฏว่า เดินไปอีก อาตมาก็เดินล้าหลังสององค์กับสมภารวัดหนองเขียด เดินล้าหลังแล้ว ไม่ไหวแล้ว น้ำค้างก็ตก จีวรก็เปียก คณะกลุ่มใหญ่เดินข้างหน้า ไปถึงก็หยุด ถามว่าทำไมจึงหยุด บอก งูใหญ่ ปรากฏว่า งูใหญ่เอาหางพันต้นไม้ ตัวขนาดเสาได้ หัวส่ายไปส่ายมาก และก็มีหงอน ก็เลยเข้าไปยืนใกล้ ๆ บอก พี่ชาย ขอบคุณนะ มีอะไรผิดไปบ้างก็ขออภัยด้วย เพราะคนพวกนี้เขาไม่รู้เรื่อง อันตรายก็ไม่มีกับกระต่าย เพราะเขาเป็นคนไม่รู้ ต้องขออภัยด้วย เพียงเท่านี้ เขาก็ปล่อยหางจากต้นไม้ เลื้อยหายไป เดินต่อไปอีกหน่อยหนึ่ง ก็ปรากฏว่ามีคนสองคนเดินสวนทางมา แกมา แกก็บอกว่า แกเป็นเจ้าหน้าที่ก่อสร้างที่นี่ สร้างอาคารที่พัก เพราะว่าพระเจ้าอยู่หัวจะเสด็จ แต่อาคารยังไม่เสร็จ เวลานี้คนงานว่างคนงานลงไปข้างล่างหมด ขอนิมนต์ไปพักที่นั่นครับ

ก็เลยบอกว่า หลายคน ที่พอหรือ แกบอกว่า พอ ในที่นั้นคนงานมาก มีผ้าห่มมาก เขาก็แจกผ้าห่มให้ ทุกคนก็นอนกันแบบเป็นสุข คิดว่า ตอนเช้า เราควรจะลงแต่เช้า ขาขึ้น ๕ ชั่วโมง ขาลง ถ้าเราลงแต่เช้าตรู่ ก็ประมาณ ๒ ชั่วโมงถึง ขาลงมันง่าย คงจะกินข้าวที่บ้านศรีฐานได้ ซื้อข้าวเขากิน ก็เลยบอกเจ้าของบ้าน บอกว่า เรื่องอาหารไม่ต้องเป็นห่วงนะ เพราะหลายคนด้วยกัน ตั้ง ๓๐ คน ท่านเลี้ยงไม่ได้ เจ้าของบ้านบอก ไม่เป็นไรครับ อาหารคนงานไม่อยู่นี่มีเยอะ พรุ่งนี้ผมจะหุงข้าวให้ ก็เลยบอกว่า อย่ากังวลเลยโยม แกก็ยืนยันบอกว่า ขอให้ผมมีโอกาสทำบุญเถอะครับ ให้มีโอกาสได้ทำบุญบ้าง

ก็เป็นอันว่าตกลง เขาจะทำก็ไม่เป็นไร ก็นั่งคุยกันไปถึงประวัติความเป็นมาของภูกระดึง แกก็เล่าสภาวะต่างๆ ของอาจารย์สำราญให้ทราบ ก็เล่าความเป็นมาของภูกระดึงว่า มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ บางทีก็ได้ยินเสียงฆ้องบ้าง ระฆังบ้าง บางทีได้ยินเสียงผู้หญิงคุยกันบ้าง บางคราวเห็นคนทอผ้าบ้าง ตำข้าวบ้าง อย่างนี้เป็นต้น บางคราวจะเห็นเป็นหมู่บ้านใหญ่ ๆ บางทีก็เห็นหมู่บ้านเล็ก ๆ บางทีก็เห็นแต่คน แกก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาของแกแล้ว แต่มาพอรุ่งเช้า ที่นี้เมื่อก็คุยกันดึกไป ต่างคนต่างตื่นสาย เจ้าของบ้านก็ตื่นพร้อม ๆ กัน ประมาณโมงเช้า

เมื่อตื่นขึ้นมา แทนที่เจ้าของบ้านจะหุงข้าว กลับมีคนประมาณสัก ๕๐ คน นำข้าวปลาอาหารมาพร้อม แต่งตัวเป็นชาวบ้านธรรมดา ๆ นุ่งผ้าขาดบ้าง นุ่งผ้าเก่าบ้าง เหมือนชาวบ้านธรรมดา ๆ นำอาหารมาถวาย มีต้ม มีแกงเสร็จ ถามว่า โยม โยมมาจากไหน โยมก็เลยบอก อยู่แถวนี้เจ้าค่ะ เลยหันไปถามเจ้าของถิ่น นายช่าง นายช่างบอก บ้านบนี้ไม่มีครับ แกก็เลยบอก นายช่างไม่เห็นเอง บ้านฉันอยู่ใกล้ ๆ นี่แหละ ไม่ไกล ทราบว่าท่านมากัน และมากันมาก ตอนเช้าไม่มีอะไรจะฉัน ไม่มีอะไรจะบริโภคกัน เลยชวนพวกชาวบ้านนำอาหารมาถวายพระบ้าง เลี้ยงคนบ้าง ต่างคนต่างกินกันอิ่มหนำสำราญ เหลือให้เจ้าของบ้านไว้เยอะ เมื่อยถาสัพพีเสร็จ ญาติโยมก่อนจะไป ก็คุยกันนิดหน่อย แต่ว่าสังเกตแล้ว ทุกคนไม่กระพริบตาสักคน นั่งตาแข็งทื่อเหมือนกันหมด ทั้งผู้หญิงผู้ชาย แต่แต่งตัวแบบชาวบ้านธรรมดา ๆ ไอ้อย่างนี้ก็เข้าใจว่า เป็นเทวดาแน่ เป็นนางฟ้ากันแน่

ก็รวมความว่า หลังจากญาติโยมลาไปแล้ว ก็ลาเจ้าของถิ่นเดินทางกลับ ขณะที่เดินทางกลับลงมา ก็ใช้เวลาประมา ๒ ชั่วโมงก็ลงถึงเชิงเขา แล้วก็เดินไปที่ร้านอาหารบ้านศรีฐาน ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ เข้าไปถึงเวลา ๕ โมงพอดี พอดีเจ้าของโรงสีเห็นเข้า บอกว่า ท่านกลับแล้วหรือ ก็บอก กลับแล้วโยม โยมไม่ต้องเป็นห่วง อาตมาจะซื้อข้าวเอง ท่านบอก ไม่ต้อง ๆ ผมหุงไว้แล้วครับ ถามโยมรู้ได้อย่างไร ว่า อาตมาจะลงมา บอกว่า เมื่อตอนเช้า มีคนแก่บอกว่ามีคณะชาวบ้าน ลูกบ้านของแกนำอาหารไปเลี้ยง และตอนเพลทั้งคณะจะมาที่นี่ แล้วแกก็นำหมู นำเนื้อ นำอะไรต่ออะไรมาให้ไว้ให้ทำอาหารถวายพระด้วย

แต่ปรากฏว่า ไอ้หมู ไอ้เนื้อต่าง ๆ นี่ มันไม่มีคาว เจ้าของโรงสีก็สงสัยเหมือนกันว่า ทำไมจึงไม่มีคาว หมูก็มี เนื้อก็มี ปลาทูก็มี ปลาทูนี่ความจริงมันเหม็นคาวมาก แต่ปลาทูตัวใหญ่ ๆ แต่ไม่มีคาว เขาก็ทำอาหารไว้เสร็จ พวกเราก็เข้าที่ กินกันตามเดิม เมื่อกินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เล่าความเป็นมาว่า ขึ้นไปข้างบนไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่บ้าง บังเอิญไปเจอะกระต่ายเข้า พวกนี้จะจับกระต่าย เมื่อพ้นจากเขตกระต่ายก็ปรากฏว่าเจอะงูใหญ่ เจ้าของโรงสีศรีฐานก็บอกว่า ข้างบนมีความศักดิ์สิทธิ์มาก

แต่ความจริงท่านพุทธบริษัท อาตมาไปนั่งดูในสถานที่นั้นว่า ภูเขาภูกระดึงนี่ทีแรกทีเดียวอยู่ใต้ทะเลลึก เพราะมีรอยคราบน้ำ รอยคราบน้ำยังปรากฏชัด สีขาว และก็มีหอย หอยเล็ก ๆ เกาะอยู่แน่น แสดงว่าสมัยก่อนในดินแดนแห่งนั้นเป็นทะเล และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ต้นไม้ปลูกเป็นระเบียบ ต้นไม้สีเขียวก็เขียว แดงก็แดง เหลืองก็เหลือง เป็นตับ เหมือนกับใครไปปลูกไว้ แสดงว่า เป็นดินแดนที่มีคน มีบ้านมีเมืองอยู่ เพราะบริเวณที่เตียนแล้ว พันไร่เศษ เป็นพื้นที่ราบ และพื้นที่เป็นป่า อีกมากกว่ามาก ภูกระดึงนี่ เป็นดินแดนน่าเที่ยว ถ้าขึ้นง่ายนะ

แต่ว่าอาตมาไปตอนหลง เสร็จ ไอ้ขึ้นไป ๒๐๐ ร้อยเมตร ที่มีฐานกว้าง มีที่ราบ ที่ว่ามีต้นมะขามป้อม ไปคราวหลังนี่ ต้มมะขามป้อมสักต้นก็ไม่มี จะมีรอยตัด ก็ไม่มีรอย ต้นไม้ก็ตามเดิม ต้นไม้ต่าง ๆ สมัยนั้นมันเป็นมะขามป้อม ยังจำภาพได้ แต่ไปตอนหลังนี่ ไม่ใช่มะขามป้อมเสียแล้ว กล้วยไม้ที่มีดอกสวย ๆ ก็ไม่มี มันกลายไปได้ อย่างไรก็ไม่ทราบ ห่างกันเวลาไม่กี่ปีนัก ถ้าจะใช้เวลาปลูกก็ปลูกไม่ทัน เพราะต้นมันใหญ่

