หนังสืออ่านเล่น

เล่ม ๒๐

โดย พระราชพรหมยาน

คำนำ

หนังสืออ่านเล่น เล่มที่ ๒๐ ที่ท่านกำลังอ่านอยู่เวลานี้ และเล่มก่อน ๆ ที่ผ่านมา คุณชาลินี เนียมสกุล หรือที่เรียกเป็นปกติว่า ปาน นุตาลัย น้องสาว ดร.ปริญญา นุตาลัย ได้จ่ายเงินให้พิมพ์คราวละ ๒๘,๐๐๐ บาท (สองหมื่นแปดพันบาทถ้วน) เมื่อจำหน่ายได้ รายรับทั้งหมดถวายบำรุงวัด และบำรุงสงฆ์

จึงขออนุโมทนาที่เธอมีกุศลเจตนา และทำแล้ว ขอเธอและครอบครัว จงมีความสมหวังที่ตั้งใจจงทุกประการ ตลอดชีวิตของเธอเทอญ

สำหรับเรื่องราวในหนังสือเล่มที่ ๒๐ นี้ ไม่ใช่นิทาน เป็นเรื่องที่ผ่านมาเองในอดีต บางท่านอาจจะคิดว่า เป็นการเกินวิสัย ขอตอบว่าไม่เป็นการเกินวิสัยของพระธุดงค์ขั้นอุกฤษฏ์ทุกท่าน เท่าที่พูดมาแล้วเป็นส่วนย่อย หรืออาจจะเป็นของเล็กน้อยของหลาย ๆ ท่านที่ธุดงค์แบบนี้ และที่นำมาเล่านี้ก็เพราะว่า พระในวัดสนใจ จึงเล่าให้สู่กันฟัง และเพื่อทุกท่านจะได้ไม่ตกใจ เมื่อประสบเรื่องอย่างนี้

เรื่องผี เรื่องเทวดา เป็นของปกติของพระธุดงค์ขั้นอุกฤษฏ์อย่างในสมัยพระพุทธเจ้า พระ มหากัสสป ก็สัมผัสมาแล้ว และถูกเทวดาตุ๋นเอาหลายคราว คณะอาตมาก็เคยถูกตุ๋น เหมือนท่านที่เป็นอาจารย์ใหญ่ฝ่ายธุดงค์ในพระพุทธศาสนา

ที่สุดนี้ อาตมา ขออนุโมทนาแด่ทุกท่านที่อ่าน และขอให้ทุกท่านที่มีความประสงค์ในธรรม จงเข้าถึงพระนิพพานในชาตินี้ทุกท่านเทอญ

พระราชพรหมยาน

๒๗ มิถุนายน ๒๕๓๔

ผีเจ้ายี่พระยา

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย วันนี้ วันที่ ๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๔ ท่านจะเห็นว่า การบันทึกเสียงทำหนังสือนี่ระยะห่างกันมาก ทั้งนี้เพราะร่างกายไม่ดีบ้าง ไม่ว่างบ้าง ก็เป็นอันว่า ตอนนี้เป็นตอนที่ ๑ ของเล่มที่ ๒๐ ก็จะย้อนถอยหลังเข้าไปหา วัดชิโนรส สักนิดหนึ่ง เพราะว่าในระหว่างที่อยู่ที่วัดชิโนรส มีเรื่องเกิดขึ้นที่จังหวัดชัยนาท มี พระปลัดฉ่อง เจ้าอาวาสวัดศีรษะเมือง มีคดีกับเจ้าคุณชัยนาทมุนี เรื่องทรัพย์สินของวัด ในตอนนั้น เจ้าคุณมหาโพธิวงศาจารย์ วัดอนงคราม เป็นเจ้าคณะภาค ๑ และมี เจ้าคุณราชเวที (มหาวิจิตร) เป็นเลขานุการ ท่านบอกว่า ให้มาดูหน่อย

อาตมาก็มีเรื่องต้องมาเทศน์ที่อำเภอสรรคบุรี แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจ พอมีคนทราบว่ามาจากกรุงเทพฯ และก็มาเทศน์ที่อำเภอสรรคบุรี ก็มีคนไปหามาก ส่งข่าวคราวความเป็นมาต่าง ๆ ของพระที่ทะเลาะกัน อาตมาในฐานะที่เป็นพระมาเทศน์ ไม่มีกิจอย่างอื่นแต่ว่ามีกำไร ที่พลอยรับรู้เรื่องราวต่าง ๆ เขาขุดทรัพย์กัน คือ ทรัพย์ของวัดศีรษะเมือง ที่อำเภอสรรคบุรี แต่ว่าองค์การศาส นูปการเวลานั้น เจ้าคุณชัยนาทมุนีท่านเป็น ท่านไปขุดทรัพย์ที่นั่น ได้พระมามาก ในที่สุดก็มีการฟ้องร้องซึ่งกันและกัน เรื่องนี้ไม่ขอพูด เป็นเรื่องธรรมดาของพระในต่างจังหวัด

ความเป็นจริงแล้ว พระต่างจังหวัดมีความลำบากมาก ถ้าบังเอิญท่านผู้ปกครองสงฆ์ ตั้งแต่เจ้าคณะตำบล อำเภอ จังหวัดขึ้นไป เป็นคนที่ไม่ทรงอยู่ในพรหมวิหาร ๔ บรรดาวัดที่เป็นลูกน้องก็มีความลำบาก หากว่าท่านผู้ใดทรงพรหมวิหาร ๔ พระที่อยู่ในปกครองก็มีความสบายนี่เป็นของธรรมดา แต่เรื่องนั้นเป็นเรื่องของเขา เอาเรื่องของเราดีกว่า

เรื่องของเรามีอยู่ว่า ในเมื่อไปถึงวัดศีรษะเมือง จะไปพักที่นั่น โดยเจ้าคุณสุวรรณเวที ใช้ให้ไปเทศน์แทน ที่ตำบลบ้านดงคอน หรือเขาเรียกว่า โคกดอกไม้ ตอนเย็นก็มานั่งอยู่ที่ศาลาการเปรียญ ในบริเวณลานศาลาการเปรียญ บริเวณข้างหน้า ก็มีคนมาปั่นจักรยาน คือหน้าวัดนั่นเป็นตลาดมีผู้ชายบ้าง ผู้หญิงบ้าง เด็กบ้าง ผู้ใหญ่บ้าง หนุ่มบ้าง สาวบ้าง มาปั่นจักรยานเล่น ที่ชอบดูจริง ๆ ก็คือ ว่า เด็กเล็ก ๆ ก้นขึ้นนั่งอานไม่ได้ แต่ก็สามารถปั่นจักรยานได้ นี่ชอบใจตรงนี้ ดูไปดูมา ขอโทษเถอะ บรรดาท่านพุทธบริษัท เรื่องนี้ซ้ำกับเรื่องจริงอิงนิทาน แต่ว่าเรื่องจริงอิงนิทานไม่ได้อ่าน ทุกคนเล่นเล็ก ๆ อย่างนี้มีคนอ่านมาก เอาอย่างนี้ดีกว่า

นั่งดูแล้ว ในที่สุดคนเขาก็กลับหมด เด็กก็หลับ ผู้ใหญ่ก็กลับ แล้วชาวบ้านก็จุดตะเกียงกัน เวลานั้นยังไม่มีไฟฟ้า แต่อาตมานั่งอยู่เห็นแสงสว่างยังสว่างอยู่ แต่พระอาทิตย์มองไม่เห็น พระอาทิตย์ลับไปแล้ว แต่แสงสว่างยังสว่างมาก เหมือนกับเวลาบ่าย ๓ โมงเย็น จึงคิดในใจว่า บ้านนี้เขาอย่างไรกันนะ ในเมื่ออากาศสว่างอย่างนี้ ทำไมเขาจึงได้จุดตะเกียงกัน ไม่รู้ว่าค่ำ

ขณะที่นั่งมองไปมองมาด้วยจิตเป็นสุข เพราะอากาศโปร่งก็มีชาย ๒ คน รูปร่างใหญ่โต แต่มีสัดส่วนสมจริง ๆ ลักษณะสวยมากสมศักดิ์ศรีเป็นชายชาตรี ผิวขาว ขาวเหลือง นุ่งผ้าพื้น ใส่เสื้อ ก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน เป็นคนโบราณสักหน่อย แต่โบราณแบบสวย แบบเจ้า เดินเข้ามาถึงก็มายืนใกล้ ๆ พอเข้ามาถึงข้างหน้า อาตมาก็ยืนขึ้น เมื่ออาตมายืนขึ้นหัวของอาตมาสูงแค่ราวนมของท่านเท่านั้นเอง ถามท่านว่า ท่านชื่ออะไร ท่านคือใคร ท่านบอก ผมคือ เจ้ายี่พระยา คนนี้เป็นพระยา (จำชื่อไม่ได้) เป็นนักรบคู่พระทัย ก็เลยถามท่านบอกว่า แล้วท่านมาทำไม ท่านก็ถามบอกว่า แล้วท่านนั่งอยู่ทำไม ก็เลยบอกว่า นั่งตากอากาศเย็น ๆ ดี ก็ถามว่า เจ้ายี่พระยานี่มาเกี่ยวเนื่องอะไรกับอำเภอสรรคบุรี ท่านก็เลยบอกว่า ท่านไม่ได้อ่านหนังสือประวัติศาสตร์หรือขอรับ ในสมัยเมื่อผมเป็นลูกพระเจ้าแผ่นดิน คือพระอินทราชา ผมเป็นเจ้าเมืองด่านอยู่ที่นี่ และเจ้าอ้ายพระยา เป็นพี่ แต่เป็นลูกเลี้ยง ตั้งเมืองด่านอยู่ที่สุพรรณบุรี และเจ้าสามพระยา น้องชาย ตั้งเมืองด่านอยู่ที่ชัยนาท

ก็ถามท่านบอกว่า เวลานี้ท่านมาทำไม ท่านก็เลยบอกว่า ในเมื่อผมเห็นว่าท่านมาที่นี่ ผมก็มีความสนใจในท่าน ท่านว่าอย่างนั้นนะ ถามว่า สนใจอย่างไร ท่านบอก ก็สนใจว่า ท่านมาองค์เดียว และการมาของท่านก็มาดี มาเทศน์ และอีกประการหนึ่ง เมื่อกลางวันเห็นนั่งคุยกับชาวบ้านอยู่ ชาวบ้านมาหามาก เขามีทุกข์ พยายามพูดคลายให้เขามีความสุขว่า เรื่องราวต่าง ๆ ไม่เป็นไร จะรับฟัง และก็รับทราบเอาไปรายงานให้ผู้ใหญ่ทราบ เพื่อความเป็นธรรมเท่านี้ชาวบ้านเขาก็ดีใจแล้ว เพราะเขาหาที่พึ่งไม่ได้

ก็เลยถามท่านบอกว่า เวลานี้ชาวบ้านเขาจุดตะเกียงกันทำไม บ้านนี้ทำไมจุดตะเดียงแต่ตอนกลางวัน ท่านก็บอกว่า ความจริงนี่มันค่ำแล้วนะขอรับ แต่ว่าด้วยอำนาจของผม ทำให้ท่านเห็นเหมือนกลางวัน ถ้าแสงสว่างมีอย่างนี้ ไม่มีใครเขาจุดตะเกียงกัน แต่ความจริงมันมืดแล้ว พอท่านพูดก็งงเหมือนกัน หยิบนาฬิกาขึ้นมาดู เวลานั้นเป็นเวลาเดือน ๑๒ ปรากฏว่าเป็นเวลาเกือบจะ ๒ ทุ่ม มันก็ต้องมืดนานแล้ว เขาจึงจุดตะเกียง แต่ว่าเวลานั้นแสงสว่างมาก

ท่านก็เลยบอกว่า ผมต้องการให้ท่านไปชมของดี ให้ตามผมมาก็เลยเดินตามท่านไป ท่าน ๒ องค์ท่านเดินข้างหน้า อาตมาเดินตามหลังไปถึงวิหารหลังใหญ่ มีพระอยู่ประมาณสัก ๖๐–๗๐ องค์ แต่ว่า พระพุทธรูปองค์หนึ่งคอหัก ท่านบอกว่า ท่านจะต่อคอพระนี่ได้ไหม ก็เลยบอกว่า ต่อไม่ได้ เพิ่งจะมาวันนี้ ถ้าขืนทำก็หักหน้าเจ้าอาวาส และบรรดาพระต่าง ๆ ที่บวชในพระพุทธศาสนาก็ไม่แน่นักว่าจะมีจิตมั่นคง ดีไม่ดีเขาจะหาว่า หักหน้าหักตาเขา ดีกว่าเขา เขาเกลียดเอา ทีหลังก็มาพักไม่ได้

ท่านก็บอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ท่านเรียก อีเฟี้ยม มาซิ คำว่า อีเฟี้ยม อาตมาก็คิดว่าเป็นเด็ก ถามว่า อีเฟี้ยมของท่านอยู่ที่ไหน ท่านก็ชี้ให้ดูข้างห้อง ห้องใกล้ ๆ เป็นห้องแถวเป็นตลาด ก็เลยเข้าไปข้างหลังบ้านก็ถามเด็กสาว ๆ คนหนึ่งว่า หนู รู้จักคนชื่อเฟี้ยมไหม ก็พอดีโยมเฟี้ยมแกนั่งอยู่ตรงนั้นพอดี อายุ ๙๓ ปี เมื่อโยมเฟี้ยมออกมาถามว่า ท่านมีธุระอะไรเจ้าคะ ก็เลยบอกท่านบอกว่า มีคน ๆ หนึ่งเขาต้องการพบ พอโยมเฟี้ยมเดินออกไปเห็นเข้าก็กราบทันที ท่านรู้จักกัน ท่านบอกว่า ที่นี่มีอีเฟี้ยมคนเดียวที่รู้จักผม มันจะมีงานมีการต่าง ๆ ทุกคนต้องอาศัยอีเฟี้ยมมัน แล้วบอกผม ผมก็ต้องช่วยเขาเขาจะกินเหล้าเมายา เขาจะตีกัน เขาก็บนผม เขาบอกผม ผมก็ต้องช่วย

ก็เป็นอันว่า ท่านก็เลยชี้ให้โยมเฟี้ยมทราบว่า นี่ พระองค์นี้คอหัก ความจริงใช้ปูนประมาณกะลาเดียวก็พอ ปูนซีเมนต์ หรือไม่ถึงกะลาก็พอ แต่เจ้าอาวาสไม่ทำ ขอให้โยมเฟี้ยมทำ โยมเฟี้ยมก็บอกว่า ไม่มีสตางค์เจ้าค่ะ ฉันก็แก่แล้ว อายุ ๙๓ ปีแล้ว ทำอะไรไม่ได้ ท่านก็ชี้ให้ดูหน้าอกพระ บอกดูหน้าอกพระซิ มีอะไร เวลานั้นมีเลข ๒๕ ขึ้นพอดี ตัวชัดเจนมาก ท่านบอกว่า เอานี่ไปเล่นข้างล่างนะ หวยจะออกตามนี้ เมื่อเอ็งถูกหวยแล้วก็ต่อคอพระให้ด้วย โยมเฟี้ยมรับ แล้วก็กราบ แล้วก็เดินกลับเข้าบ้าน

ท่านก็พอไปที่เจดีย์เก่า ๆ ยอดหักหมดแล้ว เป็นซุ้มเจดีย์ เป็นเจดีย์แบบคล้าย ๆ กับทะนานคว่ำที่เขาขุดทรัพย์กัน ท่านก็ชี้ให้ดูว่า ที่เขาขุดทรัพย์นี่ ความจริงได้ไปแต่พระ แต่ทรัพย์ที่มีส่วนสำคัญยังไม่ได้ ยังมีมาก เวลาที่ท่านชี้ให้ดู เจดีย์องค์นั้นใหญ่มาก เหมือนกับไม่มีเหมือนเป็นอากาศ เห็นทรัพย์ที่เป็นทองคำมากมาย พวกเพชรนิลจินดาก็มาก และโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีพานทอง เขาเรียกพานบานศรีใบใหญ่วางอยู่ และมีพานบายศรีใบย่อม วางอยู่ และก็มีโกศทองคำ มีพระบรมสารีริกธาตุ และก็มีทับทรวงวางอยู่ ๒ พวง แล้วก็มีมีดหมอ มีดหมอนี่ด้านเป็นทองคำ ฝักเป็นทองคำ

ท่านบอกว่า ขอให้ท่านขุด ให้อาตมานี่ขุด ขุดเอาของขึ้นมาแล้วก็ไปสร้างเจดีย์ใหม่ ก็เลยบอกว่า ไม่ได้หรอก ไม่มีทุน ท่านบอกผมจะให้ทุน ถามว่า ท่านถามว่า ต้องการอะไร บอกว่าต้องการพานบายศรี ราคาแพงหน่อย ท่านบอก ไม่ได้ เป็นของถวายเป็นพุทธบูชาไปแล้ว ไป ๆ มา ๆ ท่านบอกให้มีดหมอ มีดหมอนี่ท่านขายได้ หรือทับทรวงก็ได้ ไปขายได้ เอาไปขาย แล้วก็สร้างเจดีย์ แล้วนอกนั้นบรรจุไว้ตามเดิม ก็เลยบอกกับท่านว่า ทำไม่ได้ ถ้าขืนทำ อาตมาเวลานี้เพิ่งมาวันแรก ยังไม่รู้จักใคร

ประการที่สอง ถ้าขุดขึ้นมาได้ เขาก็ต้องฟ้องร้องอีก ผิดกฎหมาย ประการที่สาม สิ่งที่ก่อนกฎหมายจะมาถึงก็คือ ความตาย ท่านถามว่า จะตายได้อย่างไร ในเมื่อผมไม่ทำท่าน ก็เลยบอกว่า ท่านไม่ทำ แต่คนอื่นเขาจะทำ ในเมื่อเห็นทรัพย์สมบัติมากมายอย่างนี้ ถ้าเขามาเอา อาตมาไม่ให้ เขาก็ทุบตายเท่านั้นเอง หมดเรื่องกันไป

ก็เป็นอันว่า ตกลงกันว่า เอาไม่ได้ แล้วก็คุยกัน ๒-๓ คำ ถามท่านว่า เวลานี้ท่านอยู่ที่ไหนท่านบอกว่า ท่านอยู่ชั้นจาตุมหาราช แล้วก็ถามท่านบอกว่า เวลาที่ฆ่ากันตาย มันน่าจะลงนรก เพราะจิตเป็นบาป ทำไมจึงไม่ลงนรก ท่านบอกว่า ในฐานะผมเป็นนักรบ นักรบสมัยก่อนเขามีความเคารพของศักดิ์สิทธิ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คือ พระ พระที่ห้อยคออยู่ เขานึกถึงทุกวัน นึกถึงเป็นอาจินต์จนกระทั่งจิตเป็นฌาน คำว่า ฌาน ก็คือ อารมณ์ชิน ก่อนจะไปไหนก็ต้องยกพระขึ้นบูชาก่อน อาราธนาก่อนจะไปไหน

ในเมื่อผมกับพี่ชาย คือ เจ้าอ้ายพระยาตกลงกันเรื่องทรัพย์สินไม่ได้ ก็ท้ารบตัวต่อตัว บังเอิญถึงชะตาฆาต เรียกว่า ถึงชะตาฆาตด้วยกันทั้งสองข้าง ฟันพร้อมกันขาดสะพายแล่งพร้อมกัน ก็ถามว่า พระที่คอไม่ช่วยเหลือ ท่านบอกว่า เมื่อถึงวาระพระที่คอช่วยไม่ได้ แต่ว่าในกาลก่อน ๆ เรื่องมีดมีคมนี่รับรองว่า ไม่เข้าแน่ ฉะนั้นขณะที่ก่อนจะไปรบ ก็ต้องอาราธนาพระก่อน ขณะที่เข้าปะทะกันก็นึกถึงพระ ในเมื่อนึกถึงพระ จิตเป็นกุศลตายจากคนจึงไม่ลงนรก เป็นเทวดาชั้นจาตุมหาราช เป็นนักรบเช่นเดียวกัน