ก็รวมความว่า การไปคราวนั้น ก็มีรู้สึกว่า ดินแดนแห่งนี้เราเคยมาในสมัยที่ไปธุดงค์ แต่ไม่เคยขึ้นทางชัน ขึ้นทางด้านทิศตะวันตก เพราะทิศตะวันตกมันเป็นที่ลาด ค่อย ๆ ขึ้นมา ก็มีป่าชัฏ ค่อย ๆ เดินขึ้นมา ปรากฏว่า ไม่รู้สึกว่าเป็นเขา คิดว่าเป็นเนิน เดินขึ้นมาเดินทีละน้อย ๆ มันค่อย ๆ สูงขึ้น ๆ ทีนี้คนที่เขาไม่ขึ้นทางนั้น เพราะทางมันยาวมาก ต้องใช้เวลาเป็นวัน หนึ่งวันนี่เดินไปตลอดทางแน่ เวลานั้นก็เป็นป่า เสือช้างก็มาก มีทั้งเสือ ทั้งช้าง เวลานี้ช้างก็ยังมีอยู่ ก็รวมความว่า การไปเที่ยวภูกระดึงคราวนั้น ก็มีความรู้ว่า ที่นั่นเป็นถิ่นศักดิ์สิทธิ์จริง และเป็นดินแดนที่พระเคยมีความอัศจรรย์อยู่ พระที่มีความอัศจรรย์ นอกจากอาจารย์สำราญแล้ว บรรดาท่านพุทธบริษัทก็มีญาติโยมเล่าให้ฟังว่า มีพระองค์หนึ่ง ท่านไปอยู่ที่เชิงเขา แล้ววันหนึ่งต่างคนต่างนัดกันบอกว่า จะไปที่อำเภอหล่มเก่า และญาติโยมก็มีรถสองแถว

พอวันรุ่งขึ้น ก็ไปนิมนต์ท่านขึ้นรถ เวลานั้นท่านกำลังบิณฑบาต ท่านก็บอกว่า โยมไปก่อนเถอะ เวลานี้อาตมากำลังบิณฑบาตอยู่ ถ้ารออาตมาก็สาย ญาติโยมก็บอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ผมรอท่านดีกว่า ผมมีรถ ท่านบอกไม่ต้องคอย อาตมารู้ทางลัด เป็นอันว่าในที่สุดญาติโยมก็ต้องไปก่อน เพราะท่านให้ไปก่อน ท่านรู้ทางลัด เมื่อพระยังไม่กลับจากบิณฑบาต โยมก็ออกรถมาอำเภอหล่มเก่า แต่ว่าพอถึงที่วัดที่นัดกันไว้ว่าจะไปวัดไหน พระองค์นั้นไปนั่งที่หน้าอาสน์สงฆ์แล้ว ญาติโยมก็ไปถามว่า ท่านมาอย่างไรครับ นี่ทางมันไกล ท่านก็เลยบอกว่า อาตมาบอกแล้วว่า อาตมารู้ทางลัด

นี่แหละบรรดาท่านพุทธบริษัท ทางลัดของท่านก็คือ เหาะ นี่พระที่ทรงอภิญญาสมาบัติ เวลานี้ยังมีอยู่ บรรดาท่านพุทธบริษัททั้งหลาย บางคนเขาว่า อาตมานี่เก่งกาจ แต่ความจริงไม่ใช่ พระที่เก่งกว่าอาตมา เวลานี้มีเยอะมีอยู่มาก และพระที่รู้จักทางลัด เวลานี้ก็ยังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่ทราบว่าอยู่วัดไหน และสำหรับอาจารย์สำราญนี่ก็ยังไม่ตาย แต่ไม่ทราบว่าอยู่ที่ไหนเหมือนกัน เพราะอะไรรู้ไหม เพราะท่านไม่ยอมให้บอก ถ้าไปบอกเข้า ท่านรำคาญ ท่านบอก ท่านรำคาญคน คนที่ไปหาท่านโดยมากจะไม่ไปหาความดี มักจะไปหาหวย ก็เลยบอกถ้าอย่างนั้นเราไม่รู้จักคนเลยเสียดีกว่า อยู่เป็นหลวงตาธรรมดา ๆ มีความสุขมากกว่า ก็เป็นอันว่าก็บอกกันไม่ได้ทั้งสององค์นี่ยังมีชีวิตอยู่

หลังจากนี้ไป เหลือเวลาประมาณ ๔ นาที ก็คุยกันว่า ความจริงบนภูกระดึง ทำไมจึงมีคน คนที่ไม่ปรากฏตัว คนประเภทนี้ชาวบ้านเขาเรียกว่า พวกลับแล คำว่า ลับแล หมายความว่า แลไม่เห็น ถ้าเขาต้องการให้เห็น เราก็เห็น เขาไม่ต้องการให้เห็น เราก็ไม่เห็น บางครั้งที่เจ้าหน้าที่ที่นั่นบอกว่า บางครั้งมีหมู่บ้านใหญ่ ตั้งใกล้ ๆ มีเด็กเล็กมาก มีคนเยอะ เสียงเจี๊ยวจ๊าวเกรียวกราว มีสวนดอกไม้ มีสวนลูกไม้ มีผลไม้ต่าง ๆ มากมาย มีอยู่เป็นวัน ๆ บางทีก็มีอยู่ถึง ๗ วันก็มี เคยคุยกัน

แต่อยู่ ๆ บ้านทั้งหลายเหล่านั้นก็หายไป เวลาที่มีบ้านทีไร ก็ปรากฏว่า มีคนทอหูกทุกที เห็นคนทอหูก เห็นคนเย็บจักร เห็นคนเย็บเสื้อผ้าด้วยมือ มีเครื่องมือพร้อม แต่ว่าทุกคนไม่มีใครไปหาปลา หาเนื้อ กินแต่ผลไม้ เท่าที่กินให้เห็นนะ เขาบอก เขาไม่กินปลากินเนื้อกัน เขากินแต่ผลไม้ และอยู่ ๆ มา บ้านก็หายไปหมด บ้านก็หาย คนก็หาย อย่างนี้เขาเรียกว่า เมืองลับแล ฉะนั้น ที่อาจารย์สำราญท่านอยู่ที่นั่น อาตมาก็มีความรู้สึกว่า ชาวลับแลพวกนี้ต้องใส่บาตร ชาวลับแลเป็นใคร ก็ตอบได้ว่า ชาวลับแลคือ ภุมเทวดา กับรุกขเทวดา

นอกจากนั้น พระที่มีความดีขนาดนั้น พวกอากาสเทวดาก็ทำบุญ อากาสเทวดาที่ต้องการความดีก็มีมาก เขาก็ทำบุญกับพระที่มีความดี จะเห็นว่า อาจารย์สำราญนี่ ท่านอยู่ตั้ง ๓ ปี ทางขึ้นไปตั้ง ๕ ชั่วโมง คนเดินเก่งนะ ๕ ชั่วโมง ทีนี้มีบางคราว ไปถามคนว่า เคยนำอาหารไปถวายไหม บอกว่า บางครั้งบางคราว นานๆ ครั้ง เดือนไปสักครั้งบ้าง ถามว่าเอาข้าวสารไปให้ท่านไหม บอก เคยนำไปให้ แต่ท่านไม่ยอมรับ ถ้านำข้าวสุกไปถวายท่านไปได้ แต่ว่าต้องไปแต่ตอนดึก ถ้าไปตอนเช้าก็ถึงเลยเที่ยง เพราะเดินไป ๕ ชั่วโมงครึ่ง และเดินจากที่นั้นไปอีก ๘ กิโลเมตร ก็เลยเที่ยง ท่านไม่ยอมรับ ท่านฉันหนเดียว ก็ต้องไปกันตั้งแต่ตอนดึก

ก็รวมความว่า อาจารย์สำราญท่านกินอะไร ท่านอยู่ได้อย่างไร ก็ต้องตอบว่า อาจารย์สำราญเป็นพระที่บรรดาบุคคลทั้งหลายคิดว่า พระประเภทนี้ในโลกนี้ไม่มีแล้ว นั่นคือ พระอรหันต์ อาตมาคิดเอาอย่างนี้นะ แล้วพระที่ว่าเดินรู้ทางลัดก็เช่นเดียวกัน พระองค์นี้ก็ไม่ใช่ธรรมดา ต้องเป็นพระอรหันต์ที่ทรงอภิญญาสมาบัติ

เอาละ บรรดาท่านพุทธบริษัท เหลือเวลาอีก ๓๐ วินาที ก็ขอลาก่อน ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูนผล จงมีแด่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนผู้รับฟัง และผู้อ่านทุกท่าน สวัสดี

ไปพักที่ดงพระยาเย็น

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย วันนี้ตรงกับ วันที่ ๑๔ สิงหาคม ๒๕๓๔ ก็จะขอคุย เรื่องธุดงค์ แต่ก่อนจะคุยเรื่องธุดงค์ ก็ขอเล่าความเป็นมาก่อน บรรดาท่านพุทธบริษัท เดือนนี้ป่วยมาก อาการป่วยเครียด ป่วยติดต่อกัน วันนี้ลิ้นก็ยังแข็งมาก เพิ่มเริ่มสอนกรรมฐานวันนี้ หลายปีมาแล้ว เริ่มสอนก็ฟังไม่ค่อยจะรู้เรื่อง