ท่านตอบให้ก็น่าฟัง บรรดาท่านพุทธบริษัท เรื่องนี้ผีพูดนะ แต่เสียงนี้ไม่ใช่เสียงผี เป็นเสียงคนที่รับมาจากผี ผีพูดให้ฟัง เมื่อฟังอย่างนี้แล้วท่านก็บอกว่า ผมต้องลาท่านแล้วขอรับ ถ้ามีเรื่องอะไรมาที่นี่หนักใจอะไร บอกผมนะครับ บอกผมได้ทันที ท่านกับผมมีส่วนเกี่ยวข้องกันมากในกาลก่อน ท่านว่าอย่างนั้น ท่านบอกว่า เวลานี้เห็นตำรวจ ๕ คน เขาเดินฉายไฟไป มันก็สว่างอย่างนั้น ยังเห็นสว่างอยู่ ยังนึกว่า ตำรวจทั้ง ๕ คน มันฉายไฟทำไม เราก็เห็นแกชัด แกฉายไปฉายมาก ฉายมาฉายไป ก็มาพบ แสงไฟมาชนพอดี ท่านก็เลยบอกว่า ในเมื่อแสงไฟมา ผมก็ลาแล้วครับ พอท่านบอก ลา บรรดาพุทธบริษัท มืดทันที พอตำรวจมาพบเขาก็บอกว่า ท่านผู้กองห่วงขอรับ เกรงว่าจะมีคนมาทำอันตรายท่าน ขอให้ท่านกลับขึ้นบนกุฏิ ก็เดินตามตำรวจไป

นี่แหละบรรดาท่านพุทธบริษัททั้งหลาย ท่านที่อ่านหนังสือก็ดีหรือฟังเสียงก็ตาม ให้ทราบว่า วันนี้ไม่สบายมาก ก็มีความจำเป็นต้องทำ เพราะถ้าไม่ทำ วันหน้าโอกาสที่จะทำมันไม่มี ทำวันนี้ อีกกี่วันจะทำต่อไปก็ไม่ทราบ ก็กลับขึ้นมานั่งบนกุฏิ ก็คุยกับชาวบ้าน คุยกับพระ ชาวบ้านมานั่งคอยเต็ม เขาพูดในทำนองร้องทุกข์ว่า วัดศีรษะเมือง ที่มีพระปลัดฉ่องเป็นเจ้าอาวาส ถูกข่มเหงจากพระราชาคณะ ซึ่งทำงานแทนเจ้าคณะจังหวัด และอาตมาเองก็ไม่มีหน้าที่อะไร จะไปว่ากล่าวตักเตือนก็ไม่ได้ ดีไม่ดีอาจจะโดนของแข็งเข้า และก็ยังไม่ทราบแน่นอนว่า ใครผิดใครถูก ในเมื่อของอยู่ที่วัดนี้ แล้วคนวัดอื่นมาขุด ทำไมจึงยอมให้ขุด นี่เป็นเรื่องที่น่าคิด

เมื่อเขาขุดแล้ว ทำไมจึงไม่ฟ้องร้อง ต่อมาภายหลังเจ้าคุณสุวรรณเวทีมาทราบเข้า เรื่องจึงเกิดคือ ท่านเจ้าคุณสุวรรณเวทีเป็นคนที่อำเภอสรรคบุรีเป็นเจ้าอาวาสวัดชิโนรส จึงเกิดเป็นเรื่องฟ้องร้องกันขึ้น ก็รวมความว่า เรื่องของท่านก็เป็นเรื่องของท่าน และต่อมาเรื่องอำเภอสรรคบุรี ก็ขอคุยกันให้จบเป็นเรื่องเลยนะ แต่หน้านี้ไม่มีจบ

ต่อมาหลังจากนั้นก็กลับกรุงเทพฯ แต่ว่าก่อนที่จะกลับกรุงเทพฯ มันก็มีเวลาอยู่ ก็อยากจะทราบความเป็นจริงว่า ความเป็นจริงมันเป็นมาอย่างไร เรื่องความจริงของคน บรรดาท่านพุทธบริษัท ถ้าเราต้องการรู้ความจริง สิ่งที่ดีที่สุดก็คือ หมอดู ก็ใช้วิชาที่มาสอนบรรดาท่านพุทธบริษัทอยู่เวลานี้ ใช้กำลังของจิต ทำจิตให้สงบ แล้วดูความเป็นสุขเป็นทุกข์ ของจิตของเรา เมื่อเห็นจิตสีดำ แสดงว่าเขามีทุกข์มาก ถ้าสีเทา ๆ มีทุกข์น้อย ๆ เมื่อเห็นจิตสีแดงมาก ๆ จิตมีสุขมาก ถ้าสีใส จิตมีอารมณ์สบาย ถ้าอยากจะรู้อย่างอื่นก็ดูภาพอย่างอื่นต่อไป เห็นจิตแล้วก็ขอดูภาพว่า ภาพความเป็นมาของเขาจริง ๆ เป็นอย่างไร เขามีความสุข เขามีความทุกข์ ที่บ้านเขามีกี่คน มีผู้หญิงกี่คน ผู้ชายกี่คน

อันดับแรกใช้วิธีนี้ก่อน ในเมื่อพยากรณ์ถูก เขาก็เกิดความเชื่อ ในเมื่อความเชื่อเกิดขึ้น ทีนี้เราก็ต้องการความจริง บอกให้เขาบอกตามความเป็นจริงว่า เขาวิตกกังวลอะไร ส่วนใหญ่ก็เรื่องของวัด เรื่องส่วนตัวมีเล็กน้อย แล้วก็เป็นเรื่องของวัดที่เขาเคารพบูชา แล้วถูกข่มเหงแบบนี้ ก็รวมความว่า ใช้วิธีหมอดู สาวหาความจริงได้อย่างดีที่สุด ไม่ใช่ไปดูแล้วก็เชื่อความเป็นทิพย์ หรือภาพที่ปรากฏ เมื่อใช้วิชาหมอดูพยากรณ์คน แล้วขอให้คนบอกตามความเป็นจริง ถ้าเขาไม่บอกตามความเป็นจริง เราก็พูดตามความเป็นจริงว่า สิ่งที่คุณบอกนี่ผิด ไม่ตรงตามความเป็นจริง บางคนที่มีบ้านมี ๓ คน บอกว่ามี ๒ คน อย่างนี้เราก็ค้านบอก ถ้ามี ๒ คน ก็ดูไม่ได้ เพราะตามตำราของฉันเห็นมี ๓ คนนี่ เขาก็ต้องยอมรับ

บางทีบุคคลนั้นเป็นคนรวยเขาบอก เขาจน ก็ขอดูลายมือ ความจริงก็ดูส่งเดช ให้แบมือส่งเดชไปอย่างนั้นเอง ขอดูลายมือก็บอกว่า เอ๊ะ ลายมือของคนมี ๓ คน ๔ คน ๕ คน อะไรก็ตามเถอะ ถ้ามันผิดไปจากความจริงอย่างนี้ก็ดูไม่ได้ เขาก็ต้องยอมรับความเป็นจริง แล้วต่อไปก็พูดตามความเป็นจริงทั้งหมด ก็ทราบว่า เรื่องที่เกิดขึ้น มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้ง ๒ ฝ่าย แต่ว่าไม่ใช่หน้าที่ของเรา เมื่อหลังจากเทศน์เสร็จ พัก ๒-๓ วัน ก็เดินทางกลับวัดชิโนรส

ต่อมาถึงฤดูแล้ง เดือน ๔ ประมาณเดือนมีนาคม กับเดือนเมษายน สองเดือนนี้ ปรากฏว่า เขามีการบวชนาคกัน ก็ไปที่นั่นเขานิมนต์ไปสวดนาคบ้าง นิมนต์ไปเทศน์บ้าง ในเมื่อเขานิมนต์ไป ก็ไป เมื่อไปถึงที่นั่นแล้ว ปกติอาตมาไม่ชอบแสงสว่าง เวลานอนกลางคืนก็อยากจะภาวนา เพราะจิตเป็นสุข ภาวนาบ้าง พิจารณาบ้าง ทำจิตสงบ จับอานาปาสติบ้าง อันนี้เป็นปกติธรรมดา เมื่อไปถึงแล้วก็นึกถึงเจ้ายี่ฯ ว่า ท่านเคยสั่งว่า ท่านมาที่นี่ ถ้ามีเรื่องวิตกกังวลอะไรก็บอกด้วย วันนั้นในเมื่อไปถึง ก็นึกถึงท่านว่า เวลานี้มาในเขตของท่านแล้ว ขอให้ท่านสงเคราะห์ ดีไม่ดีผีมันจะหลอก เพราะคำว่า ผี เราอวดดีไม่ได้ การอวดเก่งกับผี อวดดีกับพระ หลวงพ่อปาน ท่านบอกว่า ไม่ควรจะใช้ เพราะผีจะทำร้ายเรา ผีมาเราไม่รู้ตัว การอวดดีกับพระ หมายถึง พระอริยเจ้า ถ้าอวดดีกับท่านเกินไปในที่สุด เราก็ต้อลงอบายภูมิอย่างพระเทวทัต ใช้ไม่ได้อีก

เป็นอันว่า อันดับแรกก็ขอให้ผีสงเคราะห์ นึกถึงท่าน แต่ว่าท่านไม่ได้มาให้เห็น เรียกว่า ในขณะที่พักอยู่ที่นี่ ขอการคุ้มครองจากท่านทั้งหมด จะไปที่ไหนก็ตาม จะไปเทศน์ที่โน่น ไปสวดนาคที่นี่อะไรก็ตาม ขอให้ท่านช่วยคุ้มครองจากอันตรายทุกอย่างจะมี เวลานั้นยังมีป่ามาก ปี พ.ศ. ๒๕๐๓ ยังมีป่ามากอยู่ รถยนต์ก็หายาก ต้องเดินกันอย่างหนัก ไม่อย่างนั้นก็นั่งรถจักรยานยนต์ ๒ ล้อ อาตมาก็นั่งไม่ค่อยเป็น มันหล่นหลายครั้ง พอเขาเลี้ยวปั๊บก็หล่นปุ๊บ หลายหนนั่งไพล่ขาข้างหลัง

พอเวลากลางคืน นอนอยู่ที่กลางหอสวดมนต์ ทางด้านกุฏิเจ้าอาวาสเขาก็คุยกัน อาตมาอยู่กลางหอสวดมนต์ ก็ดับตะเกียงนอนหลับ นอนดีกว่า เพราะเช้าเราจะทำงาน การคุยกับชาวบ้านตอนเย็นก็คุยแล้ว คุยก็ไม่มีเรื่องอะไร นอกจากเรื่องปรับทุกข์ เรื่องปรับทุกข์นี่เราก็ช่วยไม่ได้อยู่แล้ว ได้แต่พยายามพูดเอาใจให้มีความเข้าใจว่า ทุกข์มันมีจริง เราต้องเข้าใจในทุกข์ ทุกคนไม่สามารถจะหลีกเลี่ยงทุกข์ได้ ก็พยายามพูดให้เขาเข้าใจแบบง่าย ๆ

เมื่อขณะที่นอนอยู่ เวลาประมาณ ๒ ทุ่มความจริงมันมืดตื้อมองหน้ากันไม่เห็น ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เห็นตั้งแต่เท้าขึ้นไปถึงเอว นุ่งผ้าจีบหน้านาง เป็นผ้าสีทอง สีเนื้อขาวเหลือง เหลืองมากท้วมๆ ทรวดทรงดีมาก เดินไปเดินมา เดินมาเดินไป ก็นึกในใจว่า ผีผู้หญิงผู้นี้มาอย่างไรกันแน่ ให้เห็นแค่ครึ่งตัว และลีลาในการเดินก็ดี ทรวดทรงก็ดีถึงแม้ว่าจะท้วมหน่อยก็สมทรง จึงได้นึกในใจว่าหลับตาหนีเถอะ หลับตาก็เห็น ลืมตาขึ้นมา ลืมตาก็เห็น เธอก็เดินไปเดินมา เดินมาเดินไปอยู่ใกล้ ๆ ก็เลยพูดด้วยวาจาว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน อย่าหลอกกันแค่ครึ่งตัวเลย ถ้าหลอกก็หลอกให้มันเต็มตัวดีกว่า เพราะการหลอกแบบนี้ ในลักษณะสวย ๆ แบบนี้ ไม่มีใครเขากลัวหรอก ถ้าจะกลัวต้องทำตาโบ๋ แต่ว่าตาโบ๋ฉันก็กินมาเยอะแล้ว เพราะพระนี่ชอบกินผี ผีเป็นอาหารของพระ

ก็ปรากฏว่า หญิงคนนั้นเห็นภาพเต็มตัว หน้าตาอิ่มเอิบดีมาก ทรวดทรงสมสัดส่วนจริง ๆ แล้วเธอก็นั่งลงมาข้าง ๆ ถามว่า คุณจำฉันได้ไหม ก็นึกในใจว่า เอ๊ะ เราจะจำได้อย่างไร ก็เลยบอกว่า ฉันนี่เพิ่งมาอำเภอสรรคบุรีเป็นเที่ยวที่สอง แล้วท่านอยู่ที่ไหน ท่านเป็นคนสมัยไหน เธอก็บอกว่า มองดูซิ ลองนึกดูซิ รู้คนอื่นทำไมจึงรู้ได้ รู้ฉันทำไมจึงรู้ไม่ได้ เวลานั้นใจอยากรู้มันก็ไม่มี จะถือว่า ตกใจกลัว ก็ไม่แน่นอนนัก แต่ใจมันเฉย ๆ ไม่อยากรู้ ก็พอดีนึกในใจว่า เจ้านี่ฯ อยู่ที่ไหน ขอให้ท่านมานี่ เวลานี้มีผู้หญิงกำลังหลอก พอนึกว่าผีผู้หญิงกำลังหลอก ผีผู้หญิงนั้นก็ยิ้มบอก ฉันไม่ได้หลอก นี่ฉันมาเยี่ยม เพราะว่าเรามีส่วนเกี่ยวข้องกัน ท่านผู้ฟังฟังให้ดีนะ คำว่า มีส่วนเกี่ยวข้องกัน ไม่ใช่ผัวเมียกันนะ

พอดีนึกถึงเจ้ายี่ฯ เจ้ายี่ฯ ก็มาพร้อมกับนายทหารของท่าน ท่านก็นั่งลงข้าง ๆ ท่านบอกว่า คุณผู้หญิงคนนี้เป็นภรรยาผมเองในสมัยที่ผมเป็นมนุษย์ แล้วก็เธอนำคุณมาเลี้ยงไว้ในวัง รักเหมือนลูก ความจริงผมไม่มีลูก คุณก็เป็นลูกของแม่ทัพในสมัยนั้น แล้วเขาก็นำมาเลี้ยงไว้ในวังรักเหมือนลูก ทุกสิ่งทุกอย่างเขาให้หมดแล้วก็ทะนุถนอมมาก วิชาความความรู้ต่าง ๆ ต้องการอะไรก็ให้เรียน ทรัพย์สมบัติต่าง ๆ คุณได้รับไว้มากทรัพย์สมบัติของผม

ถ้าจะพูดตรงไปตรงมา เขาก็อยู่ในฐานะแม่ของคุณ ผู้หญิงคนนั้นเธอก็ยิ้ม เธอก็ถามว่า รู้หรือยังละว่า ฉันนี่คือแม่ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้คลอดมาจากครรภ์ก็ตาม ก็รับมาเลี้ยงไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ สมัยที่ยังคลานได้ เลี้ยงไว้จนกระทั่งโต จนกระทั่งพ่อตาย พ่อตายก็ช่วยดูแลทรัพย์สินของพ่อ แต่ว่าในที่สุด ลูกก็ต้องตาย เป็นไข้ตาย ในสมัยนั้นพระเจ้าสามพระยาเป็นกษัตริย์ พระเจ้าสามพระยายังไม่มีลูก พระชายาของพระเจ้าสามพระยาก็มีความรัก เอาไปเลี้ยงเอาไปดู มีความรักมากเหมือนลูก แต่ในที่สุด เธอก็เป็นไข้ตาย

เอาละ บรรดาท่านพุทธบริษัททั้งหลาย มันเหลือเวลาอีกนิดเดียวจะพูดให้มันจบ ก็จบไม่ได้ เพราะสัญญาณบอกเวลาปรากฏแล้ว ขอหยุดก่อน ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูนผล จงมีแด่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนผู้อ่าน และผู้รับฟังทุกท่าน สวัสดี

ผีแม่ช่วย

ท่านสาธุชนทั้งหลาย วันนี้ก็ยังเป็น วันที่ ๙ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๔ เสียงก็แห้ง ก็ต้องขออภัย เป็นตอนที่ ๒ ของเล่มที่ ๒๐ เมื่อตอนที่ ๑ มาค้างอยู่ตอนที่ เจ้ายี่ฯ ตาย และได้รับทรัพย์สมบัติของเจ้ายี่ฯ ในฐานะที่เป็นลูกบุญธรรม และต่อมาพระเจ้าสามพระยาขึ้นครองราชย์ ตอนนั้นพระเจ้าสามพระยาก็ยังไม่มีลูก พระมเหสีของพระเจ้าสามพระยาก็มีความรักเหมือนลูกเช่นเดียวกัน แต่ว่าเป็นคนที่มีบุญน้อย อายุไม่มากนัก ประมาณ ๑๖ ปี ก็ตาย เป็นไข้ตาย ขณะที่พูดนั้นก็ปรากฏว่า ชายาของพระเจ้าสามพระยาก็มานั่งด้วย ท่านก็แต่งตัวสวยเหมือนกัน แสดงว่าทั้ง ๒ ท่านเป็นนางฟ้า ท่านบอกว่า ท่านทำบุญมาก

ก็เป็นอันว่า ท่านก็เลยบอกว่า ฉันก็มีความรักมาก ในเมื่อเด็กคนนี้ตาย ความรักความอาลัยก็มีมาก คือ หลังจากที่ตายไปแล้วประมาณ ๑๐ วันเศษ ๆ ก็นอนฝันตอนเช้ามืดว่า คนที่ตายไปนั่น คือ คุณ มาเข้าฝันบอกว่า จะมาขออยู่กับแม่ด้วย แม่ก็โอบกอดในฐานะเป็นลูก ในที่สุดก็ตื่น ขณะที่ตื่นนั่น ยังไม่ละความกอด ยังกอดไว้ในอก แล้วก็ตื่นขึ้น เดือนนั้นก็มีการขาดประจำเดือนทันที แสดงว่ากลับมาเกิดใหม่ ไปแค่ ๑๐ วันกว่า ๆ มั้ง ไปไม่กี่วัน และต่อมา ก็เป็นลูกของพระเจ้าสามพระยา ตอนนี้ก็ทิ้งไว้เกิดไม่ตรงกับประวัติศาสตร์มันจะยุ่ง เป็นเรื่องของผีเล่าให้ฟัง ก็ทิ้งไว้ก่อน

หลังจากนั้นก็คุยถึงเรื่องความเป็นมาเก่า ๆ ท่านเล่าให้ฟังหมด แต่พูดให้ฟังหมดไม่ได้ เพราะว่าจะไปขัดความเห็นคนอื่นเข้า เรื่องผีพูดให้ฟังนี่ จะเชื่อได้หรือไม่ได้ ก็เป็นเรื่องคน ทีนี้ก็ขอเล่าตามเรื่องของผี เป็นอันว่า กว่าจะคุยกันเสร็จคืนนั้นก็สว่างพอดี เป็นอันว่า เจ้ายี่ฯ ก็มา พระเจ้าสามพระยาก็มา พระชายาก็มา ท่านก็คุยความเป็นมาให้ฟัง ทุกอย่างทั้งหมด

เป็นอันว่า พระเจ้าสามพระยาท่านดีมาก เมื่อราชสมบัติต่าง ๆ พวกพี่ทั้งสององค์ฆ่ากันตายเพราะทรัพย์ ท่านก็นำไปฝังไว้ สร้างใหม่ทั้งหมด เฉพาะทองพระกร (กำไลมือ) ในเวลานั้น โคนแขนของเรายังหลวม คนสมัยนั้นโตมาก ท่านมาในรูปเดิมของท่าน ใหญ่โตมาก แต่สวยนะ ท่านที่เป็นผู้ชาย เจ้ายี่ฯ กับพระเจ้าสามพระยาก็สวย ท่านผู้หญิงทั้งสองคนก็สวย ลักษณะสมส่วน ผิวเนื้อขาวเหลือง เหลืองมาก ก็สรุปตัดตอนท้ายตรงนี้ ไม่เข้าไปเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ ประเดี๋ยวจะไปยุ่งประวัติศาสตร์ จะทำประวัติศาสตร์เขาเฝือ

หลังจากนั้นมาก็เดินทางกลับวัดชิโนรส เมื่อตอนก่อนที่ออกจากวัดชิโนรส ลืมเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง หลังจากนั้นก็กลับขึ้นมาเทศน์ใหม่อีก เขานิมนต์มาเทศน์ แต่ความจริงเมื่อรับเทศน์ ร่างกายมันดี แต่ว่ามาจวนจะถึงวันจะลงเรือเมล์มาเทศน์ เวลานั้นรถยังไม่มี ต้องเดินทางทางรถไฟ ไม่อย่างนั้นก็มาเรือเมล์ มาเรือเมล์สะดวกกว่า เรือเมล์ใช้เวลา ๓๖ ชั่วโมง จากกรุงเทพฯ ถึงจังหวัดชัยนาท เมื่อถึงจังหวัดชัยนาทแล้วก็เดินทาง ต่อเรืออีกทีหนึ่งไปขึ้นที่อำเภอสรรคบุรี ก่อนจะเดินทางวันนั้นก็เป็นไข้ ก็นึกในใจว่า เวลานี้เรานิมนต์ใครแทนก็ไม่ทันแล้ว ก็มีความจำเป็นต้องไป ความจริงไม่ใช่อยากได้สตางค์ แต่กลัวเขาจะเสียงานการมาเทศน์ ก็เทศน์ธรรมดา ๆ แต่เข่าบอกว่า ฟังแปลกจากที่เคยฟังมาแล้ว นั่นก็หมายความว่า เขาฟังองค์อื่นจนชิน และพระจากกรุงเทพฯ ไม่ค่อยได้มากัน เขาฟังเห็นแปลกกว่า เขาเลยนิมนต์มาเทศน์หลายกัณฑ์

ขณะที่มาเทศน์ตอนนั้น เขาก็มีการบวชนาคข้าง ๆ วัด ๓ ราย ก็มีกุฏิหลังหนึ่ง เจ้าของกุฏิชื่อ เทียม ตาบอดทั้งสองข้าง เป็นหมอนวดเก่งมาก ท่านจัดที่นอนให้หน้ากุฏิ จัดเตียงให้อย่างดี เรียกว่านอนกันอย่างดีก็แล้วกันนะ ดีแบบบ้านธรรมดา ๆ แบบชาวบ้านนะ มีเตียงให้ มีผ้าห่มให้ มีมุ้งให้ มีหมอนให้ เรียบร้อยทุกอย่าง และก็มีเด็กที่กุฏินั้น พร้อมรับใช้ทุกอย่าง แล้วก็มีบุคคลคนหนึ่งซึ่งเป็นชาวบ้านที่นั่น เมื่อมาถึงแล้วท่านก็มาสงเคราะห์ มาเป็นเพื่อน หาอาหารมาให้ ตอนเช้าอาตมาฉันข้าวต้ม ข้าวต้มนี่ฉันมานาน ตอนเช้า จนกระทั่งเวลานี้ตอนเช้าก็ฉันข้าวต้มเหมือนกัน พูดถ้าเสียงห้วนไป หรือว่าสำนวนไม่ดีในหนังสือก็ขออภัยด้วย เวลานี้ยังป่วยอยู่

พอตอนกลางคืน นอนลงไป เสียงลิเก ละคร เสียงกลองดังรอบวัดอยู่ ๓ ด้าน ในขณะที่นอนลงไปนั่น เวลาประมาณสัก ๓ ทุ่ม อาจจะไม่ถึงดี ประมาณ ๒ ทุ่มเศษ ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งมายืนอยู่ที่ปลายเท้า บนเตียง ผิวขาว มีหนวด ประเดี๋ยวหน้ายาว ประเดี๋ยวหน้าสั้น ประเดี๋ยวหน้าใหญ่ ประเดี๋ยวหน้าเล็ก ประเดี๋ยวตัวสูงขึ้น ประเดี๋ยวตัวต่ำลง ก็นึกในใจว่า เวลานี้เราป่วย จิตใจเราไม่ทรงตัว ถ้าไม่ป่วยนี่ไม่เป็นไรแน่ ถ้าผีอย่างนี้ ถ้าขืนหลอก ดีไม่ดีก็จับสองขาฟาดเสียเท่านั้นเอง แต่ว่าใจโกรธยังไม่มี ยังนึกในใจว่า ท่านมาแสดงแบบนี้ ถ้าหากว่าเราเป็นคนสบาย ๆ เราจะดูให้มันเพลิน แต่นี่เราไม่สบาย ถ้าเผลอนิดเดียว ผีสามารถทำอันตรายได้ ก็ยังไม่ทราบแน่นอนนักว่า ผีนี่จะมาดีหรือมาร้าย

ก็นึกถึงท่านเจ้ายี่พระยา นึกว่า ท่านบิดาที่เคารพ ได้โปรดมาที่นี่ประเดี๋ยวเถิด เพราะเวลานี้อันตรายจะมีแล้ว เจ้ายี่พระยากับทหารคู่ใจของท่านมา ก็บอกกับท่านว่า เมื่อกี้นี้ผีมาหลอก ทำหน้าสั้นบ้าง หน้ายาวบ้าง ขอให้ท่านอยู่คุ้มครอง ท่านก็บอก ผมอยู่คุ้มครองไม่ได้ขอรับ เพราะเวลานี้ไอ้บ้าน ๓ บ้านนี่มันมีการจะบวชนาคกันวันพรุ่งนี้ ที่คุณจะสวดนาค มันกินเหล้าเมายากัน เขาบนผมไว้ให้ไม่มีเรื่อง ผมต้องไปคุมงาน

แต่ก็ไม่เป็นไร ประเดี๋ยวผมจะเรียกแม่คุณมา ท่านก็เรียกชายาของท่านมา ท่านแม่ก็มา ท่านมาเต็มองค์ คราวนี้ไม่มาครึ่งองค์ ท่านมาถึงก็นั่งบนเตียงข้าง ๆ ท่านบอก คุณหลับให้สบายเถอะ ฉันอยู่ที่นี่ใครทำอันตายไม่ได้แน่ ฉันขอยืนยัน เจ้ายี่ฯ ท่านก็ลาไป ท่านไปคุมงาม ขณะที่นอนหลับไปตื่นหนึ่ง พอท่านบอกให้หลับเถอะ ก็เริ่มง่วงแล้วก็หลับทันที ทั้งนี้ก็เป็นเพราะอานุภาพของผี

พอประมาณตี ๒ ก็ตื่น เพราะเป็นเวลาธรรมดาของการเจริญกรรมฐาน ตี ๒ ตื่นขึ้น ท่านยังนั่งอยู่ พอจะลุกขึ้นนั่งกรรมฐานท่านบอก คุณไม่ควรจะนั่ง คุณเป็นไข้ การเจริญกรรมฐาน นอนก็ได้ ไม่มีความจำเป็น ก็นึกว่า ท่านแม่นี่มีประโยชน์มาก ท่านรู้ทุกอย่าง เมื่อนึกในใจแบบนี้ ท่านก็เลยบอกว่า ฉันเป็นนางฟ้านะ ท่านนึกอะไรนี่ ฉันรู้หมด ที่พระพุทธเจ้าสอน ฉันก็จำได้ ในสมัยที่มีชีวิอยู่ ฉันก็ชอบเจริญกรรมฐาน ชอบบูชาพระ และพระท่านก็เคยเทศน์สอนไว้ บอกว่า นั่ง นอน ยืน เดิน มีผลเสมอกันในการทำสมาธิ ฉะนั้นหากว่าคุณจะทำสมาธิ ก็ทำตามสบายใจ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งหมด แม่อยู่ที่นี่จนกว่าจะสว่าง พอสว่างแล้วเป็นหน้าที่ของพ่อเขา กลางคืนแม่จะมาช่วย

ก็เลยทำสมาธิด้วยการนอน นอนภาวนาไป พิจารณาบ้าง ภาวนาบ้าง พิจารณาก่อน เมื่อพิจารณาด้วยกำลังของวิปัสสนาญาณแล้ว พอจิตสบาย จิตอยากจะหยุด ก็เลยเริ่มภาวนา ใช้เวลาผ่านไปประมาณ ๒ ชั่วโมงเศษ ๆ ก็ลืมตาขึ้นมา เลิกเจริญกรรมฐาน ท่านก็นั่งอยู่ ก็เลยถามท่านบอกว่า ท่านทราบไหมว่า ผีที่มาแสดงตนที่มาแสดงให้ปรากฏ เขาตั้งใจมาหลอก ตั้งใจมาทำร้าย หรือมาล้อเล่น ท่านก็เลยบอกว่า เวลาท่านมาที่นี่คราวไร ท่านก็บอกแค่พวกฉัน ฉันกับพ่อของคุณให้คุ้มครอง

แต่ความจริงเมืองนี้ สมัยก่อนที่เจ้ายี่ฯ จะมาครอง ก่อนโน้นก็เป็นเมือง ขึ้นชื่อว่าเป็นประเทศ ๆ หนึ่งเหมือนกัน เป็นประเทศเล็ก ๆ เป็นประเทศของชาวสุโขทัยมาครองอยู่ เขามีกษัตริย์สืบเนื่องกันประมาณ ๗ องค์ กษัตริย์ ๗ องค์นี่ท่านไม่เคยนึกถึงเขา ก็เลยบอกว่า ไม่รู้ ท่านก็บอกว่า ใช่ คุณไม่รู้ ถ้าคุณอยากจะรู้ คุณก็รู้ แต่ว่าคุณไม่อยากรู้ ก็จึงไม่รู้ คุณก็บอกแค่พวกฉันให้มาคุ้มครอง เขาก็เลยมาแสดงตน เขาอยากจะช่วยเหมือนกัน ที่มาแสดงแบบนั้นที่เขาไม่ให้กลัว ความจริงไม่ใช่เขามาแกล้ง เขาต้องการให้คุณรู้จักเขา ถ้าต้องการความช่วยเหลือจากเขา เขาก็จะช่วย ก็ถามว่า ชาวสุโขทัยกับอาตมามีส่วนเกี่ยวพันธ์กันหรือ

ท่านแม่ก็บอกว่า คุณก็เป็นคนสุโขทัยเหมือนกัน คุณเคยเกิดที่สุโขทัย เคยอยู่ในสมัยนั้น และคุณก็เคยเกิดที่เชียงแสน และเหล่ากอของคุณก็มาอยู่ที่สุโขทัย และพวกที่ขยายมาที่นี่ก็เช่นเดียวกัน ก็เป็นเหล่าก่อของคุณนั่นเอง เวลานี้เขาตายไปนานแล้ว ๗ องค์ด้วยกัน ก็เลยบอกว่า ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญท่านทั้ง ๗ มาได้ไหม ท่านบอกได้ เขาอยู่ที่นี่พร้อมแล้ว แต่เขาไม่ให้คุณเห็นตัว ฉันมาอยู่นี่ เขาก็อยู่ด้วย เขาก็ต้องการช่วยเหลือท่าน

เมื่อขอพบ เป็นอันว่า กษัตริย์ทั้ง ๗ องค์ ก็ปรากฏองค์ขึ้น รูปร่างหน้าตาท่านก็สวย บางองค์ก็มีหนวด บางองค์ก็ไม่มีหนวด ยิ้มแย้มแจ่มใสดี พูดดีมาก ก็ขออภัยท่านบอกว่า ในฐานะที่ไม่รู้มาก่อนจึงไม่ได้ขอความคุ้มครอง และต่อแต่นี้ไป ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ถ้ามาจะบอกหรือไม่บอกก็ตาม ก็ถือว่าขอให้ท่านช่วยคุ้มครองด้วย ท่านก็พร้อมรับ

แล้วท่านก็เลยบอกว่า มันมีเรื่อง ๆ หนึ่ง คุณ ที่คุณจะต้องช่วยแก้ที่วัดนี้ เพราะเวลานี้ ทางคณะสงฆ์เขาห้ามวัดต่าง ๆ มีตลาดหน้าวัด ด้านหน้าของวัด ด้านหน้าโบสถ์ หน้าวัด ไม่ได้แน่ แต่ว่าที่วัดนี้มีตลาดอยู่หน้าวัดหลายสิบห้อง ด้านหน้าแม่น้ำ เวลานี้ทางคณะสงฆ์เขาต้องการให้รื้อตลาด จะรื้อได้อย่างไร มันตลาดใหญ่นะ ไม่ใช่ตลาดเล็กนะ มันเป็นตลาด ๒ ชั้น และก็ ๒ แถว ยาวสัก ๔–๕๐๐ เมตร มันโค้ง ยาวมาก หลายสิบห้อง เรียกว่า ถ้านับเป็นห้องอาจจะเกิดร้อยห้อง ท่านก็บอกว่า เวลานี้เจ้าอาวาสกำลังหนักใจมาก ไม่มีทางแก้ ก็ถามท่านว่า จะแก้ได้อย่างไร

ท่านบอก มันเป็นวิธีง่าย ๆ เอาอย่างนี้สิ ทางด้านหลังวัดนี่ มีทางรถยนต์วิ่ง เวลานั้นเขาก็ใช้รถยนต์ธรรมดา ๆ รถเข็นข้าว ขนของ รถ ๖ ล้อ ทำหลังคา ทำเป็นรถ ๒ แถว วิ่งจากอำเภอสรรคบุรีไปชัยนาท เป็นทางด้านหลังของวัด ท่านบอกว่า ตอนเช้าให้แนะนำทางวัดเขา บรรดาทายกเขาจะมาหาท่าน คนจะมาหาท่าน พรุ่งนี้เช้าจะมาประมาณ ๑๐ คน ให้บอกว่า ให้ย้ายหน้าวัด จากหน้าวัดมาเป็นหลังวัด เอาหน้าวัดที่ตลาดไปเป็นหลังวัดเสีย ย้ายป้ายจากหน้าวัดมาตั้งที่หลังวัดที่ชายถนน และมีกอไผ่อยู่ ๓ กอ ให้โค่นกอไผ่เสีย แล้วตั้งรั้วขึ้นมา ประกาศด้านนี้เป็นด้านหน้าวัด แล้วท่านก็บอกบุญเขาทำกำแพงหน้าวัด ในวันพรุ่งนี้คนมา ๑๐ คน ท่านจะได้กำแพง ๑๒ ห้อง หลังจากนั้นจนกว่าท่านจะกลับ จะได้กำแพง ๓๐ ห้อง จะมีคนเขาช่วยกัน

ก็เป็นอันว่า เมื่อท่านแนะนำแบบนั้น คุยกันไปคุยกันมาก็สว่าง พอสว่างแล้ว ก็ปรากฏว่าคนที่เขาสงเคราะห์ ก็นำข้าวต้มมาถวาย และก็มีคนติดตามมานั่งคุยหลายคน พระนักเทศน์ไปที่ไหนมีคนชอบมาคุย คุยไปคุยมาก ตอนสาย ยังไม่ถึงเวลาสวดนาค จะสวดนาคต่อเมื่อเวลาประมาณ ๓ โมงเช้า ตอนนั้นยังเช้าอยู่ จึงคุยกับคณะทายก และไม่ใช่ทายก ว่า โยม ที่วัดนี้กำลังมีเรื่องใช่ไหม เขาถามว่า เรื่องขุดพระหรือ บอกว่า ไม่ใช่ เรื่องที่เขาจะให้รื้อตลาดหน้าวัด มีไหม ญาติโยมทั้งหลายก็ร้อง โอ้…ท่านทราบมาจากใคร ก็เลยบอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ยังไม่มีใครบอก แต่ว่ามีความรู้สึกว่าทางคณะสงฆ์เขาบังคับให้รื้อตลาดใช่ไหม ก็บอกว่าใช่

เมื่อท่านบอกว่า ใช่ ก็เลยบอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน โยมการรื้อตลาดเป็นของยาก เขาสร้างขึ้นมา เราไปรื้อ เราไม่มีสตางค์ให้เขานะ อีกประการหนึ่ง ทางด้านหลังวัดก็มีกอไผ่มาก แต่ว่าส่วนที่เป็นถนน มีกอไผ่แค่ ๓ กอ นอกนั้นก็มีกอไผ่ และต้นไม้ใหญ่มาก เราจะให้ตลาดเขาไปตั้งที่นั่น มันก็ทำไม่ได้แน่นอน ค่ารื้อถอน ค่าหาที่ดินให้เขา เรื่องมันจะยาวมาก และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในที่สุด เราก็จะเป็นศัตรูกับคนหลายร้อยคน วัดจะไม่มีความสุข เขาก็ถามว่า จะทำอย่างไร ก็บอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ไม่ต้องรื้อตลาด ให้ไปนิมนต์เจ้าอาวาสมา

เจ้าอาวาสก็มา ก็ถามว่า ผมคิดว่าอย่างนี้ครับ เวลานี้ท่านกำลังมีทุกข์เรื่องตลาดหน้าวัดใช่ไหม ท่านก็บอกว่า ใช่ ท่านก็บอกว่า ผมนอนไม่หลับ หาทางออกไม่ได้ ก็เลยบอกว่า เมื่อคืนนี้ผมฝันไปว่า มีเทวดาที่นี่ เป็นเจ้าเมืองที่นี่ ๗ องค์ ก็มีท่านเจ้ายี่ฯ ภรรยาท่านเจ้ายี่ฯ ทหารท่านเจ้ายี่ฯ มาด้วย ท่านบอกว่า ท่านกำลังมีทุกข์เรื่องนี้

ท่านแนะนำให้ย้ายป้ายหน้าวัด มาปักที่หลังวัด ด้านถนนที่รถวิ่ง แล้วก็เอารถเกรดหรือว่าใช้คนก็ได้ ตัดกอไผ่ออก แล้วก็ทำกำแพง เอาหลังวัดเป็นหน้าวัด อย่างนี้คณะสงฆ์จะทำอะไรเราไม่ได้เลย เพราะด้านตลาดเป็นหลังวัดไปแล้ว เขาห้ามตั้งหน้าวัด นี่เราตั้งหลังวัด เราย้ายหน้าวัดใหม่ ในที่สุดท่านเจ้าอาวาสก็ยิ้มออกมา ได้ บอก แหม ผมนึกไม่ออกมานาน ผมก็พูดกับชาวตลาด ชาวตลาดเขาก็ไม่ยอม ไม่รู้เขาจะไปอยู่ที่ไหนได้ ผมก็เห็นใจเขา ผมตัดสินใจแล้วว่า การฝ่าฝืนคราวนี้ถ้าทางคณะสงฆ์จะสึก ผมก็ยอม เพราะผมแก้ไขไม่ได้

ก็เลยบอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกันโยม ทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ รั้วกำแพงคิดกันเป็นห้อง ๆ สักห้องละ ๖๐๐ บาท อาตมาขอเอา ๑ ห้อง แล้วญาติโยมจะรับไหม พวกญาติโยมที่นั่ง ๑๐ คน รับไปจริง ๑๒ ห้อง พอตอนเย็นเทศน์เสร็จ พอเขารู้ข่าวกันเช้า ก็มารับอีก รวมแล้วทั้งหมด ๓๐ ห้อง ตรงกันกับที่ผีบอก

เป็นอันว่า ท่านแม่ช่วย ช่วยอาตมาด้วย ช่วยวัดด้วย และช่วยคนในตลาดให้มีความสุข เวลานี้ชื่อรั้วที่ วัดศีรษะเมือง อำเภอสรรคบุรี ยังมีชื่อ พระมหาวีระ ถาวโร อยู่ ๑ ห้อง เรื่องทั้งหลายเหล่านี้เป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ บรรดาท่านพุทธบริษัท แต่ว่าบางทีบางท่านที่ยังไม่เข้าใจเรื่องผี จะคิดว่า ผีนี่ร้ายไปเสียทุกอย่าง แต่ความจริงไม่เป็นอย่างนั้น ผีที่ดีก็มี

หลังจากนั้นมาแล้วก็ยังจะอยู่เทศน์ต่อไปอีก ขณะที่อยู่เทศน์ทุกคืน เวลาค่ำลงมา หลังจากคุยกันคนแล้ว ท่านทั้ง ๗ พร้อมด้วยภรรยาท่านเจ้ายี่ฯ ท่านเจ้ายี่ฯ กับทหารของท่านก็มา เหมือนกันทุกคืน ท่านก็มานั่งคุยบ้าง เล่าความเป็นมาต่าง ๆ บ้าง ตั้งแต่สุโขทัย พวกคณะที่อพยพมาจากสุโขทัย คือจริง ๆ แล้วพวกนี้อพยพมาจากเชียงแสน มาจากเชียงแสนมาพักที่ศรีสัชนาลัย เห็นว่าทางเมืองสรรค์นี้ว่าง ก็ยกกันมาอยู่ที่นี่บ้าง เลยไปที่จังหวัดสุพรรณบุรีบ้าง ก็เป็นอันว่า ความเป็นมาต่าง ๆ ของประวัติศาสตร์จากผีกับประวัติศาสตร์จากหนังสืออาจจะไม่เหมือนกัน ก็เป็นอันว่า คนที่อำเภอสรรค์ฯ ก็เป็นคนมาจากเชียงแสน มาพักที่ศรีสัชนาลัย อีกกลุ่มหนึ่งก็เลยไปที่จังหวัดสุพรรณบุรี