เป็นอันว่า เมื่อวันที่ ๑๒ สิงหาคม ๒๕๓๔ ได้เข้าไปในพระราชนิเวศน์ คือที่ พระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ความจริงก็ตรงกับ วันพระราชสมภพของพระบรมราชินีนาถ แต่ว่าทุกปีเคยไปที่ พระที่นั่งไพศาลทักษิณ แต่ว่าปีนี้เข้าไปในพระที่นั่งอมรินทรวินิจฉัย ก็รู้สึกแปลกใจ เพราะว่าในสถานที่นั้น เป็นสถานที่แต่งตั้ง คือมีการเลื่อนยศ มีการแต่งตั้งอะไรเกิดขึ้น มักจะทำที่นั่น เลื่อนยศพระ ตั้งยศพระก็ตั่งที่นั่น เลื่อนยศ ก็เลื่อนที่นั่น แต่ความนี้เป็นการเลื่อนยศพระองค์เจ้าโสมสวลี เป็น พระวรราชาทินัดดามาตุ

และการไปคราวนี้ บรรดาท่านพุทธบริษัท ก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากว่าไปนั่งคอย คอยเวลา ก่อนจะถึงเวลา ๑๖.๓๐ นาที เมื่อได้เวลา ก่อนเวลานั้นเล็กน้อยก็เข้าวัง วันนั้นฝนตกหนักเป็นธรรมดา งานของสมเด็จพระบรมราชินีนาถนี่ทุกปี ฝนตกหนักทุกปี พระข้างในเย็นสบาย แต่คนข้างนอกบอก หนาวจัด ต้องหลบฝนไปตาม ๆ กัน ก็ดีเหมือนกัน เรียบร้อยดี

กลับออกจากพระที่นั่งก็ ๖ โมงเศษ ๆ หลังจากนั้นก็ไปกันที่ วัดโพธิ์ ท่าเตียน ท่านเจ้าคุณธรรมราชานุวัตร เจ้าคณะตรวจการภาค ๓ นิมนต์ให้ไปปลูกพระกริ่ง สมเด็จกรมพระปรมานุชิตโนรส ความจริงพระที่ปลุกนี่ เขาทำดีแล้ว นั่งหลับตาปั๊บ เริ่มภาวนา ก็เห็นแสงปรากฏชัด แสงสวยมาก ก็เป็นอันว่า พระที่เขาทำ ทำดีแล้ว ก็ทำทับต่อไป เรียกว่า ช่วยกันทำให้ดี การที่ไม่มีพระสวด นั่งทำเฉย ๆ นี่ดีมาก จิตสงัดดีมาก

หลังจากนั้นก็กลับ กลับมาถึงซอยสายลม ก็นั่งคุยกับบรรดาญาติโยมพุทธบริษัทตามสมควร มียกทรงเป็นหัวหน้า ยกทรงก็เล่าความเป็นมาของน้ำมันชาตรีว่า น้ำมันชาตรีนี่ มีเด็กคนหนึ่งป่วยไม่สบาย ที่ก้นแดงจัด และมีความร้อนมาก ที่นี้พ่อของเด็กซื้อไปประมาณสัก ๓ ขวด หรือ ๓๐ ขวด ไม่ทราบ ทีนี้คนรับใช้ในบ้านของเธอ ลูกจ้าง เรียกคนรับใช้ก็ไม่ถูก ลูกจ้างเป็นโรคทางท้องมา ๖ ปีเศษ แต่ว่ารักษาหลายโรงพยาบาลแล้วก็ไม่หาย เมื่อเห็นนายจ้างวางไว้ เมื่ออ่านดู เขาว่าแก้โรคต่าง ๆ ครั้นจะขอเจ้านาย ก็เกรงว่าเจ้านายจะว่าเอา ก็เลยเปิดกิน แบบที่เรียกว่าเป็นกันเอง กินเข้าไปหนึ่งช้อน หลังจากนั้น ๒-๓ วัน อาการต่าง ๆ ก็ไม่ปรากฏ

เมื่อไปตรวจโรค ก็ปรากฏว่า โรคนั้นหลาย แพทย์บอกว่า หายไปแล้ว ความจริงแกป่วยมา ๖ ปี และนายจ้าง เมื่อทราบว่าลูกจ้างกินแล้วก็หายโรค คิดว่าเราลองทาก้นลูกชายดูทีซิ ทีแรกก็คิดว่า น้ำมันชาตรีเป็นของสูง ของเสก ทาก้นจะเป็นของต่ำ แต่ความจริงไม่เป็นไร เป็นที่ไหนก็ทาได้ ก็ทาลงไป วันแรกหายไปประมาณ ๘๐ เปอร์เซ็นต์ วันที่สองก็หายทันทีทันใด นี่เป็นรายการหนึ่งในหลาย ๆ รายการ

ต่อนี้ไป ก็มาคุยกันถึงเรื่องธุดงค์ บรรดาญาติโยมพุทธบริษัทจะรำคาญ เพราะเวลาสิ้นไปประมาณสักเกือบ ๑๐ นาที ธุดงค์คราวนี้ของเล่าธุดงค์ภาคอีสานต่อไป เพื่อให้จบเรื่องภาคอีสาน และภาคเหนือ แต่ว่าหนังสืออ่านเล่น บรรดาท่านพุทธบริษัท เล่มนี้ถือเป็นเล่มสุดท้าย เพราะทำไม่ไหวแล้ว เสียงไม่มี วันนี้ก็ย่ำแย่ ลิ้นก็แข็ง

เป็นอันว่า เมื่อถึงเวลาธุดงค์ เวลานั้นเป็นพรรษาที่ ๔ หลวงพ่อปานมรณภาพแล้ว เมื่อหลวงพ่อปานมรณภาพแล้ว ท่านสั่งว่า ถ้าฉันตาย เธอก็ไปขึ้นธุดงค์กับหลวงพ่อจงก็แล้วกัน ท่านเรียก หลวงพ่อจง แต่ว่าหลวงพ่อจงเรียกหลวงพ่อปานว่า ท่านปาน ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะว่าหลวงพ่อปานอ่อนกว่าหลวงพ่อจง ๑๐ ปี เศษนิดหน่อย เมื่อไปถึงหลวงพ่อจง ไปขอขึ้นธุดงค์กับท่าน ไปกราบ ๆ ท่าน ท่านถามว่า เตรียมกลดไปไหน ก็กราบเรียนท่านบอกว่า จะมาขึ้นธุดงค์ครับ ท่านหัวเราะ ฮิ ๆๆ ตามนิสัยของท่าน บอก จะขึ้นไปถึงไหนล่ะพ่อคุณ ไอ้การขึ้นธุดงค์ก็คือการเรียนวิชาการธุดงค์ ไม่ใช่จะมาขึ้นแบบต้นไม้ ปีนตรงนั้น ปีนตรงนี้ ไม่ใช่อย่างนั้น เขาขึ้นกันทีเดียว ทีหลังไปไหนก็ไปเองได้

ก็เลยบอกว่า เวลานี้หลวงพ่อปานตายแล้วครับ ไปเองก็ไปได้ แต่ว่าผมก็ต้องพึ่งหลวงพ่อ เพราะหลวงพ่อดี หลวงพ่อปานก็ดี เคยสงเคราะห์ผมในป่าอยู่เสมอ ท่านก็ยิ้ม ไม่พูดว่าอย่างไร ก็เลยถามท่านบอว่า วันไหนเป็นวันดีครับ หลวงพ่อจงบอก วันจริง ๆ มันดีทุกวัน ของฉันฤกษ์ดีทุกวัน และทุก ๆ เวลา เวลานี้ก็ดี เธอจะขึ้นธุดงค์เวลานี้ไหมล่ะ ก็บอก ขึ้นครับ ท่านก็นำสมาทานกรรมฐาน และแนะนำแนวเดียวกับหลวงพ่อปาน เพราะท่านเรียนมาด้วยกัน ท่านบอกว่า ท่านปานกับฉันนี่ เรียนกรรมฐานมาด้วยกัน จากหลวงพ่อสุ่น และก็หลวงพ่อปั้น

แต่ว่าหลวงพ่อปานแยกไปทำการก่อสร้าง ฉันไม่เอา ฉันทำกรรมฐานอย่างเดียว ก็เลยถามว่า ถ้าอย่างนั้น หลวงพ่อก็จบแล้วใช่ไหมครับ ท่านบอกว่า จบ ฉันจบมานานแล้ว ถามว่า จบอะไร ท่านบอกว่า ทีแรกก็เรียนจบ ก.ไก ข.ไข่ ต่อมาก็จบ ก.กา ข.ขา ก็ถามว่า เวลานี้หลวงพ่อจบอรหันต์แล้วหรือยังครับ ท่านบอก ข้าจะไปรู้หรือโว้ย ก็ในเมื่อไม่มีคนอื่นพยากรณ์ ข้าก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร เป็นพระอรหันต์หรือเปล่า ข้าไม่รู้

เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ขึ้นธุดงค์กันดีกว่า แล้วท่านก็นำกรรมฐาน ท่านนำกรรมฐานเสร็จ ก็นั่งกรรมฐานกันประมาณ ๑๐ นาที ลืมตามมา ท่านหัวเราะ ฮิๆๆ ท่านบอกไปคราวนี้ดีนะ อันดับแรกไปดงพระยาเย็น เวลานั้นยังเป็นป่าทึบ ที่ปากช่องเป็นป่าทึบมาก ที่นั่นจะพบผีมาก เพราะผีสมัยกบฎบวรเดช รบกันตายที่นั่นมาก เขาจะมาเยี่ยมเธอ ความจริงเป็นญาติกัน เป็นญาติร่วมชาติกัน และหลังจากนั้น เธอก็ไปที่โน่น ภูเขาภูกระดึง ด้านทิศตะวันตก ที่นั้นเป็นดินแดนที่มีความสำคัญมาก เธอต้องไปตามนี้นะ เธอต้องไปตามฉันพูด ที่ไหนมีอันตรายมาก จงไปที่นั่น ที่ไหนมีอันตรายน้อย หลบไปพักชั่วคราว แล้วก็ไปเสีย ทั้งนี้เพราะ เราต้องการไปเอาดีกัน ก็กราบเรียน ถามท่านว่า อันตรายจะมากขนาดไหนครับ ท่านเลยบอก เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ในเมื่อไปถึงแล้วจึงค่อยรู้กัน