และต่อมากลุ่มคนทั้งหลายเหล่านี้ก็ยกตนขึ้นเป็นกษัตริย์ครองเมือง แต่การครองเมืองคราวนั้นก็เป็นมาหลายชั่วคน และต่อมาก็เข้ามาครอบครองกรุงศรีอยุธยา ก็เป็นคนกลุ่มเดียวกัน เป็นอันว่า เจ้ายี่พระยาเป็นลูกของพระเจ้าอินทราชา หรือเจ้านครอินทร์ เจ้านครอินทร์นี่เป็นน้องชายขุนหลวงพะงั่ว ขุนหลวงพะงั่วเคยครองเมืองสุพรรณบุรีมาก่อน กับพระเจ้าอู่ทอง เป็นอันว่า กลุ่มกษัตริย์วงศ์เชียงแสน มาเกาะที่สุโขทัยด้วย มาเกาะที่สรรคบุรีด้วย เกาะที่ชัยนาท เกาะที่สุพรรณบุรีด้วย และเข้ามาถึงกรุงศรีอยุธยา

เอาละ บรรดาญาติโยมพุทธบริษัททั้งหลายโดยทั่วหน้า วันนี้เต็มที เสียงก็แย่ แรงก็ไม่มี แต่ก็ไม่เป็นไร เล่าสู่กันฟังไว้ เกรงว่าเทปมันจะขาด หนังสือจะขาดมือ ก็จึงมีความจำเป็นต้องทำ เสียงก็แหบก็แห้ง พูดก็ขาดตอน ไม่สละสลวย ก็รวมความว่า อาตมาเองเมื่อสัมผัสกับผีในป่า ก็ยังต้องมาสัมผัสกับผีในเมือง แต่ก็เป็นเมืองเก่า แต่เป็นที่น่าปลื้มใจว่า ผีเล่าความเป็นมาได้ดีมาก เล่าประวัติศาสตร์ตั้งแต่เชียงแสน

ท่านคุยหลายคืน ตั้งแต่เชียงแสนเป็นต้นมาเรื่อยมาถึงศรีสัชนาลัย และเรื่อยมาถึงการอพยพกันมาถึงสรรคบุรี สรรคบุรีนี่มาตั้งทีหลัง พวกที่จังหวัดสุพรรณบุรีมาก่อน แล้วก็อยู่ทางอู่ทอง แล้วต่อมาอีกพวกหนึ่งก็มาตั้งที่อำเภอสรรคบุรี ที่เขตเมืองสรรคบุรี เขาเรียก เมื่อสวรรค์เวลานั้น แล้วต่อมาเข้าถึงกรุงศรีอยุธยา พอมาถึงสมัยพระเจ้าอู่ทองท่านตาย แล้วลูกชายขึ้นครองราชย์ ตอนนี้ขุนพะงั่วก็มายึดอำนาจ ครองเสียเอง ในฐานะที่เป็นลุง

ตอนนี้บรรดาท่านพุทธบริษัทบางท่านอาจจะมีความเข้าใจว่า ขุนหลวงพะงั่วมีความโลภมาก แต่ความจริงไม่ใช่อย่างนั้นการยึดอำนาจ ถ้าเขายึดกันจริง ๆ ก็ต้องฆ่าพระราชาที่ครองอยู่ แต่ความจริง ขุนหลวงพะงั่วไม่ได้ฆ่า ให้หลานชายไปอยู่ที่เมืองลพบุรี เพราะเวลานั้นขณะที่หลานชายครองราชย์ มีบรรดาข้าราชการที่หวังจะยึดอำนาจมีอยู่ แต่ว่าขุนหลวงพะงั่วเป็นนักรบ มีกำลังทหารมาก จึงเข้ามายึดอำนาจเสีย ทำให้พวกนั้นไม่สามารถจะยึดอำนาจได้

ถ้าเขายึดอำนาจได้ หลานชายก็ต้องตาย และขุนหลวงพะงั่วก็จะต้องรบทัพจับศึกกับคนทั้งหลายเหล่านั้น คือพวกอยุธยากับสุพรรณต้องรบกัน จะต้องเสียเลือดเนื้อบรรดาประชาชนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่มาก เพื่อเป็นการตัดไฟแต่ต้นลม จึงได้ยกกำลังเข้ามายึดอำนาจ เมื่อยึดอำนาจแล้วก็เลยบอกกับหลานชายบอกว่า ให้ลุงครองก่อน ถ้าหลานครองต่อไปคงได้ไม่กี่วัน ท่านหลานชายก็ทราบ ก็ยอมรับ แล้วให้ไปครองที่ลพบุรี ความจริงก็ไม่ได้ตัดอำนาจอะไร ยังเป็นเจ้าเมืองอยู่

เอาละ ท่านทั้งหลาย ความเป็นมาของชีวิต คิดว่าวัดนี้จะต้องถูกรื้อตลาด ก็ไม่ต้องถูกรื้อเพราะกำลังของผี เรื่องทั้งหลายเหล่านี้ บรรดาท่านพุทธบริษัท ที่นำมาเล่าสู่กันฟังก็ตรงกับคำพยากรณ์ที่พระพุทธเจ้าทรงสั่งสอนว่า การตายนี้มีสภาพไม่สูญ ตายแล้วมีการเกิด พูดไปไม่มีใครเชื่อ ไม่พูดดีกว่า เวลานี้ก็หมดเวลาแล้ว ขอลาก่อน ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูนผล จงมีแด่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนผู้อ่าน ผู้รับฟังทุกท่าน สวัสดี

เช่าที่สงฆ์ทำนา

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย วันนี้ตรงกับ วันที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๔ เป็นวันเจ๊กเที่ยวพอดี หรือ ตรุษจีน เจ๊กเที่ยว วันนี้ได้รับเงินแต๊ะเอียมาก ใคร ๆ ก็มาแต๊ะเอียกัน แต่คำว่า แต๊ะเอีย นี่จะหมายความว่าอย่างไรก็ไม่ทราบ สำหรับใน ตอนนี้เป็นตอนที่ ๓ ของเล่มที่ ๒๐ ก็จะนำเรื่องของอำเภอสรรคบุรี มาเล่าสู่กันฟังต่อไป เพราะถือว่าเป็นเรื่องแปลก

นั่นคือว่า วันหนึ่งขณะที่ยังพักอยู่ที่อำเภอสรรคบุรี ที่วัดศีรษะเมือง ก็มีโยมผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ เช้า มาบอกว่า นาของเธอทำไม่ดี ไม่ได้รับผลดี ก็ถามว่า โยมซื้อที่นานี่ ซื้อมากี่ปีแล้ว โยมเช้าก็บอกว่า ฉันซื้อมา ๕ ปี ก็ถามว่า โยมสังเกตหรือเปล่าว่า ที่นาของโยมนี่ ปกติมีพวกกระเบื้อง มีพวกอิฐมากคล้าย ๆ กับเป็นที่วัดเก่า โยมเช้าก็บอกว่า ใช่เจ้าค่ะ จึงตอบว่า ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเป็นที่ธรณีสงฆ์ ถึงแม้ว่าโยมจะซื้อจากใครก็ตาม สิทธิของสงฆ์ยังไม่ขาด ในเมื่อสิทธิของสงฆ์ยังไม่ขาด ก็ถือว่า โยมเอาที่สงฆ์มาทำมาหากินโดยไม่ได้รับอนุญาต

เธอก็ถามว่า จะทำอย่างไร ฉันจะขออนุญาตใคร ก็บอกเอาอย่างนี้ก็แล้ว ตามแบบที่หลวงพ่อปานท่านเคยแนะนำ คือว่า ให้โยมเช่าที่สงฆ์ ก็ถามว่า นามีกี่ไร่ เธอก็ตอบว่า นามี ๒๐ ไร่เศษ ถามว่า ให้เช่าปีละ ๑๐๐ บาท โยมจะเช่าได้ไหม แกบอกว่า ได้ เธอถามว่า จะเอาเงินไปให้ใคร ก็บอกว่า เงินไปให้เจ้าอาวาสวัดใดวัดหนึ่งก็ได้ บอกว่าชำระหนี้สงฆ์ เช่าที่ดินทำมาหากิน จะเช่าอย่างนี้ตลอดไปจนกว่าจะสิ้นชีวิต แกก็ตกลง

เธอเลยบอกว่า ปีนี้ฉันต้องจ่าย ๖๐๐ บาท ถามว่า ทำไมต้องจ่ายตั้ง ๖๐๐ บาท แกบอกว่า ทำมา ๕ ปีแล้วเจ้าค่ะ ปีละ ๑๐๐ บาท ปีนี้อีกปี ก็อีก ๑๐๐ บาท ก็เป็น ๖๐๐ บาท เลยถามว่าหนักใจไหม เวลานั้นค่าของเงินยังสูง ก๋วยเตี๋ยวยังชามละ ๒๐ สตางค์ แกบอกว่า ไม่หนักใจ หลังจากนั้นแกก็นำเงินมาถวาย ๖๐๐ บาท จึงได้มอบให้เจ้าอาวาส บอกว่า เงินจำนวนนี้ จะไปใช้เป็นส่วนตัวไม่ได้ ต้องใช้ในเรื่องของสงฆ์โดยเฉพาะ จะเป็นเงินก่อสร้างก็ตาม ซื้ออาหารถวายพระก็ได้ เป็นสังฆทาน ให้เป็นเรื่องของสงฆ์ไป ไม่ใช่เงินส่วนตัว เจ้าอาวาสก็รับคำ หลังจากนั้นก็เดินทางกลับกรุงเทพฯ

พอรุ่งขึ้นอีกปีหนึ่งก็เดินทางไปเทศน์อีก มาเที่ยวนี้ปรากฏว่า โยมเช้าเล่าให้ฟัง บอกว่าปีที่แล้วเป็นเรื่องแปลก หลังจากชำระหนี้สงฆ์แล้วก็ลงมือทำนา หว่านข้าว พอข้าวขึ้นดี ก็ปรากฏว่า ฝนแล้งติดต่อกัน ๒-๓ เดือน ช่วงกลางปี ข้าวของคนอื่นเสียหมด ต้องไถใหม่ หว่านใหม่ แต่ว่าของฉันเขียวชอุ่ม ไม่ต้องหว่านใหม่ ไม่ต้องไถใหม่ ไม่เสียหายเลย เลยบอกว่า โยมทำถูกต้องก็ดีแบบนี้แหละ อย่างนี้ก็ถือว่าเป็นการเดา ความจริงไม่ได้มีความรู้จริง

ที่ถามแกบอกว่า ที่ของโยมอาจจะเป็นที่วัด นั่นก็ไม่ใช่มีตาทิพย์ ตามที่สังเกตในเขตอำเภอสรรคบุรีเป็นเมืองด่านเก่า สมัยก่อนมีการรบราฆ่าฟันกันมาก วัดวาอารามก็พัง วัดบางสถานที่มีที่ประมาณ ๒ ไร่ก็มี บางที่เขตที่วัดเหลือ ๑ ไร่ ก็มี แสดงว่าการสร้างวัดซับซ้อนกัน หมายความว่า วัดเก่าพังไปก็สร้างวัดใหม่ และชื่อเดิมของวัดเก่าก็คงไว้ ขยักที่ไว้หน่อยหนึ่ง และสร้างวัดใหม่ทับลงไป ขยายที่ออกมา

ก็เป็นอันว่า การเดานี่เป็นของไม่แปลก ที่ท่านบอกว่า ที่ธรณีสงฆ์ ถึงแม้ว่าเป็นวัดก็ตาม เป็นวัดที่มีพระอยู่ก็ตาม วัดที่ไม่มีพระอยู่ (วัดร้าง) ก็ตาม เหลือแต่อาคารพัง ๆ ก็ตาม หรือไม่มีอาคารเลยก็ตาม แต่ที่ที่เขาถวายเป็นที่ของสงฆ์แล้ว สงฆ์ยังไม่ขาดสิทธิ สิทธิของสงฆ์ยังมีอยู่ เรื่องของโยมเช้านี่ก็น่าคิดเช่นเดียวกัน ว่า อยู่ ๆ อาตมาก็เดาส่งเดช บังเอิญไปตรงเข้า และในที่สุดแกทำอย่างนั้นทุกปี นาแกไม่เสีย ชาวบ้านเสียเท่าไรก็ตาม ของแกไม่ยอมเสีย ภายหลังต่อมารู้สึกว่า เป็นคนมีกินมีใช้มากขึ้น เพราะผลของนาดี

ต่อมาภายหลังจากนั้นก็กลับกรุงเทพฯ เมื่อกลับกรุงเทพฯ แล้วก็มีความเห็นว่า เวลานั้นป่ายังมีเยอะ คิดว่า การอยู่ในกรุงเทพฯ มีความคึกคักเกลื่อนกล่นไปด้วยผู้คน ไม่สะดวกในการเจริญสมถภาวนา ตอนนี้ญาติโยมโปรดทราบว่า ออกจากวัดบางนมโคมา เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๐ เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๐ นี่ป่วย แต่ก่อนที่จะป่วย ๓ ปี มีเสียงบอกว่า หลังจากนี้ไปอีก ๓ ปี คุณจะป่วย และคุณจะต้องนอนโรงพยาบาล ๒ ปี หลังจากนั้นแล้วให้ออกจากวัด เพราะพรรษาครบ ๒๐ หรือเกิน ๒๐ แล้ว ให้ออกจากวัด จึงจะได้ดี ถ้าไม่ออกจากวัด จะไม่ได้ดี คำว่า ได้ดี นี่หมายถึง ธรรมะ ไม่ใช่ยศฐานบรรดาศักดิ์ และความดีตามที่คุณต้องการ ต้องออกจากวัด

เมื่อพรรษาที่ ๒๐ ก็บังเอิญป่วยจริง ๆ พอเข้าปีที่ ๓ ก็ป่วย ก่อนจะป่วยก็ฝังนิมิตพระอุโบสถ ๒ หลังควบกัน ท่านบอกว่า อีก ๓ ปี คุณจะป่วยหนัก นั่นหมายความว่า ปีนั้นเริ่มป่วย รู้ตัวว่าจะป่วยหนัก อาจจะทำอะไรไม่ได้ การก่อสร้างอาจจะทำไม่ได้ต่อไป ก็เลยสร้างโบสถ์ทีเดียว ๒ วัดพร้อมกันเข้ามาปีที่ ๒ เวลาไปตรวจงานก็เดินไม่ค่อยไหว ต้องพยุงกัน พอเข้าปีที่ ๓ โบสถ์ ๒ หลัง เสร็จพร้อมกัน ฝังนิมิตเดือนเดียวกัน เมื่อตัดนิมิตเสร็จ ก็เดินทางเข้าโรงพยาบาลกรมแพทย์ทหารเรือ

หลังจากนั้นแล้วก็มาพักที่ วัดชิโนรส มี เจ้าคุณสุวรรณเวที เป็นเจ้าอาวาส ท่านเป็นคนชัยนาท ก็จึงได้มาเที่ยวชัยนาทได้ เพราะอาศัยท่านใช้มาบ้าง ท่านให้มาเทศน์แทนบ้าง เห็นว่าป่ามีความสุขก็อยากจะอยู่ป่าตามเดิม คิดว่าการออกจากวัดเข้าป่าตามเดิมจะมีความสุขมาก ประการที่หนึ่ง เราจะไม่ต้องบิณฑบาต เพราะจะถือว่าอาหารที่เทวดา นางฟ้าให้พอใจแล้ว ประการที่สอง ไม่ยุ่งกับคน เพราะการยุ่งกับคนนี่หนักใจมาก คนมีสภาพไม่ค่อยจะแน่นอน ท่านที่ตรงไปตรงมาก็มี ท่านที่โกงไปโกงมาก็มี บางทีตรงบ้างโกงบ้างก็มี ก็เลยคิดอยากจะออกป่า จึงหาทางขอย้ายมาอยู่วัด สำนักสงฆ์โพธิภาวนา หลังจังหวัดชัยนาท จำชื่อไม่ได้แน่ เพราะว่านานมาแล้ว เวลานั้นก็มี เจ้าคุณภาวนาภิรามเถระ เป็นเจ้าสำนัก ย้ายออกมาจากวัดในจังหวัด ไปตั้งเป็นสำนักวิปัสสนา

พอเห็นสำนักเข้าก็ดีใจคิดว่า ที่นี่เป็นสำนักวิปัสสนา เป็นที่ถูกใจเรา และมีกุฏิเล็ก ๆ เป็นที่อยู่แคบ ๆ ก็ชอบใจ ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะที่อยู่แคบ ๆ มีอยู่จำกัด ทำความสะอาดก็ง่าย ไม่ต้องวานใคร แค่กวาดแค่ ๒-๓ แกรกก็เกลี้ยงเกลา เรียบ ถู ๒-๓ ทีก็เกลี้ยงเกลาแล้ว ก็ชอบใจ แต่ครั้นมาอยู่ที่นี่เข้า เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๓ ต้องตกใจภายหลัง เพราะว่าการเจริญภาวนาของท่านใช้แบบเดียว ใช้แบบฉบับโดยเฉพาะของท่าน ที่เขาตั้งกันขึ้นใหม่

สำหรับอาตมานั้น ช่ำชองในกรรมฐาน ๔๐ ก็เลยไม่เป็นที่ถูกใจของเจ้าของสำนัก และคณะปฏิบัติ นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดา ท่านให้เจริญอย่างท่าน ก็เลยบอกว่า ผมทำแล้ว อย่างนี้ก็ทำแล้ว พอบอกมา อย่างนี้ก็ทำแล้ว อย่างนั้นก็ทำแล้ว อย่างโน้นก็ทำแล้ว เราต้องการจะทำต่อ แต่ถ้าให้ทำตามท่าน เราก็ต้องถอยหลังกลับ ก็เลยเป็นที่หนักใจ อยู่ที่นั่นหลายปี ๒-๓ ปี ทนอยู่

การทนอยู่นี่ บรรดาท่านพุทธบริษัท ที่ทนอยู่เพราะว่า ต้องการสงเคราะห์คน สงเคราะห์เด็ก วิธีสงเคราะห์มีอยู่ว่า ต้องตั้งตนเป็นหมอดู ความจริงการดูนี่ บางทีก็ขอให้แบมือดูบ้าง ขอดูหน้าบ้าง ก็ดูส่งเดชไป เนื้อแท้จริง ๆ ใช้กำลังใจ ใช้กำลังใจดูนี่ได้ผลมาก เพราะอันดับแรกจริง ๆ ที่เด็กจะเชื่อ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กนักเรียนหญิง เด็กนักเรียนหญิงมาเป็นประจำ การมาของเธอมีความต้องการหนึ่ง ต้องการสอบไล่ได้ ประการสอง อยากจะรู้คู่ครอง เรื่องคู่ครองรู้สึกว่าเป็นเรื่องธรรมดาจริง ๆ ก็เลยไม่หนักใจ

แต่ว่าในเมื่อเธอถามอย่างนั้น ก็เลยบอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ขณะนี้เป็นนักเรียน เรื่องคู่ครองไม่แปลก คู่ครองเมื่อไรก็ได้ถ้าเราเรียนจบ ถ้าเรียนไม่จบได้คู่ครองก็ได้คู่ครองที่ไม่จบ มันจะไม่มีการจบในการครองเรือน ต้องเปลี่ยนหน้ากันอยู่เรื่อย ๆ อันดับแรกต้องมีความอดทน มีความมั่นคงในกิจการที่เราจะพึงทำ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เวลาเรียน

เธอก็ถามว่า ปีนี้จะสอบได้ไหม ก็เลยบอกว่า หลวงพ่อมีวิธีการ มีความรู้พอที่จะให้สอบไล่ได้ทุกคน เธอก็ถามว่า จะทำอย่างไรมีคาถาไหม ก็บอกว่า ถ้าก่อนหน้าวันสอบ ๓ วัน ให้มารับน้ำมนต์ แต่ว่าตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ขอทุกคนจงอย่านอนดึก ตอนเย็นกลับบ้าน อาบน้ำอาบท่า กินข้าวกินปลาเสร็จ พักผ่อนดีแล้ว ทำการบ้านให้เสร็จ และดูหนังสือที่จะเรียนวันต่อไป และอย่านอนดึก อย่าฝืน วิชาความรู้ต้องดูตั้งแต่ต้นปี ไม่ใช่มารวบรวมปลายปี ถ้าหากว่าเป็นวันเสาร์อาทิตย์ ให้เที่ยวเฉพาะคืนวันเสาร์ คืนวันอาทิตย์อย่าเที่ยว เพราะวันจันทร์ต้องเรียน เธอก็เชื่อ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กที่มีปัญหาต่าง ๆ ก็มาถาม ก็บอกให้

เป็นอันว่า ทุกวันต้องมีเด็กนักเรียน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กนักเรียนสตรีมาเป็นประจำ มีคนที่นั้นเขาบอกว่า โรงเรียนนี้สอบตกมาก ปกติแล้วได้ ๕๐ เปอร์เซ็นต์เศษ ๆ ส่วนใหญ่จะตกมาก ในเมื่อเธอได้รับคำแนะนำแบบนั้นก็ให้กำลังใจเธอทุกวัน ทุกวันเธอมากันเวลาพักตอนเที่ยง จนกระทั่งครูบาอาจารย์เขาเริ่มสงสัยคิดว่า เด็กจะติดไสยศาสตร์ ก็มีครูบาอาจารย์ท่านหนึ่งท่านทราบ บอกว่าไม่ใช่ไสยศาสตร์ ที่นั่นเป็นพุทธศาสตร์ และแนะนำเด็กให้มีความขยันหมั่นเพียร

แต่ปีนั้นพอกลางปีอาจารย์ใหญ่ก็แปลกใจว่า เด็กทำไมดีขึ้น พอถึงปลายปี สอบเด็กได้ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์เต็ม ไม่มีใครตกเลย ครูตกใจ ที่สงสัยว่าจะเป็นไสยศาสตร์ ในที่สุดก็มาเอง มาสังเกตการณ์ดูเองว่า เด็กมารับทราบอะไรไปจากที่นี่บ้าง สำหรับพ่อแม่ของเด็ก ก็มาทำบุญที่วัดนั้นมากขึ้น จนกระทั่งล้นศาลา

ทีนี้ก็มาว่ากันถึงวัด วัดนี้ความจริงตั้งอยู่ห่างจากตลาดประมาณครึ่งกิโลเมตร และก็เดินไปบิณฑบาตในตลาด ทั้งสายเหนือและสายใต้ แต่ว่าเป็นที่น่าแปลกใจก็คือว่า อาหารพอแต่เพียงแค่เช้า ตอนเพลต้องทำอาหารกิน เมื่อไปอยู่ ๒-๓ วันก็คิดว่า เรามาอยู่กับท่าน เราก็ควรจะไปบิณฑบาต จะมานั่งกินนอนกิน เจ้าของบ้านก็จะหนักใจ แต่วิธีการบิณฑบาต ก็ใช้ อิติปิโส ภควาฯ ตามปกติ ตั้งแต่เริ่มห่มผ้าจะไปบิณฑบาต ก็นึกถึงบทพุทธคุณ ธรรมคุณ สังฆคุณ อิติปิโสฯ ทั้ง ๓ ห้อง นึกในใจพอสบาย ๆ ก็เดินนำหน้าพระ เพราะพระที่อยู่ท่านอ่อนอาวุโสกว่า

เป็นอันว่า เด็กถือปิ่นโต ๒ เถา ตามพระไปตามปกติปิ่นโต ๒ เถา ไม่เต็ม วันนั้นปิ่นโต ๒ เถาเต็ม และต้องขอยืมเขามาอีกเถา และต้องหิ้วถ้วยแกงมาอีกด้วย พอวันที่สอง บอกให้เด็กเอาไป ๔ เถา ปรากฏว่า ๔ เถาก็ไม่พอ วันที่สาม ให้เด็กเอาไป ๖ เถา ๖ เถาก็ไม่พอ ก็เป็นอันว่า ให้ถือปิ่นโตวันละ ๖ เถา แต่ว่าถ้าอะไรมันเกินจากนั้นก็หิ้วมาก ให้หิ้วถ้วยที่เขาถวายมา

ตอนแรกไปบิณฑบาตในตลาดทางสายใต้ก่อน ต่อมาทางสายเหนือทราบ ก็บอกว่า มาสายเหนือบ้างซิเจ้าคะ ก็เลยแบ่งกันไป ไปสายใต้ ๗ วัน ไปสายเหนือ ๗ วัน แต่ละสายก็ล้นแบบนั้น ปิ่นโต ๖ เถา ล้นเหมือนกัน ต่อมาตอนกลางไม่ได้ผ่าน ตอนกลางก็บอกว่าขอให้ผ่านสายกลางบ้าง ก็เดินผ่านสายกลาง ต้องเพิ่มปิ่นโตอีก ๓ เถา รวมความว่า ต้องใช้ปิ่นโต ๙ เถา และยังต้องหิ้วถ้วยพิเศษมาอีก ที่เกินจากปิ่นโต

รวมความว่า การใช้บท อิติปิโส ภควาฯ บรรดาท่านพุทธบริษัท ไม่ได้หวังจะลาภยศ เป็นการรักษาสมาธิ เพราะเคยทำมาก่อน แต่ก็เป็นประโยชน์ให้บรรดาพุทธบริษัททุกคน เท่าที่ท่านเล่าให้ฟังบอกว่า ตั้งแต่ท่านไปบิณฑบาตฉันคล่องตัวขึ้นมาก การค้าการขายดีขึ้น เพราะว่าพ่อค้าแม่ค้าเขามีบัญชีเป็นที่สังเกต การค้าการขายดีขึ้น มีการคล่องตัวดีขึ้นมาก ขอให้ท่านบิณฑบาตเรื่อย ๆ ก็บิณฑบาตเรื่อย ๆ ไปปกติ

ต่อมา ก็มีพระที่วัดนั้น ไปเป็นเจ้าอาวาสที่วัดพรวน ก็ให้ไปเป็นเพื่อนพรรษาหนึ่ง พอไปเป็นเพื่อนท่านเข้าก็ปรากฏว่า ปฏิปทาของท่านเก่งเป็นพิเศษ นั่นคือ เจ้าอาวาสเที่ยวทุกคืน ถึงเวลาตอนค่ำก็เข้าบ้าน กลับมาก็ดึกทุกคืน แต่ว่าที่นั่นก็เหมือนกัน มีสุนัขอยู่ฝูงใหญ่ อาตมาไปที่ไหนมีสุนัข ๑๒ ตัว ก็ตามไป สุนัขใหม่ก็ตามเข้ามา มีสุนัขฝูงใหญ่ ต่อมาเวลาไปบิณฑบาตข้าวก็ดี ปีนั้นก็แปลก น้ำท่วม ข้าวเสียหายหมด เรียกว่า ทุ่งขาวหลง

ปรากฏว่า เมื่อออกพรรษาแล้ว อาตมาก็ไปกรุงเทพฯ เสียหนึ่งเดือน กลับออกมา หมาทุกตัวผอมหมด เด็กทุกคนก็บ่นว่า กินข้าวเวลาเดียวครับ ถามว่า ทำไม ก็บอกว่า ไปบิณฑบาตชาวบ้านเขาไม่ได้ใส่บาตร ข้าวในทุ่งนาเสียหมด เขาใส่บาตรเหมือนกัน แต่น้อยเจ้าเต็มทีไม่พอกิน พระก็ฉันเวลาเดียว เด็กก็กินเวลาเดียว เจ้าสุนัขก็ต้องอด คือ ๒-๓ วัน ได้กินครั้งหนึ่ง

วันรุ่งขึ้นอาตมาไปบิณฑบาต น้ำยังท่วมมาก ต้องใช้เรือ ก็ให้เด็กเอากะละมังใหญ่ใส่ไปด้านท้าย และเอาบาตรใส่ไป ๔ ลูก ให้เด็กพายหัวพายท้าย พระเขาก็หัวเราะกัน เขาถามว่า จะไปใส่อะไร ก็บอกว่า จะไปใส่ข้าว เขาบอก ไปบิณฑบาตทุกวันมันไม่ได้ถึงครึ่งบาตรหรอกนะ ผมเอาไป ๒ ลูก ยังได้ลูกละไม่ถึงครึ่งบาตรเลย รวมแล้วได้วันละประมาณหนึ่งบาตร พระตั้งหลายองค์ ก็เลยบอกว่า ลองดูก็แล้วกัน เขาจะใส่หรือไม่ใส่ ก็เตรียมไป เผื่อว่าเขาจะใส่ เขาไม่ใส่ก็ไม่เป็นไร เราไม่ได้แบกไม่ได้หาม ก็ใส่เรือมา

วันนั้นพอไปบิณฑบาตเข้าจริง ๆ ทุกบ้านวิ่งกันวุ่นวายหมด หลวงน้ามาแล้ว ๆๆ ต่างคนต่างใส่บาตร บาตร ๔ ลูกเต็ม กะละมังที่เตรียมไปใส่ก็เต็ม เต็มทั้งบาตร ทั้งกาลามัง เจ้าสุนัขที่เลี้ยงไว้ในวัดทั้งหมด ในยามปกติที่เคยอยู่ มันจะต้องกินข้าวกับกับ ถ้าไม่มีกับ มันไม่กิน ถ้ามีกับที่ไม่ชอบใจมันก็ไม่กิน แต่คราวนี้เมื่อได้ข้าวมากแล้ว ให้ข้าวเปล่ากิน มันกินเสียย่ำแย่เลย เพราะมันหิวมาหลายวัน พระเขาก็แปลกใจว่า ทำไมท่านมาแค่เมื่อคืนนี้ และตอนเช้าไปบิณฑบาต ทำไมจึงมีคนใส่บาตรมากมายอย่างนี้

ก็เลยนึกในใจว่า อำนาจพุทธานุภาพ ธัมมานุภาพ สังฆานุภาพ พุทโธอัปมาโน คุณพระพุทธเจ้าหาประมาณมิได้ ธัมโมอัปมาโน คุณพระธรรมหาประมาณมิได้ สังโฆอัปมาโน คุณพระสงฆ์หาประมาณมิได้ เพราะว่าก่อนจะไป ใช้อิติปิโส ภควาฯ ตามเดิม บทนี้ใช้กันยันตาย บรรดาท่านพุทธบริษัท อะไรก็ตาม ต้องขึ้น อิติปิโสฯ กันก่อน เพราะถ้าเราไม่ไหว้พระพุทธเจ้า ไม่ไหว้พระธรรม ไม่ไหว้พระอริยสงฆ์ เราจะไหว้ใครกัน และนึกภาวนาด้วยความเคารพ

แต่ก็เป็นที่น่าแปลก บรรดาท่านพุทธบริษัท ขณะนั้นปรากฏว่าน้ำขาวโพลน เลยยอดข้าว ชาวบ้านสิ้นความหวัง หลังจากนั้นไม่กี่วันน้ำลด น้ำลดก็ปรากฏว่าข้าวเขียวตามเดิม ชาวบ้านเขาดีใจกันมาก เขาบอกว่า ถ้าน้ำท่วมขนาดนี้นะครับ ตามปกติพวกผมต้องตายกันแน่ เพราะอะไร เพราะไม่มีข้าวจะกิน ข้าวต้องเสียหมด ทีนี้ปรากฏว่าข้าวดีตามเดิม ข้าวดีมาก

นี่แหละบรรดาท่านพุทธบริษัท อำนาจพุทธานุภาพ ธัมมานุภาพ สังฆานุภาพ ย่อมมองเห็นกันชัด ๆ และหลังจากนั้นบรรดาท่านพุทธบริษัท ขณะที่อยู่ที่วัดโพธิภาวนา หรืออะไร จำชื่อไม่ได้แล้ว ใครเดินไปแถวนั้นก็ดูด้วยก็แล้วกันนะ ที่จังหวัดชัยนาท มีเจ้าคุณภาวนาฯ ท่านเป็นหัวหน้าวัด แต่ว่าต่อมาก็เกิดความหนักใจนิดหน่อยเพราะอะไร เพราะว่าการเจริญกรรมฐานของท่านดีมาก ทุกคนก็ดีมาก แต่ว่าท่านไม่พอใจ ที่ไม่ทำตามท่าน ไอ้เราจะทำตามท่าน มันก็ไม่ไหวอีกเหมือนกัน คนเคยแบกไม้ซีกแล้วต่อมาก็แบกไม้ท่อน ต่อมาก็แบกซุง ต่อมาก็หามซุง แล้วให้กลับไปแบกไม้ซีกใหม่ มันก็แย่เหมือนกัน

ในที่สุด เมื่อเห็นว่าท่านไม่พอใจ ก็ใช้วิธีย้าย วัดปากคลองมะขามเฒ่า ท่านพระครูวิชาญชัยคุณ ชอบกันมาก ท่านกำลังมีเรื่องหนักในเรื่องโรงเรียน เขาฟ้องจะยึดโรงเรียน เพราะไปกู้เงินเขามาหรือเอาไม้เขามาก็ไม่ทราบ และเงินชำระไม่หมด เขาก็ฟ้องจะยึดโรงเรียน ก็เลยไปช่วยท่าน วิธีช่วยก็ไม่มีอะไร ใช้วิชาหมอดู เพราะวิชาหมอดูนี่เป็นเครื่องเรียกคนได้ดีมาก การดูหมอไม่เรียกเงินให้เงินค่าดูก็ไม่เอา และก็ดูให้ตามที่จะพึงให้ดู

แต่ว่าทุกคนก็บอกว่า ตรงตามความเป็นจริง เขาให้ดูอะไรทราบไหม ไม่ได้ลงเลข ใครให้ดู ขอแบมือขวาบ้าง แบมือซ้ายบ้าง ดูหน้านิดหน่อยบ้าง ดูมันส่งเดช เอาตาไปจับที่มือเขา ใจเราก็คิดตามอารมณ์ของใจ ไม่รู้เส้นหรอกว่าเส้นไหนเป็นอย่างไร ๆ เขาถามก็บอก ไม่รู้ ฉันต้องดูทีเดียวทั้งมือ และก็พยากรณ์ตามความรู้สึก ก็เป็นที่ชอบใจของคน

ในเมื่อเป็นที่ชอบใจของคน บรรดาท่านพุทธบริษัท จิตเป็นกุศลก็เกิดขึ้น คนที่เขาดู ดูให้เขา ถ้ามันตรงตามความเป็นจริงอย่างนั้น ความเลื่อมใสมันก็เกิด ความศรัทธาก็เกิด ต่อมาก็ชวนกันมา เวลานั้นพระวันเจ้า เวลามีงาน ก็มีคนมาทำบุญมาก ในที่สุดเรื่องการมีคดีระหว่างพระครูวิชาญชัยคุณกับเข้าของเงินก็เลิกรากันไป ทั้งนี้เพราะมีคนยื่นมือเข้ามาช่วยการชำระหนี้ มาช่วยให้มีการส่งผ่อน ต้องส่งหนี้คืนโดยไม่มีดอก แต่ทว่าเป็นการส่งผ่อนเมื่อไรก็ได้ ก็ถือว่าได้ช่วยกันสร้างโรงเรียนปริยัติธรรมที่นั่นอีกหลังหนึ่ง ความจริงไม่ได้สร้าง ช่วยกู้หน้า แทนที่เขาจะรื้อโรงเรียนไป ให้โรงเรียนทรงตัวอยู่ อยู่จนกระทั่งปัจจุบันนี้ ตอนนี้หลายปีแล้วไม่ได้ไป ไม่ทราบว่าสภาพเป็นอย่างไร

หลังจากอยู่ที่วัดปากคลองมะขามเฒ่า ก็คิดว่า จะอยู่ช่วยที่นั่นเพียง ๒ ปี ก็บอกกับท่านพระครูวิชาญชัยคุณ บอก ผมขออยู่ ๒ ปี นะครับ แล้วผมจะเดินทางต่อไป ความมุ่งหมายจริง ๆ ก็ไม่มีอะไรจะเข้าป่า เวลานั้นป่ายังมีมาก ออกจากหลังวัดสิงห์ไปเดี๋ยวเดียวก็พบป่าแล้ว อย่างนั่งรถไปจังหวัดกำแพงเพชรจะเห็นป่าทั้งสองข้าง เป็นป่าสักติดถนน ไม่ใช่ต้องเดินเป็นวัน ๆ อย่างสมัยนี้ คิดว่าโอกาสดีเมื่อไรจะเข้าป่าเมื่อนั้น

แต่บรรดาท่านพุทธบริษัททุกท่าน โอกาสที่จะเข้าป่ามันไม่มี ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะว่า หลวงพ่อสำเภา หลวงพ่อสำเภาอยู่ตรงข้ามกับจังหวัดชัยนาท ท่านมีความต้องการจะหาพระสอนกรรมฐาน เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๘ ต้องการให้หาพระสอนกรรมฐาน ก็ให้ เสริมศรี นามสกุลว่าอย่างไร ส่งศิริ มาติดต่อ ทีแรกก็ไปเช้า แล้ววันรุ่งขึ้นกลับ ไปเช้า รุ่งขึ้นกลับ ต่อมาท่านนิมนต์ให้ไปจำพรรษาที่นั่น ก็ไปจำพรรษาที่นั่น ช่วยสอนกรรมฐาน ก็พอดี ได้ตำราของอาจารย์สุข ได้ตำรามโนม ยิทธิ ซึ่งเป็นวิชาที่ง่ายที่สุดมาสอน เป็นการสอนเต็มกำลัง ปีนั้นคนที่ฝึกก็ดีจริง ๆ สอนเต็มกำลัง ทุกคนไม่เกิน ๑๐ นาที สามารถไปได้ตามปกติ ไปได้สะดวกสบายมาก ท่องเที่ยวไปตามภพต่าง ๆ แบบสบาย ๆ ไปเป็นหมู่เป็นกลุ่มก็ได้ เรียกว่า เป็นที่น่าพอใจ

แต่เมื่ออยู่ได้ไม่นานนัก ประมาณปีเศษ ๆ ก็ปรากฏว่า หลวงพ่อสำเภาตาย เมื่อก่อนที่หลวงพ่อสำเภาจะตาย รู้สึกว่าเจ้าอาวาสวัดท่าซุงไปนิมนต์ไว้แล้ว นิมนต์ ๓ ครั้ง ในเมื่อท่านนิมนต์ใหม่ ๆ ก็ไม่ยอมรับ แต่ครั้งที่ ๓ เขาไปนิมนต์ ก่อนที่เขาจะไปนิมนต์ ก็มีรูปภาพหลวงพ่อใหญ่ คือ ผู้สร้าง ผู้ทะนุบำรุงวัดนี้ก็แล้วกัน อย่าถือเป็นผู้สร้างเลยนะ เพราะวัดนี้ตั้งมานาน ก่อนกรุงศรีอยุธยาตั้งประมาณ ๓๐ ปี แล้วก็พัง เป็นวัดร้าง เมื่อปี พ.ศ. ๒๓๓๒ หลวงพ่อใหญ่มาปักกลดที่นี่ และชาวบ้านเขาขอให้พักที่นี่ ให้เป็นเจ้าอาวาสที่นี่ เป็นเจ้าของวัด เห็นภาพท่าน ท่านบอกว่า วันนี้คุณเคยบำรุงให้เจริญรุ่งเรืองมาแล้ว ๒ ครั้ง ในอดีต ครั้งนี้ขอให้ทำเป็นครั้งที่ ๓ ครั้งสุดท้าย ต่อไปคุณจะไม่มีโอกาสเกิดมาได้ทำอีกต่อไปแล้ว คำว่า ไม่ได้เกิด นี่หมายความว่าอย่างไรก็ไม่ทราบ บรรดาท่านพุทธบริษัท

เวลานี้สัญญาณบอกหมดเวลาปรากฏแล้ว สวัสดี

คาถาพระยายม

ท่าสาธุชนทั้งหลาย ตอนนี้ก็เป็น ตอนที่ ๔ ของเล่มที่ ๒๐ ก่อนที่จะมาวัดท่าซุง ขอย้อนไปอยู่ วัดสะพาน ก่อน วัดหลวงพ่อสำเภา ตอนแรกนึกชื่อไม่ออก ความจริงวันนี้ก็ไม่ค่อยสบายนะ วัดสะพาน ตอนนั้น ตอนที่เจ้าอาวาสวัดท่าซุงไปนิมนต์ นิมนต์ ๓ ครั้ง คือนิมนต์ที่บ้านนายจัน ที่ตำบลท่าซุง ครั้งหนึ่ง เมื่อมาฉันเพลที่นั่น แล้วก็ไปนิมนต์ที่วัดปากคลองมะขามเฒ่า แล้วก็ตามไปนิมนต์ที่วัดสะพาน และก่อนที่จะเขาจะไปนิมนต์ครั้งที่ ๓ เห็นภาพ หลวงพ่อใหญ่ ซึ่งเป็นผู้ก่อสร้าง รื้อขึ้นมาใหม่ เรียกว่าสร้างใหม่ก็แล้วกันนะ มันพังไปหมดแล้ว