เป็นอันว่า วันพรุ่งนี้เช้า หลังจากฉันเช้าเสร็จ เธอออกเดินทาง คืนนี้นอนที่นี่หนึ่งคืน ก็เป็นอันว่า นอนอยู่กับท่าน ท่านจัดที่หอสวดมนต์ให้นอน ตอนเช้าไปบิณฑบาต ฉันข้าวเสร็จ ก็ออกเดินทาง กราบลาท่าน ท่านบอกว่า เดี๋ยวก่อนจะไปก้มหัวมาซิ ท่านก็เป่ากระหม่อมคนละ ๓ พรวด ทั้ง ๓ องค์ ท่านบอกว่า เธอจงเดินเหมือนฉันนะ คำว่า เดินเหมือนฉัน พวกเราเองก็สงสัย บรรดาญาติโยมพุทธบริษัท ว่าเดินเหมือนท่าน มันเดินอย่างไร แต่ความจริงท่านเดินช้า ๆ แต่เร็วมาก ถ้าท่านเดิน รู้สึกเดินเนิบ ๆ ก้าวช้า ๆ พวกเราต้องวิ่งตาม

เป็นอันว่า ตั้งแต่ไปจนกระทั่งกลับ เธอจงเดินเหมือนฉัน เมื่อสมัยก่อนฉันไปเดินธุดงค์ ถ้าไปที่ภูเขาภูกระดึง นี่เป็นจุดหมายปลายทางจุดหนึ่ง ท่านปานก็เคยไป เพราะที่นั่นต้องต่อสู้อันตรายหนัก ที่ไหนหนัก เราต้องไปที่นั่น ฉันไปวันแรกก็ถึงดงพระยาเย็น และพักที่ดงพระยาเย็น ๓ คืน หลังจากนั้นแล้วก็เดินตรงไปทางด้านจังหวัดเลย ด้านขอนแก่น มุ่งหน้าตัดลงหาจังหวัดเลย และก็ไปอยู่ที่ภูเขาภูกระดึง และก็อยู่ที่นั่นตลอดกาล จนกว่าจะถึงเวลากลับ ที่นั่นมีของดี ๆ เยอะ คือ ๑. ช้าง ช้างก็เยอะ พูดถึงช้าง พวกเราก็ชอบใจ ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะว่าถ้าเจอะช้างที่ไหนสบายใจที่นั่น ประการที่สอง เสือก็เยอะ สัตว์ต่าง ๆ เยอะแยะมาก น่าชม น่ารักมาก แต่ทว่าพระธุดงค์ตายมาหลายองค์แล้ว นี่ท่านลงท้าย พวกอาตมาก็ยิ้ม เรื่องตายเป็นของเล็ก เพราะทราบอยู่ว่า ความตายมีกับเราทุกขณะ ตามที่พระพุทธเจ้าสอน ถ้าตายเมื่อไร ก็ไปพรหมเมื่อนั้น

ก็รวมความว่า ตั้งใจตัดสินใจเดินทางไป ความจริงจากวัดหน้าต่าง ไปปากช่อง วันเดียวไม่น่าจะถึง ก็เดินไปเรื่อย ๆ คุยกันไปเรื่อย ๆ ตามสบาย ๆ แต่ว่าสิ่งที่เราทิ้งไม่ได้ นั่นคือ ท่านอินทกะนึกถึงท่าน เมื่อชุมนุมเทวดาเสร็จ นึกถึงท่าน ท่านก็มา ท้าวมหาราชท่านก็มา ท่านมอบหมายท่านอินทกะ ท่านอินทกะท่านก็มา บอกว่า ไม่เป็นไรครับ ไป วันนี้เดินตามแบบหลวงพ่อจง ท่านว่าอย่างนั้น เมื่อเดินไปสักครู่หนึ่ง เวลาประมาณ ๓ โมงเย็นเศษ ๆ ต้องเริ่มปักกลด เพราะป่าทึบมาก น้ำค้างเริ่มตก ถามท่านอินทกะว่า ที่นี่ที่ไหน ท่านบอก ที่นี่คือที่เขาเรียกกันว่า ดงพระยาเย็น หรือดงพระยาไฟ ตามธรรมดาแล้ว เดินธรรมดา วันหนึ่งจะไม่ถึงที่นี่ ต้องเดินถึง ๓ วัน แต่นี่หลวงพ่อจงท่านบอกให้เดินแบบท่าน ก็ต้องเดินตามท่าน ก็ถามว่า ที่มาถึงไวนี่อาศัยอะไร อาศัยท่านอินทกะช่วย ใช่ไหม ท่านบอกไม่ใช่ หลวงพ่อจงช่วย

ในที่สุดก็หาที่ปักกลด ก็ได้ภูเขาลูกหนึ่ง มีเงื้อมชะโงกออกมา ข้างในเป็นถ้ำเล็กน้อย พอที่จะบังน้ำค้างได้ดี อาศัยร่มบังน้ำค้าง ก็ปักกลดใต้เงื้อมเขานั้น พอปักกลดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็มานั่งสงสัยว่า เราจะมีน้ำที่ไหนกิน น้ำที่ไหนใช้ ท่านอินทกะก็บกว่า ในสถานที่ปักกลดนี่ น้ำใช้น้ำกินไม่ยาก อยู่ใกล้ ๆ ท่านก็ชี้ให้ดู ก็เดินตามไปมือท่านชี้ ก็เจอะบ่อน้ำใส เป็นลำธารน้ำตก ธารน้ำตกและเป็นอ่างน้อย ๆ น้ำขังอยู่ น้ำตกก็ไม่แรงนัก อาบกินกันแบบสบาย ๆ ก็มีความสุข

พอถึงเวลาก็เข้าที่พัก ท่านอินทกะก็หายไป ความจริงเทวดาท่าจะมาแสดงอยู่เสมอก็ไม่ได้ เพราะว่างานของท่านก็มี เมื่อถึงเวลาใกล้ค่ำ ความจริงเวลาก็ไม่นาน ประมาณสัก ๔ โมงเย็นกว่า ๆ ก็เริ่มค่ำ เพราะตะวันลับยอดไม้ เวลานั้นต้นไม้สูงมาก ต้นไม้มีเยอะเป็นป่ารกชัฏ จุดภายในโปร่งบ้าง รกบ้าง ตามสภาพของป่าไม่ใช่ป่าเต็งรัง

เมื่อปักกลดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็นั่งกรรมฐานกัน อาบน้ำเสร็จก็นั่งกรรมฐานกัน พอนั่งกรรมฐานกันเรียบร้อยดี ใช้เวลาประมาณ ๑๕ นาที ก็รู้สึกว่า มีคนจำนวนมากแบกปืนมา แต่เป็นปืนเล็กยาวของทหาร แต่งตัวเหมือนทหารทุกคนมาเป็นจำนวนร้อย มาด้วยกันทั้งสองฝ่าย ฝ่ายทางเหนือก็มา ฝ่ายทางใต้ก็มา มาถึงเข้าต่างคนต่างปะทะกัน ยิงกันขนาดหนัก และหูเราก็ได้ยินเสียงขนาดหนัก แต่ก็ไม่ตกใจ ถือว่าภาพก็คือเป็นภาพ เราจะห้ามภาพไม่ให้เกิดไม่ได้ ในเมื่อเขาอยากจะยิงกัน ก็ยิงกัน

ก็ถือว่า โลกนี้เป็นของธรรมดา ก็นึกในใจเวลานั้นตามแบบฉบับกรรมฐาน ตามแบบฉบับกรรมฐานมี ๒อย่าง คือ มีอารมณ์ทรงตัว กับอารมณ์คิด ก็มีการใคร่ครวญว่า การเกิดเป็นคนนี่มันไม่ดี คนทั้งสองฝ่ายที่ยิงกันเวลานี้ ไม่รู้จักกันเลย ไม่เคยรู้จักกันไม่เคยโกรธเคืองกันมาก่อน ต่างฝ่ายก็ต่างมายิงกัน เพราะตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา และมีการล้มตายกันหลายคน

ในที่สุด ภาพนั้นก็หายไป กว่าภาพจะหายไป บรรดาท่านพุทธบริษัท เวลาก็เกือบจะตีสอง ในเมื่อภาพนั้นหายไปเรียบร้อยแล้ว ก็ปรากฏภาพ เป็นภาพอีกภาพหนึ่ง เป็นภาพคนเจ็บ คนตาย เดินเข้ามาหา ก็ถามว่า พวกเธอทำไมถึงยิงกัน เขาก็บอกว่า เพราะเขาสั่งให้ยิง ถามว่า ใครสั่งให้ยิง คนหนึ่งบอก ผู้บังคับหมู่สั่งให้ยิงครับ อีกคนหนึ่งบอก ผู้บังคับกองสั่งให้ยิงครับ ถามว่า ยิงกันทำไม เขาก็บอกว่า อาศัยในการรบ เมื่อสมัย พ.ศ. ๒๔๗๖