ท่านมาปักกลดที่นี่ ท่านเริ่มต้นสร้างที่นี่ ท่านไป ไม่ใช่เข้าฝัน เวลานั้นกำลังนั่งกรรมฐานอยู่ เป็นเวลาตี ๒ ท่านไปบอกว่า คุณวัดของผมที่ทำไว้ คุณสามารถสร้างให้เจริญรุ่งเรืองมาแล้ว ๒ สมัย คือ สมัยพระเจ้าสามพระยา กับสมัยของพระนารายณ์มหาราช เวลานั้นวัดเจริญรุ่งเรืองมาก แต่ว่าเป็นไม้ มันก็ไม่มีอะไรเหลือ เวลานี้มันผุพังหมดแล้ว ให้มาสร้างใหม่ ถามว่า จะให้สร้างแบบไหน ท่านก็ทำให้ดูภาพแบบนี้ ภาพที่เห็นนี่แหละ ตามที่เห็นปัจจุบันนี้

ก็เป็นอันว่า วันนี้ วันที่ ๑๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๓๔ ตามที่เห็นอยู่นี้ สร้างตามภาพที่เห็น ก็เลยบอกว่า จะสร้างไหวหรือครับ ก็นั่งดูคนว่า คนที่นั่นมีศรัทธาจริง ๆ ก็มี แต่มีปริมาณน้อย แต่คนที่มีคตินอกเหนือจากพระพุทธศาสนามาก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เจ้าอาวาสก็มีคตินอกเหนือจากพระพุทธศาสนา ถามว่า จะทำได้อย่างไร ท่านบอกไปเถอะ ทีแรกมันก็ยุ่งหน่อย แล้วต่อไปมันจะดีเอง แล้วผมจะช่วยแล้วจะช่วยกันมาก พระก็จะช่วย เทวดาก็จะช่วย ต่างองค์ต่างก็บอกว่าจะช่วย จะทำให้เจริญรุ่งเรืองให้ได้ ตามภาพนี้ ก็เป็นอันว่ารับคำท่าน

ในที่สุดอีก ๒-๓ วัน เจ้าอาวาสก็ไปนิมนต์ ก็ยังไม่กำหนดที่จะมา เวลานิมนต์ของท่านเจ้าอาวาส ก็พร้อมต่อหน้า พล.อ.อ.อาทร โรจนวิภาต กับภรรยา คือ คุณสิริรัตน์ โรจนวิภาต และก็นั่งอีกหลายคน เขาก็ทราบกัน ทีนี้ขอย้อนกลับมาวัดสะพานใหม่ ที่วัดสะพานนี่ หลวงพ่อสำเภาท่านเป็นหมอ เป็นพระที่มีรายได้ดี คำว่า รายได้ดี ก็หมายความว่า การรักษาโรค คนนั้นก็ให้บ้าง คนนี้ก็ให้บ้าง ท่านไม่คิดเงินไม่คิดทอง เวลานั้นก็รู้สึกว่าค่าของเงินสูง ก๋วยเตี๋ยวชามละประมาณ ๒๐ สตางค์ วันหนึ่งได้ประมาณ ๘๐๐ บาทบ้าง ๑,๐๐๐ บ้าง ๒,๐๐๐ บ้างก็มี รู้สึกว่ารายได้ดีมาก ท่านเป็นโรคชนิดหนึ่ง คือ เวลาเป็นขึ้นมา มันแน่นเสียดหน้าอก มันแน่นถึงกับทะลึ่ง

วันหนึ่งก็กำลังนอนอยู่ ท่านพระยายม ท่านก็มา ท่านบอกว่า คุณ โรคอย่างท่านสำเภานี่ ผมมีคาถาจะรักษา แต่คาถารักษาของผมนี่ รักษาโรคไม่หายนะ กันไม่ให้ตายก็ไม่ได้ รักษาโรคก็ไม่หาย แต่สามารถระงับทุกขเวทนาได้ ถ้ามีเวทนาหนัก ๆ อย่างท่านสำเภานี่ คุณไปเป่าที่หัวเถอะ ประเดี๋ยวเดียวก็ระงับ ก็เป็นอันว่าคาถานี้ต่อมาภายหลังมีหลายคนรับไปใช้มีประโยชน์มาก คนที่มีทุกขเวทนามาก ๆ พอไปเป่าเข้านิดเดียวก็สงบทันที จะบอกให้ ทีแรกจะลืมแล้ว คาถาที่ท่านบอกว่า ให้ว่า นะโมพุทธายะ และเวลาก่อนจะว่าให้นึกถึงพระพุทธเจ้าทั้ง ๕ พระองค์เสียก่อน แต่ถ้าเราจะเอาจริง ๆ นะ ให้นึกถึงพระพุทธเจ้าทั้ง ๕ พระองค์ด้วย นึกถึงพระยายมด้วย

และต่อมาประมาณเดือนยี่ก็เห็นจะเป็นประมาณเดือนกุมภาพันธ์ หลวงพ่อสำเภาก็ป่วย ท่านแช่ม ท่านเป็นลูกศิษย์ก็วิ่งมาบอกว่า หลวงพ่อสำเภาป่วยกำลังทะลึ่งพรวด ๆ เข้าไปถึงก็ตกใน ท่านแน่นหน้าอก สียดจนกระทั่งโดดทะลึ่งพรวด ๆ ขึ้นมา ก็เลยช่วยกันจับ จับท่านมา เอาศีรษะท่านวางบนตักแล้วก็เป่า นึกในใจ บอก แช่ม ไปจุดธูปบอกพระยายมเดี๋ยวนี้นะบอกให้ช่วยระงับทุกขเวทนา แช่มก็ไปจุดธูป ๕ ดอก บอกพระยายม

อาตมาก็นึกในใจ แต่ไม่ได้เป่าพรวด ๆ นึกในใจเฉย ๆ พอเริ่มนึกในใจเพียงแค่วินาทีเดียว อาการทุกขเวทนาของท่านก็หยุด ท่านนอนสงบ อาตมาก็ให้นอนอย่างนั้น เป่านึกอยู่อย่างนั้นประมาณสักครึ่งชั่วโมง เห็นท่านสงบสงัดดีแล้วก็ค่อย ๆ เอาศีรษะวางบนหมอน แล้วลุกมาข้างนอก มานั่งคุยข้างนอก ประเดี๋ยวเดียว เสียงว๊ากอีกแล้ว ทะลึ่งอีกแล้ว ก็กลับเข้าไปใหม่ กลับเข้าไปเป่าใหม่ ทีนี้เป่าไม่เลิก คือ ไม่ได้เป่าพรวด ๆ นะ นึกในใจเฉย ๆ ว่า นะโมพุทธายะ ๆ ว่าช้า ๆ สบาย นึกถึงพระพุทธเจ้า ๕ พระองค์ นึกถึงพระยายมด้วย ขอให้ระงับทุกขเวทนา

เป็นอันว่า ต่อมาถึงเวลาใกล้จะเพล ท่านลืมตาขึ้นมาถามว่าเหลือเวลาอีกกี่นาทีจะเพลครับ ท่านพูดเป็นปกติ ก็แหงนดูนาฬิกา ก็เลยบอกท่านว่า เวลานี้เหลือ ๓ นาทีจะเพลแล้วครับ ท่านก็เลยบอกว่า ผมขอลาครับ ถ้าเพลแล้วผมขอลา พอเสียงตีกลองเพล ตึง ๆๆๆ ปรากฏว่า หลวงพ่อสำเภาลืมตาปั๊บ แล้วก็หลับตาปั๊บ ตายไปเลย

เป็นอันว่า คาถาบทนี้ไม่หวงนะ บรรดาญาติโยมพุทธบริษัทนะ ถ้าท่านผู้ใดต้องการจะระงับทุกขเวทนาของใคร ใครเขาป่วยไข้ไม่สบาย มีทุกขเวทนามาก ให้จุดธูป ๕ ดอก จุดเทียน ๑ เล่ม มีดอกไม้ก็ใช้ด้วย ถ้าบังเอิญในสถานที่นั้นไม่มีธูป ไม่มีเทียน ไม่มีดอกไม้ ก็ไม่เป็นไร ให้นึกถึงพระพุทธเจ้าทั้ง ๕ พระองค์ แต่พระศรีอาริย์ยังไม่เป็นพระพุทธเจ้าก็จริงแล แต่ทว่าต่อไปจะเป็นพระพุทธเจ้า และนึกถึงพระยายมด้วย แล้วเป่าที่ศีรษะ ค่อย ๆ เป่า ไม่ต้องเป่าพรวด ๆ ให้คนเป่าเหนื่อยหรอกนะ นึกในใจ นั่งทางด้านเหนือศีรษะของเขา นึกว่า ขอให้ทุกขเวทนาระงับไป และจงอย่าลืมว่า เจ้าของบอกแล้วว่า คาถาบทนี้รักษาโรคไม่หาย กันตายก็ไม่ได้ แต่ว่าระงับทุกขเวทนาได้

ต่อมาก็มีคนหลายคนรับไปปฏิบัติ รู้สึกว่ามีผลดีมาก นี่ถ้าไม่ได้พูดบทนี้แล้วน่าหนักใจ น่าเสียดาย คาถา เพราะคาถาเสียไปบทหนึ่ง แล้วคือ คาถากอบศีรษะ คนเป็นโรคไม่สบาย กอบทิ้ง หาย น่าเสียดาย แต่ว่าคาถาบทนั้น มีค่าครูสลึงหนึ่ง เพราะว่าคนที่รักษาไม่ยอมเสียสลึงหนึ่ง คนรักษาเลยเป็นตาม ผลที่สุดก็ผ่านไป ๓ คน ก็ต้องเลิก แต่ว่าคาถาบทนี้ไม่ต้องเสียค่าครู เป็นแต่เพียงว่า ยอมรับนับถือพระพุทธเจ้า เชื่อมั่นในท่าน ยอมรับนับถือพระยายมก็ใช้ได้แล้ว

ต่อมาก็คุยกันถึงเรื่องวัดท่าซุง หลังจากนั้นทางเจ้าอาวาสไปติดต่อก็ยอมรับมา เมื่อเวลาจะมาจริง ๆ ก็มีเรือยนต์ขนาดใหญ่ไปรับ มีเรือต่อของโยมครอบไปรับช่วยขนของมาคณะเจ้าอาวาสก็ไปกันเต็ม ทายกทายิกาก็ไปกันเต็ม ก็รู้สึกว่า เป็นที่น่าเสียดายบรรดาท่านพุทธบริษัท ตามปกติเขาบอกว่า ถ้าวัดไหนตีฆ้อง กลอง ระฆัง สุนัขไม่หอน ท่านห้ามอยู่ที่นั่น หลวงพ่อปานบอกอย่างนั้น ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะว่าวัดนั้นอด เป็นความจริง เมื่อขึ้นมาอยู่วัดนี้มีสุนัขอยู่แค่ ๒ ตัว ตัวเมียเป็นตัวใหญ่ คิดว่าจะเป็นแม่ ความจริงไม่ใช่ และมีตัวเลือกอีกหนึ่งตัวหรือสองตัว ผอม เดินจะทรงตัวไม่ไหว พอขึ้นมาถึงก็เอาข้าวเปล่าให้กิน แกกินเสียจนกระทั่งกินแล้วก็หลับตรงนั้นไปเลย แสดงว่าอดแย่แล้ว

มาดูสภาพข้าวบิณฑบาตจริง ๆ ทางวัดเขาบิณฑบาตได้ข้าวมาก ตอนเย็นเหลือจากเด็กกินแล้ว ก็เหลือถังใหญ่ ๆ ถังใส่น้ำ ถังตักน้ำ ถังใหญ่ ๆ แกงก็เหลือ ขนาดหม้อแกงลูกต้น เอารวม ๆ กันแล้วนะ แต่ทว่าทางเจ้าอาวาสให้เด็กเลี้ยงสุนัขตัวละหนึ่งจานต่อหนึ่งวัน พอแต่มันมีชีวิตอยู่ นอกจากนั้นเอาไปที่บ้านเขาเลี้ยงหมู ข้าวถังใหญ่ แกงหม้อใหญ่ เอาไปบ้านเลี้ยงหมู เลี้ยงหมูหรือเลี้ยงใครก็ไม่ทราบ

พอครั้นมาถึงจริง ๆ ก็มาดู อันดับแรก เจ้าอาวาสบอกว่า ไปช่วยสร้างหอสวดมนต์ หอสวดมนต์ดูแล้วกว้างประมาณ ๒ วา ยาวก็ไม่เกิน ๑๐ วา มาสอบถามเข้าจริง ๆ ชาวบ้านแถวนั้นบอกว่า เสาที่ตั้งอยู่แล้วทั้งหมดนี่ มีเจ้าของทั้งหมด วัดไม่ได้ออกสตางค์เลย มีเจ้าของแต่ละต้น ๆ ทั้งหมด แต่ว่าสร้างมาแล้ว ๘ ปี ตั้งเสามาแล้ว ๘ ปี ไม่ได้ทำต่อ และมีการเรี่ยไรทุกปี เรี่ยไรเพื่อจะสร้างหอสวดมนต์ เรี่ยไรทุกปี อาตมาก็คิดในใจว่า นี่มันอย่างไรกันแน่ใครผิดใครถูก เราไม่ทราบ ถามชาวบ้านคนไหน ชาวบ้านคนนั้นก็ตอบตามความเป็นจริง

และมีบุคคลคนหนึ่งบอกว่า ที่วัดนี้ต้องระวังการเงินนะ ท่านพระครูวิชาญชัยคุณก็เคยบอกว่า คุณ คุณมหา ถ้าจะอยู่ที่วัดนั้น ให้ระวังเรื่องการเงินให้มาก ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะว่าเรื่องการเงินนี่ผมสังเกตดูว่า เขาเรี่ยไรกันมา ๘ ปี ไม่เห็นมีอะไรแปลกขึ้นมาเลย มันมีแต่พัง ไปดูหอสวดมนต์เก่าก็ใช้ไม่ได้เลย เย้หลังเกือบจะบี้อยู่แล้ว อาศัยไม่ได้ ศาลาก็โย้ กุฏิหลังที่ดีที่สุด ก็มีกุฏิเจ้าอาวาสหลังเดียว นอกนั้นก็ฝาโปร่งหมด คนเดินไปเดินมา เราอยู่ข้างในไม่ต้องเปิดหน้าต่างมองเห็น เพราะฝามันโปร่ง นกบินมาก็มองเห็น เพราะหลังคาโปร่ง

อาตมาก็เลยมาสร้างกระท่อมอยู่ มาอยู่กุฏิหลังหนึ่ง ที่เจ้าอาวาสให้อยู่ ก็มีแต่พื้น กับหลังคา ฝาไม่มี ต้องให้ สามเณรสมควร ที่ตามมาด้วย เป็นช่างทำฝา ก็ได้ไม้จากกองบิน ๔ ได้จาก พล.อ.อ.อาทร เวลานั้นเป็น เสนาธิการกองบิน ๔ กับ พล.อ.ต.มนูญ ชมภูทีป เวลานั้น เป็นหัวหน้าฝ่ายสื่อสารกองบิน ๔ ทั้ง ๒ ท่านเป็นกำลังใหญ่ในตอนต้น เขาเอาของที่เขาไม่ใช้ ไม้กล่องต่าง ๆ นั่นแหละ ที่ใส่หีบห่อมา เวลานั้นฝรั่งอยู่ที่นั่น เอามาทำฝาบ้าง ทำอะไรบ้าง ก็ได้ทหารของกองบิน ๔ มาช่วย ทหารช่าง

และก็ปีนั้นเมื่อย้ายมาปี พ.ศ. ๒๕๑๑ พอปลายปี พล.อ.อ.อาทร ก็ไปบอก พล.อ.อ.พะเนียง กานตรัตน์ เวลานั้นยังเป็น พล.อ.ต. เจ้ากรมยุทธการ ให้มาทอดกฐิน เป็นหนี้เขาอยู่ประมาณหนึ่งบาทเศษ ทอดกฐินได้ ๑๔,๐๐๐ บาท ก็ชำระหนี้ไป ๑๐,๐๐๐ บาท อีก ๔,๐๐๐ บาท ให้เจ้าอาวาสไปชำระหนี้ เพราะเจ้าอาวาสเป็นหนี้อยู่ ๖,๐๐๐ บาท อาตมาเป็นหนี้ ๑๐,๐๐๐ บาท เอาเงิน ๔,๐๐๐ บาท ไปให้เจ้าอาวาสเพื่อชำระหนี้ เหลืออีก ๒,๐๐๐ บาท ให้หาเอาเอง เพราะไม่ทำอะไรเลย มานั่งดูแล้วน่าสลดใจ

แต่ปรากฏว่าวันรุ่งขึ้น เจ็กเจ้าของไม้มาถามว่า ทอดกฐินมีเงินเหลือไหมครับ ถามทำไมล่ะ ก็บอกว่า นั่นเป็นภาระเจ้าอาวาสเขา แกบอก ผมไปถามเจ้าอาวาสแล้วว่า ไม่มีสตางค์ ถ้าจะมีต้องเดือน ๔ บอก เอ้า…เมื่อวานนี้ฉันให้ไป ๔,๐๐๐ เมื่อตอนเย็นวานนี้เองนะ เขาบอก ถามเขาแล้วไม่มีสตางค์แน่ ก็เป็นอันว่า เงินถูกเขายืมไปแล้ว ทีนี้มีคนหนึ่ง ไม่ขอออกนาม เขาบอกว่า ท่านขอรับ ผมขอพยากรณ์ว่า เงิน ๔,๐๐๐ นี่สูญ ถามว่า ทำไมจึงทราบ บอกว่า ผมทราบปฏิปทาของท่านองค์นี้ดี และพวกเขาดีมาก การเงินนี่ ถ้ามันไม่สูญตามที่ผมว่า วัดเจริญนานแล้วครับ เพราะการเรี่ยไรทุกปี ได้ปีละมาก ๆ ทั้งข้าว ทั้งเงิน แต่ว่าพอมาถึงเขาแล้ว ต่างคนต่างแบ่งกัน

ต่อมาอาตมาก็เริ่มทำหอสวดมนต์ที่จะพึงทำได้ และทำให้เป็นหลังขึ้นมา แต่ว่าช่างที่มาช่วยก็แสนดี วันพระหนึ่ง มาช่วยครั้งหนึ่ง แต่งานช้าเหลือเกิน ขนาดจะตั้งวงกบหน้าต่าง บางทีวันหนึ่ง ๒-๓ คราวยังไม่เสร็จเลย วงกบหน้าต่าง ก็เลยคิดว่า ถ้าเป็นแบบนี้การที่เราหาเลี้ยงมันแพงกว่า แพงกว่าที่จะจ้างเขามาเป็นประจำ ก็เลยจ้างช่างเขามาทำประจำ ทำให้ทรงตัวได้ก็เท่านั้นเอง แค่นั้นก็ต้องเป็นหนี้เขา

หลังจากนั้นมา ก็ได้ เจ้ากรมเสริม ศุขสวัสดิ์ (ท่านพอ.อ.ท. ม.ร.ว.เสริม ศุขสวัสดิ์) ที่ไปใช้บ้านของท่านเป็นที่เจริญกรรมฐานเวลานี้ เป็นผู้นำกฐินมา กับภรรยา คือ คุณอ๋อย (เฉิดศรี) ศุขสวัดิ์ ณ อยุธยา และคุณอ๋อยก็ติดต่อพรรคพวกทอดกฐินกันเรื่อย ๆ มา ได้เงินกฐินเป็นหมื่น เป็นแสน แต่ว่าทางวัดไม่ได้ผลหรอก เพราะว่าอาตมาใช้วิธีแบบนี้ ถ้าจะมีเทศน์ เมื่อเทศน์ก่อนจะจบ ให้เจ้าหนี้มานั่งรอรับสตางค์ ได้เท่าไรไม่หักต้นทุน มอบเงินชำระหนี้เจ้าหนี้ต่อหน้าชาวบ้าน

ส่วนที่ยังค้างอยู่ เจ้าหนี้บอกไม่หนักใจ เมื่อถึงคราวทอกกฐินก็ให้เจ้าหนี้มารอรับ รับเงินจากกฐินปั๊บ ชำระหนี้ทันทีใช้วิธีนี้ และก็ไม่มีการหักค่าใช้จ่าย เรื่องค่าใช้จ่ายนี่บรรดาท่านพุทธบริษัท เราต้องใช้อยู่แล้ว คนที่เขามา เขาไม่ได้ตั้งหน้าตั้งตามากินล้างกินผลาญ เขากินแค่อิ่ม ถ้าเราไม่เลี้ยงเขา เขาก็ไม่ว่าอะไร ที่เราเลี้ยงเขาก็ไม่เหมือนภัตตาคาร กฐินจริง ๆ ก็มาจากกรุงเทพฯ มาจากคุณอ๋อยมาก มาจากเจ้ากรมเสริมด้วย ชวนคนนั้นบ้าง ชวนคนนี้บ้าง ในที่สุดผลที่ได้รับก็คือว่า ไม่เป็นที่ถูกใจของเจ้าอาวาส และบรรดาทายกทั้งหลาย