ถาม พวกเธอตายไปหลายปีแล้วนี่ ยังไม่ไปไหนหรือ เขาบอก พวกผมเป็นสัมภเวสี ครับ ถามเวลานี้เธอมาทำไม บอก มาขอส่วนบุญ ขอส่วนบุญ แล้วทำไมต้องทำท่าแขนร่องแร่งกันบ้าง แผลเลือดไหลบ้าง อะไรบ้าง เธอก็บอกว่า ในลักษณะการตายของผม ผมตายแบบนี้ครับ บางคนก็หูขาด บางคนก็ตาทะลุไปข้างหนึ่ง ลูกปืนเข้าลูกตา บางคนก็ขาเป๋ ขาโขยกเขยก ถูกยิงขาบ้าง ถูกยิงแขนบ้าง ถูกยิงตามตัวบ้าง นึกสังเวชสลดใจ

ก็เลยถามว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกันเธอต้องการบุญอะไรเท่าที่ฉันมีอยู่นี่ ฉันไม่ปิด ฉันไม่ขัดข้องให้หมดทุกย่าง เขาบอกว่าเอาอย่างนี้ก็แล้วกันครับบุญใดที่ท่านบำเพ็ญมาแล้วตั้งแต่ต้นจนปัจจุบันจะพึงมีผลแก่ท่านเพียงใดผมขอโมทนาบุญนั้นครับ บอก เออ…ถ้าอย่างนั้นก็สบาย ง่าย ๆ สั้น ๆ ดีนะก็บอกว่า เธอจงตั้งใจนะเขาก็นั่งพนมมือ ก็อธิษฐานว่า ผลบุญใดที่ข้าพเจ้าทำมาแล้วตั้งแต่ชาติในอดีต ชาติต้นที่ทำบุญ จนกระทั่งปัจจุบันนี้สะสมตัวกันมากแล้วเพียงใดนี้จะพึงให้ประโยชน์ความสุขกับข้าพเจ้าเพียงใด ขอบุญนี้จงได้แก่พวกเธอทั้งหลายเหล่านั้นทั้งหมด ขอเธอจงโมทนา

เธอโมทนา เธอกราบไปครั้งหนึ่ง รูปร่างก็เหมือนเดิม กราบเป็นครั้งที่สอง รูปร่างก็เหมือนเดิม กราบเป็นครั้งที่สาม รูปร่างเป็นเทวดาหมด ปรากฏว่า ที่เป็นเทวดานั้นจริง ๆ ๖๐ คนเศษ ก็เป็นเทวดาทั้งหมด แต่ว่าเทวดาพวกนั้นก็แน่เหมือนกัน เมื่อเป็นเทวดาแล้ว สภาพต่าง ๆ ก็ค่อยหายไป คือเป็นภาพเดิม ย่องไปอีกสองกลดไปขอตามเดิม เขาก็ให้เหมือนกัน เป็นอันว่า ยิ่งให้ก็ยิ่งสวยขึ้น ยิ่งให้ก็ยิ่งสวยขึ้น ถึงกลดที่สาม สวยสดงดงามมาก นี่แหละบรรดาท่านพุทธบริษัท ที่ใครเขาบอกตายแล้วสูญ ๆ นี่มันต้องสงสัยเหมือนกัน

เป็นอันว่ากว่าจะหมดเวลาจริง ๆ หยิบนาฬิกาขึ้นมาดูเป็นเวลาตี ๔ ทุกคนก็ออกจากกลด มานั่งพบกัน เล่าความเป็นมาก็เหมือนกันหมด ทั้งสององค์ก็บอกก่อนที่เขาจะมาหาท่าน ผมก็เห็นว่าเขายิงกัน แล้วเขาก็มาหาท่าน และในที่สุดเขาก็หาหาผม และไปหาอีกองค์หนึ่ง ก็รวมความว่า เขาขอบุญทั้ง ๓ องค์ คือ ตาคนนี้ได้กำไรมาก นั่งคิดดูอีกทีก็น่าคิดเหมือนกัน บรรดาท่านพุทธบริษัท ปัตตนาโมทนามัย นี่แหละ บรรดาญาติโยมทั้งหลาย จงอย่าทิ้งการโมทนาความดีของคน

คนที่เขาทำความดี เขาเจริญกรรมฐานก็ตาม เขาทำงานก่อสร้างก็ตามขึ้นชื่อเป็นความดี ถึงแม้ว่าเป็นความดีที่ทำกับพ่อ กับแม่ ที่เขามีความกตัญญูรู้คุณ เราพลอยยินดีกับเขา ความดีนั้นก็สนองตัวเรา ดูตัวอย่างเทวดาทั้ง ๖๐ คนเศษ อาตมามานั่งคิดว่า แกได้เปรียบกว่าเราเสียอีก เขาเอาอาตมาไปหมดทุน และขออีก ๒ องค์ อีกองค์ละหมดทุน แกได้สามหมดทุน ก็ลืมถามว่า เป็นเทวดาชั้นไหน และก่อนจะไปแกหันกลับมาบอกว่า ผมขอลาละครับ เมื่อกี้ลืมลาไป ไปขออีก ๒ องค์

เป็นอันว่า ทั้ง ๓ องค์ก็คุยกัน คุยไปคุยมา ก็เวลาใกล้สว่างก็เป็นอันว่า คืนนั้นไม่ได้นอนกัน นั่งกรรมฐานคุยกับผี ให้ผลกับผีเวลาใกล้สว่าง ก็ปล่อยให้สว่าง นั่งคุยกันประเดี๋ยวหนึ่ง นั่งทำจิตสงบเลิกคุยกัน ทำกรรมฐานอีกนิดหนึ่ง นั่งให้ใจสบาย ๆ พออารมณ์สบาย ๆ จิตสงบแล้ว ปรากฏว่าหลังจากพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว พระอาทิตย์ขึ้นใหม่ ๆ ก็ลืมตาขึ้นมา ลืมตาพร้อมกันถอนกรรมฐานพร้อมกัน คิดว่าจะไปบิณฑบาตทางไหน

ก็เป็นอันว่า เห็นบรรดาเทวดาทั้ง ๖๐ องค์เศษ ท่านมาในภาพเทวดาเลย ท่านมาถึง กราบ ๆ ท่านบอกว่า ท่านขอรับ ไม่ต้องไปบิณฑบาตที่ไหน พวกผมได้รับผลบุญความดีจากท่าน มีความสุข เดิมทีเดียวผมมีความทุกข์มาก ผมตายเป็นสัมภเวสี การรบราฆ่าฟันนี่เป็นของไม่ดี แต่จำเป็นจะต้องรบ เพราะเราอยู่ใต้บังคับบัญชา เลยถามว่า เท่าที่มากันเมื่อคืนนี้ มาฝ่ายเดียวหรือสองฝ่าย บอก มาทั้งสองฝ่ายครับ ต่างคนต่างตาย ต่างคนต่างมา

ถามว่า ตายเวลานั้นจริง ๆ เท่าไร ท่านบอกว่า เห็นจะเป็นร้อยคน เพราะต้องปะทะกันมาก แต่ก็บางส่วนเขาไปที่อื่น แต่พวกผมทราบว่าท่านจะมา ผมเลยดักอยู่ที่นี่ ก็ถามว่า วันนี้มีอะไรมาถวายบ้างละ บอก มีข้าวมาถวายครับ ต่างคนไม่มีขันทองคำ มีเป็นขันแก้วสวยมาก แพรวพราวเป็นระยับ ตักข้าวใส่บาตรใส่ทั้ง ๖๐ คน แต่บาตรไม่เต็มได้ประมาณครึ่งบาตร เวลาใส่ก็เต็มทัพพี ตักเต็มที่ใส่เต็มที่ เมื่อใส่เสร็จพวกแกก็นั่งอยู่ที่นั่นมาเต็มอัตราของเทวดานะ มีชฎาแหลมเปี๊ยบ สดชื่นมาก แต่ว่าขาดนางฟ้า ที่ขาดนางฟ้าเพราะว่าการรบกัน เขาไม่ได้เอาผู้หญิงไปรบด้วย ฉะนั้นเมื่อเธอใส่บาตรเสร็จ พวกเราก็ฉัน ฉันเสร็จก็โมทนา เมื่อโมทนาเธอทั้งหลายก็ตั้งใจรับโมทนาอีกครั้งหนึ่ง บรรดาท่านพุทธบริษัท พอโมทนาจบ ภาพเทวดาทั้งหลายเหล่านั้นผ่องใสกว่าเดิมขึ้นมา มีแสงสว่างขึ้นมาก

ท่านก็เลยบอกว่า นิมนต์อยู่ที่นี่ ๓ คืนครับ ผมขอรับเลี้ยง ถามถึงอันตราย บอก ไม่มีครับ ไม่มีแน่นอน พวกผมทั้ง ๖๐ นี่ขอยืนยันว่าจะไม่มีอันตราย พอดีท่านอินทกะก็โผล่ ท่านอินทกะก็บอกว่า พวกนี้เขาจะป้องกันได้ดีครับ เพราะเขาเป็นลูกน้องผม ในเมื่อเขาเป็นสัมภเวสีอยู่ เขาก็เป็นลูกน้องผม ในเมื่อผมมา เขาก็มากับผม แต่เขาไม่ให้ท่านเห็น เวลานี้เขาเป็นเทวดาแล้ว เขามีอานุภาพมากขึ้น เขาก็ต้องเลี้ยงชดใช้ท่านบ้าง แล้วก็ต้องติดตามท่านไปด้วย ในเมื่อผมไป เขาก็ต้องไปด้วย ก็ถามเทวดาองค์นั้น ถามว่า ไปไหม ท่านบอกว่า ไป

ในเมื่อฉันข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่รู้จะไปเดินเที่ยวที่ไหนดี ถามท่านอินทกะบอกว่า จะไปเดินที่ไหนให้มันหายเมื่อย ท่านอินทกะบอก เมื่อคืนนี้ไม่ได้หลับทั้งคืนนะครับ นิมนต์จำวัดดีกว่า ก็เลยนอนใต้กลด นอนใต้ชะโงกเขา มีความเย็นดีมาก นอนไปนอนมา ปรากฏเจ้านกยูง ๒-๓ ตัว มันเดินเข้ามาหา มาถึงก็มองหน้า พอจ้องหน้าก็รำแพนป้อ อวดความสวยของเธอ นึกในใจ เจ้านกยูงนี่ไม่รู้จักคนนะ ถ้าไปเจอคนจริง ๆ เข้า นกยูงก็นกยูงเถอะจะเหลือแต่ขนหางเท่านั้นแหละ ขนหางเท่านั้นที่เหลือ นอกนั้นนกยูงจะไม่เหลือ แม้แต่เนื้อหรือกระดูก ในที่สุดก็นอนอยู่ที่นั่น ๓ คืน เทวดาคณะนั้นก็ใส่บาตรทั้ง ๓ วัน เธอมาปฏิบัติ แม้แต่น้ำก็ไม่ต้องไปตัก ท่านไปตักให้ ท่านทำทุกอย่างให้ความสะดวกทุกอย่าง

เมื่อออกจากดงพระยาเย็นแล้ว บรรดาท่านพุทธบริษัท ก็มุ่งหน้าเดินทางต่อไป ถามท่านอินทกะว่า เราจะไปไหน ท่านอินกทะก็วางแผนที่ วางทิศทางมุ่งหน้าตัดตรงตามนี้ครับ ไปภูเขาภูกระดึงตามที่หลวงพ่อจงสั่ง ก็เดินทางจากดงพระยาเย็นไปประมาณครู่เดียว ประมาณสัก ๓ โมงเย็น ก็ถึงภูเขา เป็นเขาลาด ลาดมากมีป่าทึบ ยอดเขามองไม่เห็น ต้นไม้มากเหลือเกิน ท่านบอก ที่นี่เขาเรียกภูกระดึง ด้านทิศตะวันตกครับ

ถ้าทิศตะวันออกจะเป็นที่ชันขึ้นยาก แต่คนจะขึ้นทางนั้น เวลานั้นไม่มีคนขึ้น ยังไม่มีคนไปถึงภูเขาภูกระดึง จะมีบ้างก็พรานป่า ท่านอินทกะก็บอกว่า ภูเขาภูกระดึงลูกนี้เดิมทีเดียวอยู่ในทะเล จมอยู่ในทะเลหลายล้านปีมาแล้วครับ ต่อมาน้ำเหือดแห้งไป เวลานี้ ถ้าเราจะพิสูจน์กัน เอาไว้วันข้างหน้า หากว่ามีโอกาส ผมจะพาท่านขึ้นไปยอดเขาภูกระดึง ท่านจะได้ชมหลักฐานว่าไอ้ภูเขาลูกนี้เคยเป็นทะเล มันเป็นจริงหรือเปล่า จะมีรอยคราบน้ำทะเล จะมีหอย มีปู เป็นจ้น จะเป็นคราบหมด มันตายแล้ว

ก็รวมความว่า วันนั้นก็นอนที่นั่น ไปหาที่ภูเขาภูกระดึง ก็ไปพบผา ๆ หนึ่ง เป็นผาชะโงก เป็นที่น่าอยู่ รื่นรมย์ดีมาก ผายาว ยาวแล้วก็สวย ร่มรื่นดีมาก มีความสุข ฝนตกก็ไม่เป็นไร เพราะเป็นผาสูง หน้าผาสูง ท่านอินทกะก็บอกว่า นิมนต์อยู่ที่ตรงนี้นะครับ อยู่ที่นี่จนกว่าจะถึงเวลากลับ แต่ว่าการอยู่ที่นี่ ถือว่าเป็นที่อยู่ที่เราตั้งทีแรก ต่อไปผมจะพาเที่ยวไปในที่ต่าง ๆ ในที่นี้มีพระหลายองค์ ไม่ใช่มีแต่พวกเรา เวลานี้ปัจจุบันก็มีพระกำลังอยู่ที่ภูเขาภูกระดึงนี่หลายองค์ด้วยกันครับ แต่ว่าหลายองค์ที่ก่อนมาแล้วก็ตายเยอะเหมือนกัน เพราะมีความประมาทในชีวิต

เอาละ บรรดาท่านพุทธบริษัท มองดูนาฬิกา เหลือเวลาอีกไม่ถึงนาที ก็ขอลาก่อน ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูนผล จงมีแด่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนผู้รับฟัง และผู้อ่านทุกท่าน สวัสดี

ไปพักที่ภูเขาภูกระดึง

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย วันนี้คงเป็น วันที่ ๑๔ สิงหาคม ตามเดิม เพราะบันทึกหน้าที่ ๒ ก็ขอคุยถึงเรื่องภูเขาภูกระดึง เสียงแย่นะ บรรดาญาติโยม ลิ้นก็แข็งมาก

ก็เป็นอันว่า หลังจากปักกลดเสร็จ ที่นี่ไม่ควรจะใช้คำว่าปักกลด คือ กางร่มกันน้ำค้าง และก็เป็นภูเขาลึก เป็นถ้ำลึกเข้าไปหน่อยสบายมาก มีธารน้ำเย็นไหลผ่านมีความสะดวก ธารน้ำใสไหลยาว และมีห้องเป็นหับน่าอยู่มาก ท่านอินทกะท่านก็บอกว่า ที่นี่กำลังมีพระธุดงค์อยู่ ท่านบอกว่าตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ถ้ามีความจำเป็น ผมจะมาหาท่าน ถ้าไม่จำเป็น ผมก็จะไปทำงานของผม ก็บอกว่า ตามสบายเถอะ

หลังจากท่านไปแล้ว พวกเราก็เข้าเจริญกรรมฐาน การเจริญกรรมฐาน บรรดาทานพุทธบริษัทถามว่า ทำอะไรบ้าง ก็ขอตอบง่าย ๆ ว่า ๑. อานาปานสติ ๒. มรณัสสติ คำว่า มรณัสสติ หมายความว่า นึกถึงความตายเป็นอารมณ์ เราอาจจะตายที่ตรงนี้ก็ได้ นึกถึงความตายไว้เสมอ หลังจากนั้นก็มี พุทธานุสสติ นึกถึงพระพุทธเจ้าเป็นอารมณ์ ธัมมานุสสติ นึกถึงพระธรรมเป็นอารมณ์ สังฆานุสสติ นึกถึงพระสงฆ์เป็นอารมณ์ หลังจากนั้นก็ อุปสมานุสสติ นึกถึงพระนิพพานเป็นอารมณ์ ก็รวมความว่ากรรมฐานทุกบท ก็ทำกันหมด กายคตาสติ ก็ต้องทำ เห็นว่าร่างกายไม่ใช่เรา ไม่ใช่ของเรา เราไม่มีในร่างกาย ร่างกายไม่มีในเรา เป็นวิปัสสนาญาณข้อต้น เป็นสังโยชน์ข้อต้น ต้องทำเป็นประจำ

ถ้าถามว่า คิดอย่างนี้เป็นพระอรหันต์หรือยัง ก็ต้องตอบว่า ถ้าเป็นอรหันต์ก็ไม่ต้องมาธุดงค์กัน อย่านึกว่า เป็นผู้เลิศ ผู้ประเสริฐมากเกินไป เห็นว่า ทำผีเป็นเทวดา นี่เป็นของธรรมดา ๆ ญาติโยมทุกคนที่อ่านหนังสืออยู่นี่ก็ดีหรือที่ฟังเทปก็ตามก็เคยทำให้คนเป็นเทวดามาแล้วนับไม่ถ้วน โดยที่ท่านไม่รู้ นั่นหมายความว่า เวลาที่พระมาบิณฑบาต ท่านไปใส่บาตรพระ เป็นทาน เป็นการถวายทานกับพระสงฆ์ เป็นสังฆทานบุญใหญ่มาก บางท่านใส่บาตรพระเสร็จก็กรวดน้ำที่ตรงนั้น พระเดินไปแล้ว บางท่านก็กลับบ้านมากรวดน้ำ ขณะกรวดน้ำหรืออุทิศส่วนกุศล บรรดาท่านพุทธบริษัท บุญใหญ่ของท่าน มีบรรดาพวกเปรตก็ดี อสุรกายก็ดี สัมภเวสีก็ตาม มาโมทนากันเป็นอันมาก

เมื่อมาโมทนาแล้ว พวกที่มีบุญญาธิการมาหน่อย คือ บาปน้อยหน่อย กรรมเหลือน้อย เขาก็เป็นเทวดาทันทีทันใด เป็นเทวดา เป็นนางฟ้า กรรมเหลือมากนิด กรรมก็ผ่อนคลายไป เขาก็มีความสุข การทำผีให้เป็นเทวดานี่ทำกันเป็นทุกคน คนที่อ่านหนังสือนี่ทำมาแล้วทั้งหมด แต่ก็น่าเสียดายที่บางท่านไม่เคยเห็นผีที่ท่านให้ และหลาย ๆ ท่านที่ได้กรรมฐานได้ทิพพจักขุญาณก็สามารถเห็นได้ เป็นเรื่องที่ไม่ใช่ของแปลก อย่าไปคิดว่าพวกอาตมานี่วิเศษวิโสกว่าใครไม่ใช่อย่างนั้น ยังก่อนดูก่อน