ทายกทายิกาประจำวัด ก็มีคนอยู่ ๓ คน คือ โยมพวง โยมน้อย และก็โยมอะไรหนอ นึกชื่อไม่ออกเสียแล้ว มี ๓ คนด้วยกัน ส่งของมาเป็นประจำ เอากล้วย เอาอ้อย เอาผักบ้าง เอาปลาบ้าง มาถวายเป็นประจำ โยมน้อยคนนี้เจริญกรรมฐานเก่งมาก เวลานั้นก็เจริญกรรมฐานอยู่ ๓ คน นี่คนประจำ บางวันก็มีคนอื่นมาร่วมด้วยบ้าง จริง ๆ แล้วก็ ๓ คนนี่เป็นประจำแน่นอน แต่ว่าโยมน้อยเก่ง ตอนหลังท่านเป็นโรคมะเร็งที่ท้อง อาตมาก็จะเข้ากรุงเทพฯ วันก่อนที่จะเข้ากรุงเทพฯ หนึ่งวันก็ไปเยี่ยมท่านที่บ้าน ท่านก็นอนเฉยไม่แสดงอาการอะไรทั้งหมด

ถามว่า โยมปวดไหม บอกว่า ปวดมากเจ้าค่ะ ถามว่า โยมเวลานี้นึกถึงอะไร โยมก็บอกว่า นึกถึงนิพพานอย่างเดียวเจ้าค่ะ ถามว่า โยม เห็นพระไหม บอกว่า เห็นเจ้าค่ะ เห็นรูปร่างเป็นอย่างไร บอกว่า รูปร่างใสเป็นแก้ว ถามว่า พระองค์นั้นเป็นใคร โยมทราบไหม แกบอกว่า ทราบ ถามว่า ใครล่ะ โยมก็เลยบอกว่า พระพุทธเจ้าเจ้าค่ะ บอกว่า วันพรุ่งนี้อาตมาต้องไปกรุงเทพฯ อาตมาไม่อยู่ เพราะว่าจะต้องไปสอนกรรมฐานที่บ้านซอยสายลม บ้านเจ้ากรมเสริม แกก็พยักหน้า เลยบอกว่า โยมอย่าลืมนิพพานนะ อย่าลืมภาพพระนะ ให้นึกว่า พระพุทธเจ้าอยู่ที่ไหน ขอไปที่นั่น

หลังจากนั้นมา พอรุ่งขึ้นอาตมาก็เดินทางเข้ากรุงเทพฯ พอตกกลางคืน เวลาสอนกรรมฐาน เวลาประมาณ ๒ ทุ่ม ก็ปรากฏภาพโยมน้อยเห็นเป็นขบวนใหญ่นั่งรถแก้วแพรวเป็นระยับ และมีขบวนนางฟ้าบ้าง เทวดาบ้าง พรหมบ้าง เยอะแยะ แพรวพราวเป็นระยับผ่านไป พอผ่านหน้าไปก็เห็นยกมือไหว้บอกว่า ท่านเจ้าคะ ฉันขอลาไปนิพพานเจ้าค่ะ ก็นึกในใจว่า ภาพนี้เราไม่ได้สร้างขึ้น เราไม่เคยคิด เรื่องเสียงนี่เสียงโยมน้อย แต่รูปร่างหน้าตาไม่เหมือนแล้ว สวยมาก เลยนึกในใจ ถามว่า ชื่อน้อย ใช่ไหม บอก ใช่ค่ะ ที่เป็นมะเร็ง ท่านไปเยี่ยมวานนี้ วันนี้ไปแล้วเจ้าค่ะ ฉันมีความสุขแล้ว ขอท่านมีความสุขด้วยนะ แล้วก็ผ่านไป

พอกลับมาวัดก็ทราบข่าวว่า โยมน้อยตายคืนนั้นจริง ๆ เวลานั้นเป็นเวลาที่โยมพวงกำลังเจริญกรรมฐานเหมือนกัน โยมพวงก็บอกว่า เห็นขบวนเหมือนกัน ได้ยินแจ๋ว ๆ ว่า พวงเอ๊ย พวง น้องเอ๊ย พี่ลาแล้วนะ พี่ลาไปนิพพานนะพวงนะ อย่าลืมนิพพานนะน้องนะ พี่ลาละ โยมพวงบอกว่า จำได้แต่เสียง แต่ตัวจำไม่ได้ สวยมาก แล้วต่อมาอีก ๒-๓ วันก็ปรากฏว่า เด็กสาว ๆ ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกันเลยอยู่ในตลาดอุทัยธานี เธอนอนฝัน ฝันว่า โยมน้อยตายไปแล้ว เห็นขบวนที่กล่าวมาแล้วทั้งหมด ตรงกันหมดทุกอย่าง

ก็รวมความว่า ถ้าการเห็น การได้ยินคราวนั้นไม่ผิด ก็แสดงว่า คณะของเรา คนที่ไปนิพพานก่อนเพื่อนนั่นคือ โยมน้อย คนที่เป็นกำลังใหญ่ของอาตมาในสมัยที่มาอยู่วัดท่าซุง ต่อมา พล.อ.อ.อาทร พรรษาที่สองท่านก็มาบวชที่นี่ ก็มาช่วยไว้มาก แล้วต่อมาก็หลังจากนั้น ก็ได้อาศัยทุก ๆ คนช่วยกัน หลังจากคณะกฐิน แล้วต่อมาบรรดาลูกหลานทั้งหมด ก็ต่างคนต่างช่วยกัน อาตมาก็ไปสร้างกระท่อมอยู่โคนต้นโพธิ์ กระท่อมหลังนั้นไปตั้งไว้ที่กลางสระ แต่มันสวยกว่าเก่า เก่ามันไม่สวยเท่านั้นหรอก นั่นเขาทาสีสันสวย ทำรั้วรอบขอบชิด เดิมไม่ดีเท่านั้น สร้างไปสร้างมา

ในที่สุดก็ไม่เป็นที่พอใจของเจ้าอาวาส เจ้าอาวาสด้วย ทายกด้วย เขาก็ใช้เครื่องขยายเสียงด่า บางทีเจริญกรรมฐานกัน แกเปิดเพลงเจี๊ยวๆๆๆ ดังโจ้ง ๆๆๆ แกล้งด้วยประการทั้งปวง ทั้งทายก ทั้งเจ้าอาวาสพร้อม ๆ กัน ก็หาทางทุกอย่าง ทุกเรื่อง มีคนเป็นกลุ่ม เรียกว่า กลุ่มใหญ่ โน่นเช่าเปิดเครื่องขยายเสียงด่าที่โรงเรียนในตัวจังหวัด รู้สึกว่าเป็นมากในตอนต้น แต่ว่าที่ทรงตัวอยู่ได้อย่างนี้ก็เพราะว่า พระผู้มีคุณ ตอนนั้นก็มีความรู้สึกว่า เราจะไปจากที่นี่ มันก็เป็นของไม่แปลก แต่ว่าเรารับปากหลวงปู่ใหญ่ว่า จะทำ และสิ่งใดถ้าหวังว่าจะทำ ก็มีคนช่วยอยู่เสมอ ก็ต้องเชื่อท่าน ต้องเชื่อท่าน

ทั้งนี้เพราะว่า ทุกอย่างตรงตามเป็นจริงไปหมด ก็เลยอดทน คิดในใจว่า ถ้าบังเอิญเป็นคดีเกิดขึ้น สิ่งที่ต้องการเป็นคดี ก็สร้างโบสถ์น้ำขึ้นมา สร้างแพขึ้นมาหลังหนึ่ง เขียนว่า แพโบสถ์น้ำ และความจริงไม่ได้ใช้เป็นโบสถ์หรอก โบสถ์เขามีแล้ว ต้องการให้มีเรื่อง ถ้ามีเรื่องจะได้รู้ความจริงว่าใครผิดใครถูก เรารู้ว่า เราเป็นคนถูก แต่ว่าเรื่องนี้ เขาบอกว่า ทางกรมการศาสนาเขาบอกว่า ได้รับเรื่องเยอะแยะ มีคนร้องเรียนเข้าไป แต่ไม่มีใครจะเชื่อกระมัง

แต่ว่าในที่สุด เป็นอันว่าเจ้าอาวาสก็สึก ทายกก็เจ๊ง เจ๊งเพราะอะไร เพราะว่าตอนนั้นอาตมาก็มีความรู้สึกว่า ถ้าเราเป็นคดีกับเขาที่บ้านนอกไม่คงไม่ชนะเขาแน่ แพ้เขาแน่ ก็ไปหาพระในกรุงเทพฯ ไปหาพระในกรุงเทพฯ ก็ไปหาที่วัดสระเกศ สมเด็จพระพุฒาจารย์ องค์ปัจจุบัน ท่านบอกว่า ผม ตำแหน่งผมก็เลยมาเสียแล้วครับ ไม่ใช่เจ้าคณะภาค มันต้องเจ้าคณะภาค ไปหาเจ้าคณะภาค เจ้าคณะภาคก็รู้สึกว่า ท่านก็ดีมาก แต่ว่ามันก็ลำบากอยู่

ในที่สุดก็ไปหา สมเด็จวัดสามพระยา เวลานั้นยังไม่ได้เป็นสมเด็จ เจ้าคณะหนกลางยังอยู่วัดสังเวชฯ ไปคุยกับสมเด็จวัดสามพระยาท่าน คุยไปคุยมาก ท่านก็บอกว่า ผมเอาด้วย เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน รอผมก่อน กราบเรียนท่านบอกว่า หากว่าโกงผมแบบนี้ ผมทนไม่ไหวนะขอรับ ในเมื่อผมทนไม่ไหว เมื่อเห็นใครไม่เป็นพระ ผมก็ไม่เป็นพระได้เหมือนกัน ท่านบอก เฮ้ย ๆ เอากันแค่พระธรรมวินัย บอกว่า เวลานี้เขาไม่ใช้ธรรมวินัยแล้วครับ เขาใช้อย่างอื่นแล้ว ถ้าโกงผมเข้ามาเมื่อไร ผมก็ต้องสู้ คติของผมมันคนสู้คนอยู่แล้ว ท่านบอกว่า รอผมก่อน

ต่อมาไม่ช้า ท่านก็ส่งพระมา ๓ องค์ คือ เจ้าคุณราชรัตนกวี วัดอนงค์ เจ้าคุณราชรัตนโมลี วัดแก้วแจ่มฟ้า พระราชรัตนโสภณ วัดสังเวชฯ รองเจ้าคณะภาค ขึ้นมาหาเจ้าคณะจังหวัด ขึ้นมาครั้งแรกให้อาตมาไปที่วัดเจ้าคณะจังหวัดด้วย อาตมาบอก ไม่ไป เขียนหนังสือไปบอก เกรงว่าจะไม่ปลอดภัย พวกเขาก็ด่ากันใหญ่ แต่เจ้าคณะจังหวัดไม่ได้ด่านะ แต่พวกเจ๊กด่า วันนั้นท่านทั้ง ๓ ไปเจรจาไม่ตกลง ไม่ตกลงก็ต้องกลับวัดสามพระยา อีกไม่กี่วันหลวงพ่อวัดสามพระยาก็ส่งลงมาอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้ตกลง

ก็เป็นอันว่า อาตมาอยู่ได้เพราะหลวงพ่อวัดสามพระยา และสร้างให้มีความเจริญรุ่งเรืองขึ้นมาได้ เพราะอาศัยบุญคุณ หลวงพ่อวัดสามพระยา คือ สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ องค์ปัจจุบัน ฉะนั้น การที่ทำบุญ ทำกุศลทุกอย่าง บรรดาท่านพุทธบริษัทจะเห็นว่า อาตมาจะทุ่มเทไปหาวัดสามพระยาหนัก แต่หนักตามกำลัง ไม่ใช่ส่งไปเป็นล้าน เป็นโกฏิ ไม่ใช่อย่างนั้นนะ จิตใจทุ่มเทอยู่ที่นั่นมาก ท่านก็มีความเมตตามาก ทั้งนี้ เพราะว่า ถึงแม้ว่าจะทำอะไรก็ตามที จะเท่ากับความดีที่ท่านให้ คือให้ชีวิตไว้นี้ ไม่มีอีกแล้ว บุญคุณครั้งนี้ชำระเท่าไรก็ไม่หมด

เอาละ บรรดาญาติโยมพุทธบริษัท ผู้เป็นสาวกขององค์สมเด็จพระบรมสุคต วันนี้ก็เสียงไม่ดี หมดเวลาแล้ว ขอลาก่อน ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูนผล จงมีแด่ผู้อ่านทุกท่าน สวัสดี

พ.ศ. ๒๕๐๓–๒๕๐๗ อยู่จังหวัดชัยนาท

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย วันนี้ตรงกับ วันที่ ๒๐ พฤษภาคม ๒๕๓๔ ฟังเสียงแล้วก็รู้สึกว่า ยังมีเสมหะอยู่มาก ก็ไม่เป็นไรเพราะหนังสือเล่ม ๒๐ จะไม่ครบ เป็นอันว่า วันนี้ขอลัดตัดทางเข้าวัดท่าซุง ก่อนที่จะมาถึงวัดท่าซุง เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๘ ตอนนั้นอยู่ที่วัด ปากคลองมะขามเฒ่า ตั้งใจไปช่วย พระครูวิชาญชัยคุณ ๒ ปี

ก่อนที่จะไปอยู่วัดปากคลองมะขามเฒ่า ก็ยังอยู่ที่ วัดโพธิภาวนาราม จังหวัดชัยนาท ก่อนที่วัดโพธิภาวนา หรือว่าอะไรก็ไม่ทราบ อยู่หลังจังหวัดชัยนาท ที่ตรงนั้นบรรดาท่านพุทธบริษัททั้งหลาย เวลานั้นราคาที่ดินไร่ละประมาณ ๑,๐๐๐ บาท ก็คิดในใจว่า มีทุ่งอยู่สองด้าน ด้านทิศตะวันออกของวัด กับด้านทิศตะวันตก ถ้ามีโอกาสจะพึงทำก็จะสร้างวัดนั้นให้เจริญรุ่งเรือง แต่โอกาสก็ไม่มี บรรดาท่านทั้งหลาย ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะว่าท่านเจ้าของที่ แต่ไม่ใช่เจ้าของที่นา คือ เจ้าของวัด เกรงว่าคนอื่นจะดีกว่า

และประการที่สอง ท่านเจริญกรรมฐานแบบเบสิค คำว่า เบสิค อาตมาก็ไม่ทราบเหมือนกันว่า เป็นอย่างไร เขาบอกว่า แบบสมัยใหม่ แต่อาตมาเจริญกรรมฐานในสาย กรรมฐาน ๔๐ มาก่อน กับมหาสติปัฏฐานสูตร ท่านคิดว่า เป็นกรรมฐานคนละทาง ท่านมีความเห็นไม่ตรงกัน ท่านก็เลยคิดว่าเราจะมาทำลายความดีของท่าน ในที่สุดก็เบื่อ ขอพูดตามความเป็นจริง ก็คิดว่า พระ ถ้าห่มจีวรเป็นกรัก จะต้องเป็นพระดี เพราะจีวรสีกรัก เป็นสีจีวรของพระธุดงค์ พระธุดงค์เป็นพระดี หรือมิฉะนั้นบรรดาพระที่ห่มจีวรกรัก ก็เป็นพระเจริญกรรมฐาน

พระที่เจริญกรรมฐานนี่ อย่างน้อยที่สุด ๑. ต้องมีพรหมวิหาร ๔ ๒. ละอคติ ๓. ทรงศีลบริสุทธิ์ ๔. ระงับนิวรณ์ ๕. ทรงฌาน ๖. ใช้ปัญญาพิจารณาวิปัสสนาญาณ อย่างนี้เป็นต้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่งมีอารมณ์หวังพระนิพพานเป็นอารมณ์ เอาจิตเข้าตัดสังโยชน์ ๑๐ ประการ จะได้หรือไม่ได้ก็ช่าง ก็พยายามตัด พยายามลด พยายามเตือนใจว่าของทั้งหลายเหล่านี้มันเป็น อุปกิเลส เราไม่ควรคบหาสมาคม แต่ว่าท่านไม่เห็นด้วย ก็มีความจำเป็นก็อยู่ด้วยกันไม่ได้ เพราะว่าไม่ปฏิบัติ ท่านมีแต่สีอย่างเดียว เอาแต่สีกรักอย่างเดียว แต่ในไม่ได้กรักไปด้วย

และขณะที่เข้าไปอยู่ใหม่ ๆ ก็มีเรื่องแปลกอยู่อย่างหนึ่ง คือ วัดนี้อยู่หลังตลาดจังหวัดชัยนาท แต่ว่าการบิณฑบาตของพระไม่พอฉัน คือพอฉันแต่เวลาเช้า เวลาตอนกลางวันต้องหุงข้าวกินทำอาหารเสริม ก็รู้สึกสลดใจมีความรู้สึกว่า เราอยู่กรุงเทพฯ ถ้าต้องหุงอาหารกินในเวลาสงคราม ก็ไม่ใช่ของแปลก เลิกสงครามแล้วก็ไม่ต้องหุงกิน เพราะว่ามีคนถวายพอ แต่พระบ้านนอก และอยู่หลังตลาดด้วย ต้องหุงอาหารกินแบบนี้ก็หนักใจ เมื่อมาพักอยู่ได้ ๒-๓ วัน ก็รับอาสาว่า จะขอไปบิณฑบาตด้วย การบิณฑบาตของวัดนั้นมี ๒ สาย คือ สายใต้ กับสายเหนือ สายเหนือ คือ ตลาดเทศบาล และก็สายใต้ ตอนแรกก็ไปตลาดสายใต้ก่อน

ในตอนแรกวันแรกจริง ๆ ไป มีเด็กหิ้วปิ่นโตชื่อ นายเย็น เด็กนี่เรียนหนังสือที่จังหวัดชัยนาท เวลานี้ทราบว่า ทำงานอยู่ที่เขื่อนชัยนาท เมื่อไปวันแรกตามธรรมดาเขาถือปิ่นโต ๒ เถา ไม่เต็ม ไปวันแรกปรากฏว่า ปิ่นโต ๒ เถา เต็ม ล้น แกงจืดต้องปนกับแกงจืด แกงเผ็ดต้องปนกับแกงเผ็ด อย่างนั้นยังไม่พอ ยังต้องขอยืมปิ่นโตเขาอีก ๑ เถาเต็ม วันที่สองเลยให้เด็กนำปิ่นโตไป ๔ เถา ปรากฏว่าปิ่นโค ๔ เถา ก็เต็มอีก ล้นอีก วันที่สามให้เด็กนำปิ่นโตไป ๖ เถา เพิ่มอีก ให้ถือคนละ ๒ เถา เป็นอันว่า วันที่สามปิ่นโต ๖ เถา ก็ยังล้นอีก ต้องขอยืมเขามาอีก ทั้งนี้เพราะอะไร บรรดาท่านพุทธบริษัททั้งหลาย ท่านถามว่า ด้วยอานุภาพอะไร ก็ต้องขอตอบว่า อานุภาพของพุทธานุภาพ คือ อานุภาพของพระพุทธเจ้า พระธรรม พระอริยสงฆ์นั่นเอง

แต่ว่าไม่ใช่อาตมาเป็นพระอริยสงฆ์ อย่าเข้าใจผิด บางคนมาเรียกว่า ท่านเป็นพระอริยเจ้าบ้าง ท่านเป็นพระอรหันต์บ้าง ท่านเป็นพระโสดาบ้าง กสิทาคาฯ บ้าง อนาคาฯ บ้าง อันนี้ไม่ถูกทั้งหมด แต่พระบางองค์ก็พยากรณ์ว่า มหาวีระ ไม่ใช่พระอริยเจ้า เป็นพระผู้ทรงฌาน ก็ไม่ถูกอีก ที่ตอบว่าไม่ถูก เพราะอะไร เพราะว่าอาตมาไม่เคยมีความรู้สึกว่า ๑. เป็นพระผู้ทรงฌาน ไม่เคยมีความรู้สึก ประการที่ ๒ เป็นพระอริยเจ้า อริยเจ้าชั้นใดชั้นหนึ่งก็ตาม ไม่มีความรู้สึก มีความรู้สึกแต่เพียงว่า เราก็คือ สาวกขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า คอยนั่งแคะ บารมี ๑๐ ประการ และแคะสังโยชน์ ๑๐ ประการ ว่าจะครบหรือไม่ครบเท่านั้นเอง ฉะนั้นท่านทั้งหลายที่มีความเข้าใจต่าง ๆ นี่ผิดหมด ขอกล่าวตามความเป็นจริง