หลังจากฉันข้าวเช้าเสร็จ ตามเทวดาสัญญา ตอนนี้มีนางฟ้ามาด้วย นางฟ้าก็ไม่แปลง เทวดาเขาไม่แปลง เขามาเป็นเทวดาชัด นางฟ้าก็เป็นนางฟ้าชัด ๆ ถ้าถามถึงความรู้สึกว่า เห็นสาวนางฟ้าเป็นอย่างไร ก็ต้องตอบว่า อย่าลืมว่า เธอเป็นผี เธอจะเป็นอย่างไรนั่นไม่สำคัญ สำคัญเรา นึกถึงตัวเราเองเป็นสำคัญว่า ตัวเราจะตาย เวลานี้เรากำลังจะตาย ความตายมีอยู่แค่ปลายจมูก เมื่อเลิกลมหายใจเมื่อไรก็ตายเมื่อนั้น เสือกัดเมื่อไรก็ตาย ช้างกระทืบก็ตาย ขาดอาหารก็ตาย ขาดลมก็ตาย รวมความว่า เราก็นึกถึงแค่ตัวเราว่า ทุกท่านที่มานั่งทั้งหมดนี่เป็นคนมาแล้วทั้งหมด แต่อาศัยที่เป็นคนที่สร้างความดีจึงเป็นเทวดาได้ เป็นนางฟ้าได้

ถ้าญาติโยมจะย้อนถามว่า บรรดาเทวดาที่มานั่งทั้งหมด ๖๐ องค์กว่า มีความดีจากพวกท่านใช่ไหม ก็ต้องตอบว่า ใช่ แต่ต้องถือว่า เป็นความดีของเขาด้วย ถ้าเขาไม่ดี เขาก็ไม่มาขอโมทนา เพราะบุญเดิมของเขาดีมีอยู่แล้ว แต่กรรมบางอย่าง คือ กรรมปานาติบาต เป็นต้น เป็นเหตุให้เขาต้องมาฆ่ากันตายในระหว่างชีวิต ชีวิตยังไม่ถึงอายุขัยก็ฆ่ากันตายเสียแล้ว และต้องรอทนมาจนกว่าพบคณะอาตมา เมื่อรับบุญจากคณะอาตมาไปแล้ว บุญเก่าของเขาก็เกิดขึ้น ของเราก็รวมตัวกัน เขาก็ต้องเป็นคนมีบุญ รวมความว่า ที่เขาเป็นเทวดาได้ เพราะความดีของเขาด้วย ของเราด้วย รวมกัน ถ้าเขายังไม่มีดีหรือดียังไม่ถึงเขา เขาก็ไม่มาหาพระ เขาก็ต้องเร่ร่อนต่อไป

ก็รวมความว่า ที่มาหาพระได้ เพราะว่าเขามีดีแล้ว ดีมาถึงเขาแล้ว ทีนี้ถ้าจะนึกว่า นึกถึงภาพเทวดา นางฟ้า เทวดาไม่เป็นไร นางฟ้าสวย ๆ เห็นหน้าเธอแล้ว ก็มีความรู้สึกว่า สมัยเมื่อเป็นมนุษย์ เธอมีรูปร่างอย่างไร ก็เห็นภาพเดิมของเธอ บางคนก็แก่ตายบ้าง บางคนก็สาวตายบ้าง บางคนก็ตายสมัยเป็นเด็กบ้าง แต่เวลาเป็นนางฟ้า ก็เป็นสาวเหมือนกันหมด เมื่อฉันข้าวเสร็จ โมทนาให้พวกเธอ เธอรับโมทนา มีความสว่างมากขึ้น เธอก็กลับไป

หลังจากนั้นแล้ว ก็ชวนกันเดินเที่ยว จำทิศทางไว้ว่า ป่ารกชัฏขนาดนี้ เราไม่เคยมา เป็นป่ารกมาก เวลานี้ภูกระดึงด้านนั้นก็เป็นป่ารกชัฏมาก แต่ว่าจะบางไปมากแล้ว ยังมีเสือ ยังมีช้างอยู่ เวลานั้นมีสัตว์ทุกอย่าง สิ่งที่น่ารักจริง ๆ ก็คือ กล้วยไม้ กล้วยไม้สวยมาก เกาะอยู่ตามต้นไม้ เดินไปทางทิศตะวันออกสูงขึ้นไปนิดหน่อย ไปเจอะถ้ำ ๆ หนึ่ง ๆ มีพระองค์หนึ่ง ท่านนั่งอยู่ที่นั่นองค์เดียว

พอเข้าไปใกล้ท่าน ท่านก็ลืมตาขึ้น ท่านกำลังนั่งกรรมฐาน ก็นั่งลงกราบท่าน ก็เลยบอกว่า ขอประทานอภัยขอรับ กระผมมารบกวนท่าน ท่านบอกเปล่า ฉันนั่งคอยเธอ ถามว่า คอยทำไม ก็บอกว่า คอยเธอตั้งแต่ก่อนมา ฉันมาคอยอยู่ที่นี่ บอกหลวงพ่อจงแล้ว บอกให้ส่งเธอมาที่นี่ มองไปมองมาท่านก็ยิ้ม ๆ ทีแรกจำไม่ได้แน่ชัด เป็นพระหนุ่มมาก ยิ่งมองไป ๆ แก่ลงไปทุกที ๆๆ เป็นหลวงพ่อปาน

หลวงพ่อมาคอยผมที่นี่หรือขอรับ บอก ใช่ ป่านี้สำคัญมาก เป็นป่าตัดเชือกชีวิตของพวกเธอ เธอรอดจากป่านี้ไปได้ ก็หมายถึงว่า ต่อไปข้างหน้าเธอเอาดีได้ ถ้าเธอรอดไปไม่ได้ เธอไปตามกรรมของเธอ ตั้งใจไว้ให้ดีนะว่า ชีวิตเป็นของไม่เที่ยง แต่ความตายเป็นของเที่ยง การเกิดเป็นมนุษย์ มันเต็มไปด้วยความทุกข์ หาความสุขไม่ได้ จงอย่าอาลัยในชีวิต มันจะตายเมื่อไร ก็ช่างมัน เอาดีเข้าไว้ ดีนั่นคือธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ที่ให้คิดว่า ร่างกายมันไม่ใช่เรา ไม่ใช่ของเรา เราไม่มีในร่างกาย ร่างกายไม่มีในเรา ร่างกายเป็นแต่เพียงธาตุ ๔ เข้ามาประชุมกัน มีธาตุน้ำ ธาตุดิน ธาตุลม ธาตุไฟ มันปั้นเป็นก้อนขึ้นมา เขาแยกเป็นอาการ ๓๒ ในไม่ช้าก็ตาย

ฉันเป็นอาจารย์ของเธอ ฉันก็ตายมาแล้ว ถามว่า หลวงพ่อเวลานี้อยู่ที่ไหนครับ ท่านบอกว่า เธอถามทำไม เวลานี้ฉันนั่งคุยกับเธอบอก ไม่ใช่ครับ ชั้นที่หลวงพ่ออยู่ ท่านบอก เธอก็รู้แล้ว อยู่ชั้นดุสิตที่เธอไปหาฉัน เธอไปหาฉันอยู่ที่ไหน ฉันก็อยู่ที่นั่น แต่วันนี้ฉันมาคอยเธอที่นี่ เพราะจะบอกเรื่องให้ฟัง ถามว่า เรื่องอะไรขอรับ ท่านบอก เรื่องของอนิจจังของดินแดนนี้มันมีมาก เดิมทีเดียว ในที่นี้เป็นทะเลลึก ภูเขาลูกนี้จมอยู่ก้นทะเลลึกมาก ต่อมาน้ำค่อย ๆ แห้งไป ๆ ทีละน้อย ๆ นับเป็นเวลาล้านปี ยอดเขาลูกนี้ก็โผล่ขึ้นพ้นจากน้ำ บนยอดลูกนี้ในที่โล่งที่ราบจริง ๆ ที่ไม่มีต้นไม้ คือ ต้นไม้ห่าง ๆ นาน ๆ ต้น มีประมาณพันไร่เศษ แต่ว่าที่ที่เป็นป่ารกชัฏนี่สามพันไร่เศษ

ถ้าเธอเดินขึ้นไปข้างบน เธอจะพบกว่าต้นไม้ที่เขาปลูกไว้ มันเป็นระเบียบ นั่นคือคนปลูก ต้นไม้ดอกสีเขียวพันธุ์เดียวกัน อยู่เป็นแถว แต่ละแถว ๆ สวยมาก และก็ยังมีต้นสน ต้นไม้ต่าง ๆ จะมีสระโบกขรณี คำว่า สระโบกขรณี นี่มันเป็นสระที่เขาสมมติขึ้น มีธารน้ำตกไหลไปทางด้านทิศตะวันออก เป็นต้น ของแม่น้ำพอง หรือแม่น้ำอะไรไม่ทราบ อาจจะเป็นที่มาของแม่น้ำพองก็ได้นะ ถ้าจำไม่ผิดนะ ท่านก็เล่าความเป็นมาให้ฟัง

ในที่สุดท่านก็สรุปว่า เธอจงคิดว่า เวลาหลายล้านปี สัตว์นับจำนวนไม่ถ้วนอยู่บริเวณนี้ ตายหมด ตายไม่เหลือ ถูกเขาฆ่าตายก็ตาย ที่ไม่ถูกฆ่าตายก็หมดชีวิตตาย ต่อมา เมื่อสถานที่นี้เป็นดินแดนของคน คนชาวเกาะ คือ เป็นเกาะใหญ่มีความอุดมสมบูรณ์ เป็นพ่อค้าชาวเรือ ต่างคนต่างก็มีความสุข ไปหากินทางเรือกัน เขากลับมาถึงที่เดิม อาหารการบริโภคก็มีความสุขมาก ผลหมากรากไม้ก็มีผักปลาก็ไม่ต้องหามาก เพียงแค่ถือสวิง ถือแห ไปตักเอาข้าง ๆ ชาย ๆ เขา ก็ได้กิน มีความสุข และเขาทั้งหลายเหล่านั้นก็ตายหมด สุขของเขาไม่สุขจริง สุขในสมัยที่มีชีวิต คือ เอาชีวิตของผู้อื่นมาเป็นชีวิตของตน แต่ในที่สุดตนเองก็ต้องตาย ตายแล้วก็ต้องไปชดใช้หนี้ชีวิตของเขา แต่ที่เป็นเทวดา ที่เป็นนางฟ้าก็มี ขอเธอจงอย่าลืมว่า ที่นี่เขาตายกันมามากแล้ว และเราเอง เราก็ต้องตายตามเขา อย่าลืมความตายเป็นสำคัญ

ท่านบอกว่า หลังจากนี้ไปภัยอันตรายทั้งหลายไม่มีแน่ เพราะว่าเทวดาคุม พวกบรรดาสัตว์ทั้งหลายเห็นเธอ เขาจะทำเป็นไม่เห็น บางทีเขาก็ไม่เห็นจริง ๆ เพราะว่าเทวดากันหน้า แต่ที่นี่มีพระสำคัญ ๆ อยู่หลายองค์ ที่ท่านตัดสินใจมาอยู่ที่นี่อยู่ถึง ๒-๓ พรรษาก็มี ถามว่าท่านอยู่อย่างไรขอรับ ท่านก็เลยบอกว่า บางองค์ก็อยู่อย่างเธอกินข้าวกับเทวดา บางองค์ก็อยู่ด้วยธรรมปีติ เธอจงอย่าประมาท ถ้าพบพระทุกองค์ให้เคารพท่าน ถือว่าท่านเป็นรุ่นพี่ ถ้าหากว่าท่านสอนถือว่าท่านเป็นครู

ถามท่านบอกว่า พระที่จะสอนผิดมีไหม ท่านบอกไม่มีหรอก พระที่อยู่ที่นี่ทั้งหมด ฉันขอบอกให้พวกเธอทราบว่า เป็นพระอรหันต์ทั้งหมด ตายจริง เรานึกในใจว่า ตายจริง มาเจอแดนพระอรหันต์เข้าแล้ว ก็ดีแล้ว หลวงพ่อปานบอก ฉันบอกเธอเท่านี้นะ ฉันจะลากลับ แล้วท่านกก็กลับไป พวกเราก็กราบแล้วตามท่านไป ไปถึงวิมานของท่าน เมื่อถึงวิมานของท่าน ท่านเข้าที่แล้วก็กราบลากลับ ก็นึกในใจมาปรึกษากัน ๓ องค์ว่า เวลานี้เราเจอะของดีแล้ว เจอะพระอรหันต์ทั้งหมด พระอรหันต์จริง ๆ ท่าทางน่าจะเรียบร้อย คิดในใจนะ เป็นพระที่มีความสงบเสงี่ยมห่มผ้าห่มผ่อนต้องเรียบร้อย พูดจาเรียบร้อย

แต่ทว่า บรรดาท่านพุทธบริษัท ที่พระพุทธเจ้าตรัสว่า กิเลสนั่นตัดได้ แต่นิสัยตัดไม่ได้ เรื่องนี้ พวกอาตมาเวลานั้นพลาดไปไม่ได้คิดถึง คิดถึงว่า พระทุกองค์ต้องเรียบร้อย ก็กลับมาที่เดิม เมื่อเวลาประมาณบ่ายสัก ๒ โมงเศษ ๆ นาฬิกาต้องคอยไขตามเวลา ไม่อย่างนั้นเวลาจะพลาด บ่าย ๒ โมงเศษ ๆ ก็มีพระองค์หนึ่ง ถือต้นไม้ต้นใหญ่ถือมาทั้งรากทั้งโคนเสร็จ แบกเดินเทิ่ง ๆๆ เข้ามา ตัวใหญ่มาถึงใกล้ ท่านถามว่า แถวนี้ใครเป็นนักเลงบ้างโว้ย ถ้าเก่งจริงก็มาตีกับกูซิหว่า มึงจะเอาต้นไม้ต้นไหนมาตีกับกูก็ได้ กูใช้ต้นนี้ต้นเดียว ทั้ง ๓ องค์ก็พากันมองหน้า ต่างคนก็ต่างยิ้ม ที่ยิ้มนี่ไม่ใช่อะไร บรรดาท่านพุทธบริษัท ก็ลองคิดดูซิว่า คนตัวเล็กนิดเดียว แบกต้นไม้ขนาดต้นยางมาหนึ่งต้น แล้วก็เอามาทั้งรากเหมือนกับถอนรากถอนโคนมาเลย แล้วก็มาท้าตีกัน

ถ้าเราจะคิดว่า สุครีพ เวลานั้นที่รบกับกุมภกรรณก็ไม่ผิด เพราะว่ากุมภกรรณเวลานั้นรู้ว่าสุครีพมีฤทธิ์มาก มีกำลังมากหลอกให้ถอนต้นพญารัง เมื่อถอนต้นพญารังมาแล้ว กุมภกรรณเห็นว่า สุครีพอ่อนเพลียก็เลยเข้าโจมตีทันที ในที่สุดก็จับสุครีพไป ข้อนี้ฉันใดพระองค์นี้ก็เช่นเดียวกัน ถ้าจะถือว่าเป็นคนเก่ง ก็ต้องเก่ง เพราะว่าถอนต้นพญารังได้ ความจริงไม่ใช่ต้นพญารัง เป็นต้นพญายางไป ต้นยาง ต้นใหญ่มาก ทั้งที่ตัวเล็กนิดเดียว แบกต้นไม้ใหญ่ได้ ถ้าคิดไปทีหนึ่ง อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นอรหันต์ขั้นปฏิสัมภิทาญาณ หรือขั้นอภิญญา

แต่พวกอาตมาก็โง่อีกแหละว่า อรหันต์ทำไมต้องมาท้ากันแบบนี้อีกละ ลืมอดีต อดีตที่เคยถูกพระท้ามาแล้ว เมื่อท่านท้า ๒-๓ คำ ท่านเห็นพวกเรายิ้ม ท่านก็วางต้นไม้ ถามว่า พวกมึงหาว่ากูบ้าหรืออย่างไรวะ ก็เลยยกมือขึ้นกราบท่าน ไหว้ท่าน แล้วก็กราบ บอกผมยังไม่เคยคิดเลยครับ คิดแต่เพียงว่า สุครีพโง่กว่าพระยากุมภกรรณ แต่ว่าเวลานี้พวกผมไม่ใช่พระยากุมภกรรณครับ เป็นพระธุดงค์เดินมาเพื่อหาความสุข ทราบข่าวจากหลวงพ่อปานว่า ที่นี่มีเฉพาะพระอรหันต์ แต่พระแบกต้นไม้ หลวงพ่อปานไม่ได้บอกไว้

เลยถามอรหันต์แบกต้นไม้ไม่ได้หรือวะ ก็บอกว่า การถอนไม้ ทำต้นไม้ให้พรากจากกัน เช่น ตัดกิ่ง ตัดใบ เป็นต้น พระพุทธเจ้าปรับเป็นอาบัติปาจิตตีย์ ท่านบอกว่า นี่กูไม่ได้พรากต้นไม้นี่หว่า กูเอามาทั้งราก ทั้งโคนเสร็จ เอากับท่านซิ กูจะเป็นอาบัติได้อย่างไร ก็ตอบว่า ถึงอย่างไรผมก็ไม่รู้หรอกครับ ในเมื่อพระคุณเจ้าเก่งขนาดนี้ ผมไม่สู้ ต้นยางนี่ผมก็ยกไม่ไหว ท่านบอกว่า เพราะพวกมึงยกไม่ไหวกูจึงมา ถ้าพวกมึงยกไหว กูก็ไม่มา ก็เลยกราบ นิมนต์ให้ท่านนั่ง

ท่านเห็นท่าพวกเราไม่เถียงท่านด้วยวาจาหยาบ ท่านก็นั่ง ก่อนจะนั่งก็ห่มผ้าเรียบร้อยและก็ยิ้ม ก็ถามท่านว่า ขออภัยครับ ท่านอยู่ที่ไหนครับ บอก เออ…ไอ้เรื่องบ้านอย่าถามกันเลยวะ พวกที่อยู่บ้านโน่น เขานั่งแถวโน้น เขามีบ้านอยู่กัน ข้าไม่มีบ้านอยู่หรอก ถามว่า อยู่ที่ไหน ถ้าไม่มีบ้านอยู่ อยู่กับอะไร อยู่กับต้นไม้ ท่านบอก ไม่ใช่ ต้นไม้ก็ไม่ใช่ ถามว่า เพราะอะไร ข้าตายก่อนพระพุทธเจ้าตั้งหลายปี เอาแล้ว พอฟังเท่านี้ก็เริ่มตกใจ นึกแปลก เอ๊ะ พระตายก่อนพระพุทธเจ้าตั้งหลายปีนี่มาได้อย่างไร บอก เท่าที่มานี่ เธอจำได้ไหมว่า การเดินทางที่เร็วนี่ ใครสอนเธอ ก็บอก ไม่มีใครสอนครับ หลวงพ่อจงเป่าหัว ๓ ครั้ง ท่านถามว่า การท่องเที่ยวไปภพต่าง ๆ ได้ที่เธอทำได้ เพราะอาศัยใครรู้ไหม บอก รู้ครับ ท่านถามว่า ใคร

ก็บอกว่า อาศัยหลวงพ่อปานหนึ่ง เป็นองค์ต้น ประการที่สอง เข้าถึงพระพุทธเจ้า ประการที่สาม เข้าถึงพระอรหันต์ องค์ที่สองให้ไปเที่ยวภพต่าง ๆ ได้จริง ๆ

โดย พระราชพรหมยาน

คำนำ

เรื่องหาเนื้อนาบุญ

๓๑ สิงหาคม ๒๕๓๔

ไปเมืองจันทบุรี

บ้านหน้าถ้ำที่อีสาน

ถ้ำศรีฐาน

ไปพักที่ดงพระยาเย็น

ไปพักที่ภูเขาภูกระดึง