แต่ว่าการไปบิณฑบาต เมื่อไปบิณฑบาตสายใต้ได้ ๗ วัน ก็ปรากฏว่า ตลาดสายเหนือขอให้ไปบิณฑบาตบ้าง ก็ไปบิณฑบาตสายเหนือ ๗ วัน ก็มีสภาพตามเดิม คือ ได้กับข้าวจากสายใต้ ๗ เถา ได้กับข้าวจากสายเหนืออีก ๗ เถา เป็นอันว่า ได้ปิ่นโตมากินวันละ ๑๔ เถา ต่อมาช่วงกลางไม่ได้บิณฑบาต เขาขอร้องบอก ขอให้ไปบิณฑบาตตอนกลางบ้าง ไปสายเหนือก็ผ่านตอนกลางเข้าวัดได้อีก ๒ เถา เป็นอันว่า ได้ปิ่นโต ๑๖ เถา ต่อ ๑ วัน พระเหลือกินเหลือใช้

ที่จังหวัดชัยนาทก็มีโรงเรียนมัธยมชาย โรงเรียนมัธยมหญิง และก็มีโรงเรียนราษฎร์ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กนักเรียนหญิง ชอบดูหมอดูมาก ไปขั้นแรกเธอมาหา ก็มาถามเรื่องหมอดู ก็คิดในใจว่า เด็กพวกนี้เราจะต้องหาทางให้เรียนดีให้ได้ เมื่อถามครูบาอาจารย์ถามว่า ปีหนึ่งนักเรียนสอบได้เต็ม ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ไหม มีพระท่านหนึ่งชื่อ ปลัดเจือ เคยเป็นปลัดอำเภอมา ท่านบอกว่าอย่างเก่งก็ ๖๐ เปอร์เซ็นต์เด็กตกมาก

ก็เลยคิดในใจว่า ในเมื่อเด็กมาก็ดีแล้ว ต้องหาทางให้เด็กนักเรียนให้ดีให้ได้ ทางที่จะให้เด็กเรียนดีก็มีทางเดียว คือ หมอดู หมอดูก็ใช้การดูจริง ๆ ไม่ลงเลข ถ้าลงเลข เขาต้องเรียน หมอเลข ไม่ใช่หมอดู อย่างนี้เราเรียกกันว่า หมอดู จริง ๆ คือเมื่อเธอมาถามว่า ปีนี้จะสอบได้ไหม ก็มองหน้าเธอนิดหนึ่ง แล้วก็ตอบว่า ปีนี้สอบได้ เธอถามว่า การศึกษาของเธอไม่ดีจะทำอย่างไร ตอนนี้ต้องหลอกเด็ก หลับตานิดหนึ่ง แล้วก็ลืมตา บอกว่า ความจริงการศึกษาของเธอนี่ดี มันสมองดี ปัญญาก็ดีมาก สติสัมปชัญญะก็ดีมาก แต่ทว่า ดูหนังสือน้อยไปหน่อย และอีกประการหนึ่ง นอนดึกไปนิดหนึ่ง อีกประการหนึ่งก็คือ ชอบเที่ยวคืนวันอาทิตย์

ฉะนั้น ถ้าหากว่าจะเรียนหนังสือให้ดี สอบให้ได้ไม่พลาดพลั้งจะได้ทุกปี ก็คือ อย่านอนดึก ตั้งใจดูหนังสือช้า ๆ ด้วยความเต็มใจตั้งใจจำ อย่านอนให้ดึก ถ้ารู้สึกว่าง่วง ให้เลิกดูหนังสือเสีย แล้วก็นอนหลับไป ประการที่สอง คืนวันเสาร์เป็นวันหยุดเที่ยวได้ แต่วันอาทิตย์จงอย่าเที่ยว เพราะจะอดนอน ประการที่สาม การเคารพบิดามารดา มีความสำคัญ เคารพครูบาอาจารย์ มีความสำคัญ ถ้าทำอย่างนี้ละก็ หลวงพ่อช่วยได้

และเธอก็ถามว่า ถ้าก่อนจะสอบ จะมารดน้ำมนต์ได้ไหม ก็บอกว่า ได้ พรมน้ำมนต์ให้ได้ เด็กที่พรมน้ำมนต์ให้ทุกคนรับรองว่าต้องสอบได้ แล้วจึงให้ คาถาของพระอินทร์ ไว้ทุกคน ที่พระพุทธรูปวัดประยุรวงศ์ฯ ท่านบอก เพราะตอนนั้นอยู่วัดประยุรรวงศ์ฯ ย้ายจากวัดอนงคาราม มาอยู่วัดประยุรวงศ์ฯ เรียนเปรียญ ๔ ประโยค นอนอยู่ในพระอุโบสถ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง นอนฝันไปว่า มีพระประธานท่านลงมาจากแท่น ท่านบอกคาถาให้ บอกว่า ปีนี้ครูสอนได้ภาคเดียว ความจริงเขาเรียนกัน ๓ ภาค ครูสอนได้ภาคเดียว ระเบิดลงวัด ก็ปรากฏว่า ครูเหาะออกจากวัด หนีไปเลย ก็เรียนแค่ภาคเดียว

ท่านก็บอกว่า ปีนี้เขาจะออกภาค ๓ มงคลทีปนี เขาจะออกภาค ๓ ท่านก็เลยบอกคาถาให้ว่า สหสสเนตโต เทวินโท ทิพจกขุ วิโสทายิ ท่านบอกว่า เวลาที่ข้อสอบออกมา ให้อ่านดูข้อสอบว่าแปลได้ไหม ตอบได้ไหม ถ้าคิดว่า แปลไม่ได้ ตอบไม่ได้ ให้คว่ำกระดาษข้อสอบลง แล้วก็นึกถึงพระพุทธเจ้า นึกถึงพระอินทร์ ว่าคาถาบทนี้ ๓ จบ แล้วก็หงายกระดาษขึ้นมา ดูข้อสอบว่า ตอบได้หมดไหม ถ้าตอบไม่ได้หมด คว่ำกระดาษไปใหม่ และว่าคาถาบทนี้อีก ๗ จบ แล้วหงายกระดาษขึ้นมา คราวนี้ไม่ต้องดูแล้ว ให้ตอบตามความรู้สึก ผลก็เป็นไปตามนั้นจริง ๆ

ปรากฏว่าเวลาเขาสอบ ออกภาค ๓ จริง ๆ พระที่สอบปีนั้นเหงื่อแตกไปตาม ๆ กัน ก็มีพระองค์หนึ่ง ท่านเห็นเป่ายานัตถุ์ ท่านเลยบอก ขอยานัตถุ์ผมหน่อยครับ ความจริงผมไม่ติด แต่ความจริงการสอบเปรียญ กรรมการเขาเคร่งครัดมาก เขานั่ง ๔ ด้าน ถ้ามองหน้า พูดกันหรือส่งกระดาษให้กัน เขาเอาเป็นตก คราวนั้นสอบที่วัดบวรฯ ที่ไหนก็เหมือนกัน ก็ค่อย ๆ ส่งยานัตถุ์ไปให้ท่าน แล้วก็ชำเลืองดู เห็นท่านเหงื่อแตกพลั่ก ท่านบอกว่า ผมไม่รู้เรื่องเลยครับ ก็บอกว่า ไม่เป็นไร ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมก็เขียนตามเรื่องของผมจะพึงเขียน ก็เขียนไป ๑๕ นาที แล้วก็นำไปส่ง

เมื่อนำไปส่งปรากฏว่าหัวหน้าคณะกรรมการหัวหน้าชั้น ได้แก่ สมเด็จพระพุฒาจารย์ วัดอรุณฯ เวลานั้นเป็น เจ้าคุณศากยมุนี เจ้าคุณชั้นสามัญ เวลาเขาให้จริง ๆ ๔ ชั่วโมง แต่เขียน ๑๕ นาที ท่านก็แปลกใจ ท่านคงคิดว่า ทำไม่ได้ เขียนส่งเดชมาให้ ท่านบอกอย่าเพิ่งไปเลย เอากลับไปเขียนใหม่ ไม่เป็นไรหรอกผมเป็นหัวหน้าห้อง ผมไม่ถือเป็นความผิด

ก็ บอก ไม่เป็นไรขอรับ ผมถือว่า ผมหมดความสามารถผมแค่นี้ ท่านก็ชวนกินน้ำร้อนก่อน ชวนฉันน้ำร้อนนิดหน่อย แล้วก็บอก ไปเข้าห้องใหม่ซิ ไปดูใหม่ ไปทำให้เรียบร้อย เวลาเหลืออีกเยอะแยะ อีกตั้ง ๓ ชั่วโมงกว่า ก็บอกว่า ผมทำได้แค่นี้แหละครับ จะนั่งอีก ก็นั่งเสียเวลาเปล่า ท่านก็เลยขอจดชื่อ ฉายา วัด และคณะไว้ ก็ไม่ทราบว่าท่านจะจดเพื่ออะไร คิดว่า อาจจะเอาตกก็ได้ ปรากฏว่าผลการสอบปรากฏ เขาประกาศขึ้นมา ปีนั้นได้คะแนนเอก คำว่า คะแนนเอก หมายความว่า ไม่ผิดสักศัพท์เลย แปลได้ทั้งหมด วิชาอื่นก็ได้ดีทั้งหมด และต้องใช้ทุกวิชาเหมือนกัน

ฉะนั้นคาถาบทนี้จึงให้เด็กนักเรียนหญิง โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ไปส่วนใหญ่ก็เป็นนักเรียนหญิง นักเรียนชายไม่ค่อยมี เป็นอันว่าเวลาพักเวลาเที่ยงเธอก็ไปกัน นั่งกันเต็มกุฏิ กุฏิเล็ก เป็นกุฏิเล็ก ๆ บางทีนั่งกันไม่ไหว ก็ไปนั่งข้างล่าง ได้เวลาเธอก็กลับ ให้คาถาบทนี้ไป ทุกคนก็ไปท่องจำ บอกว่าเวลาก่อนที่จะดูหนังสือให้ไหว้พระ นึกถึงพระพุทธเจ้าก่อน นึกถึงพระธรรม นึกถึงพระอริยสงฆ์ นึกถึงบิดามารดา ความดีของท่าน นึกถึงครูบาอาจารย์ และนึกถึงพระอินทร์ เจ้าของคาถา แล้วว่าสัก ๑ จบ แล้วก็ดูหนังสือ

เมื่อจะเลิกจากอ่านหนังสือ ก็ว่า อีก ๑ จบ วันแรก ๆ ก็อาจจะจำไม่ได้ แต่วันต่อไปอาจจะคล่องตัวขึ้นมาเอง เธอก็ทำตามนั้น เวลาจะสอบจริง ๆ ทุกคนก็มากันเกือบทั้งโรงเรียน ยกทัพกันมาเลย ถนนขาวพรึ่บด้วยเสื้อนักเรียนหญิง ต้องนั่งอยู่บนกุฏิ ให้เธออยู่ข้างล่าง เดินพรมน้ำมนต์ให้ บอกว่า ทุกคนต้องสอบไล่ได้ ไม่มีใครสอบไล่ตก กำลังใจเธอก็มี

ในที่สุดปีนั้นได้ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ นักเรียนไม่ตกเลยสักคน แต่ว่าตอนกลาง ๆ ปี อาจารย์ใหญ่ที่เป็นสตรี ได้ข่าวมาจากคนอื่นบอกว่า เขาเห็นว่านักเรียนมาที่วัด เกรงว่าจะมาติดไสยศาสตร์ แต่คนที่เขารับฟัง เขาเคยมา เขาบอก ไม่ใช่ไสยศาสตร์ พระมาจากกรุงเทพฯ มาแนะนำในการเรียน ให้สังเกตการเรียนของนักเรียนให้ดีว่า ปีนี้นักเรียนจะเรียนดีกว่าปีก่อน ๆ อาจารย์ก็สังเกตและก็สงสัย ในเมื่อนักเรียนสอบได้จริง ๆ อาจารย์ใหญ่ ก็เลยมาบ้าง

พอปีที่ ๒ ก็ปรากฏว่า ไม่มาแต่นักเรียนแล้ว ครูเธอก็มาด้วย ครูบางคนก็จะสอบเลื่อนชั้น ครูก็มาเหมือนกัน เป็นอันว่า ในเมื่อนักเรียนเข้ามามาก ทีนี้ความดีของเธอ ๑. นอนไม่ดึก ๒. ขยันดูหนังสือ ๓. ไม่เที่ยวไม่เตร่ ๔. กลับบ้านมีความเคารพบิดามารดา กลายเป็นคนว่านอนสอนง่ายตามประสาของโบราณ พ่อแม่ก็แปลกใจ บรรดาพ่อแม่ทั้งหลายก็เลยพากันมาทำบุญที่วัดนี้ บางคนก็บอกว่า ท่านฉันยกให้เลย เฆี่ยนได้ ตีได้ตามชอบใจ ถ้าไม่พอใจ ถ้าเธอทำผิดบอก เอาแค่ยกให้ก็แล้วกัน ยกให้เป็นลูก เป็นอย่างอื่นไม่รับ เพราะมากด้วยกัน รับไม่ไหว

เป็นอันว่า ไม่มีหน้าที่ต้องเฆี่ยน ต้องตี เพราะว่าทุกคนเป็นคนว่านอนสอนง่ายอยู่แล้ว เป็นคนดีอยู่แล้ว ก็รวมความว่าปีต่อ ๆ มาทุกปี นักเรียนไม่มีใครสอบตก ถือระเบียบไปตามนั้น ก็ได้เหตุผลว่า พ่อแม่ทั้งหลายมาบอกให้ฟังว่า ท่านพูดไปอย่างไรมันฟังหมด มันเชื่อหมด เวลาฉันเลี้ยงมันมา ฉันสอนมัน มันไม่ยอมรับฟัง มันไม่ยอมเชื่อ ถามว่าเรื่องอะไรล่ะ ก็บอกว่า บางทีจะชวนไปเที่ยว เวลากลางคืนบอกไม่ไปหรอก หลวงพ่อห้าม หลวงพ่อห้ามเที่ยวกลางคืน หลวงพ่อห้ามนอนดึก ให้เที่ยวได้เฉพาะคืนวันเสาร์ ห้ามกลับดึก คืนวันอาทิตย์ห้ามเที่ยว อาทิตย์หนึ่งให้เที่ยวได้คืนเดียว คือ คืน วันเสาร์ แต่ดึกไม่ได้ หลวงพ่อบอกว่า ให้ขยันดูหนังสือ เธอก็ดูหนังสือ พ่อแม่ก็เลยชอบใจ ในเมื่อพ่อแม่ชอบใจ ก็เลยมาทำบุญกันที่วัดล้นศาลา ศาลาที่เคยมีคนพร่องนั่งไม่กี่คน เป็นคนล้นศาลา นอกศาลาออกมามาก

นี่เป็นผลมาจากอะไร บรรดาท่านพุทธบริษัท จะถามว่า อาตมามีคาถามหาเสน่ห์หรือ ก็ต้องตอบว่า ไม่มีแน่ ถ้ามีคาถามหาเสน่ห์ก็บวชอยู่นานไม่ได้ ต้องสึก เพราะถ้ามีเสน่ห์จริง ๆ ก็ต้องมีคนรัก เมื่อเขารักเรามา เราก็ต้องรักเขาเป็นของธรรมดา เมื่อรักกันไปรักกันมาก็ต้องออกไปอยู่ด้วยกัน นี่เพราะไม่มีคาถามหาเสน่ห์จึงไม่มีคนรัก เขาอาจจะรักเหมือนกันอาจจะรักเหมือนญาติอย่างนี้มีมาก รักเหมือนญาติ รักเหมือนพี่ รักเหมือนน้อง รักเหมือนพี่ ป้า น้า อา ลูกหลาน อย่างนี้มีเยอะ

แต่รับแบบต้องการเป็นคู่ครอง ไม่เคยมีใครบอก นั่งรอมาตั้งหลายปีให้คนบอกว่า ต้องการท่านไปเป็นคู่ครองไม่มีใครบอกเลย ถ้ามีคนบอกอย่างนั้นก็คิดเหมือนกัน สงสัยเหมือนกันว่า จะไปกับเขาหรือไม่ไป ก็หนักใจอยู่นิด อยู่ ๆ เธอมาชวนไปเฉย ๆ ก็หนักใจเหมือนกัน ดีไม่ดีไปอยู่ด้วยกันแล้ว เธอก็บอก ต่อแต่นี้ไปเธอกลับไปได้ ฉันไม่ต้องการเธออีก เราก็เจ๊งกันเท่านั้น

ก็รวมความว่า คาถามหาเสน่ห์ไม่มี มีคาถาสำคัญอยู่บทเดียวคือ อิติปิโสฯ เวลาจะไปบิณฑบาต ตั้งแต่ก้าวแรกหรือก่อนจะก้าวออกเดินทาง ก็นึกถึงอิติปิโสฯ ตลอดบท ทั้งจบ นึกตลอดไปตลอดเวลาบิณฑบาต เวลาเขาใส่บาตรก็มีความรู้สึกนึกว่า นึกถึงบารมีพระพุทธเจ้า เป็นต้น ขอจงดลบันดาลให้ท่านผู้มีคุณนี้ที่อุปการะ จงมีความคล่องตัวในความเป็นอยู่ ทีนี้เวลาที่เขาทำบุญที่วัดก็เหมือนกัน เวลาก่อนจะกินข้าว ถวายข้าวพระก่อน เราก็นึกอย่างนี้เหมือนกันว่า ขอทุกท่านที่มีความเมตตาปรานี จงมีความเป็นอยู่เป็นสุข มีความคล่องตัวในการครองชีพไม่ฝืดเคืองในการครองชีพ

ก็เป็นอันว่า ความรู้สึกอย่างนี้ได้ผล ก็มีบรรดาท่านพุทธศาสนิกชน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พ่อค้าเป็นช่างสังเกตมาบอกว่าอาศัยในการใส่บาตรถวายท่าน เอาของมาถวายท่าน ความเป็นอยู่ของพวกกระผมมีความคล่องตัวขึ้นมากอาศัยที่มีคนเคาพระนับถือมาก อาศัยเด็กมากมา ผู้ใหญ่มามาก ตอนนี้ก็เลยเป็นที่ไม่ถูกในของเจ้าของวัด ฉะนั้นการห่มผ้าสีกรัก บรรดาท่านพุทธบริษัททั้งหลาย อันนี้อาตมาไม่ตำหนิ ผ้าสีกรักเป็นสัญลักษณ์ของพระธุดงค์ ผ้าสีกรักเป็นสัญลักษณ์พระเจริญกรรมฐาน ถ้าหากว่าจิตใจของเราไม่สามารถทรงพรหมวิหาร ๔ ได้ และก็ไม่สามารถระงับอคติ ๔ ได้ ก็ไม่ควรจะห่มสีกรัก ห่มผ้าสีเหลือง ๆ เป็นพระธรรมดา ๆ ดีกว่า และการห่มผ้าสีกรักเป็นการแสดงออกของพระที่มีคุณวิเศษ แต่ว่าเวลานี้ บรรดาท่านพุทธบริษัท รู้สึกว่าห่มกันมาก มันจะเป็นประเพณีกันแล้ว ก็ไม่ว่ากัน นี่พูดถึงสัญลักษณ์เดิมนะ

ต่อมา เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๐๘ ก็ย้ายจาก วัดโพธิภาวนาราม หรืออะไรไม่ทราบ ชื่อเพราะ ๆ ไม่ค่อยได้อ่านเขา ไปวัดปากคลองมะขามเฒ่า บอกท่านพระครูวิชาญชัยคุณไว้ว่า จะช่วยอยู่ ๒ ปี เวลานั้นพระครูวิชาญชัยคุณก็กำลังเป็นหนี้ มีเรื่องมีราว เรื่องการสร้างโรงเรียนก็มีพระอีกนั่นแหละ ยุให้เจ๊กฟ้อง เพราะยังเป็นหนี้ค่าโรงเรียนอยู่ก็เลยช่วยกันหาสตางค์ด้วยการสร้างศรัทธาแก่บรรดาท่านพุทธบริษัท การสร้างศรัทธาต้องทำอย่างไร การสร้างศรัทธาเบื้องแรกที่ดีที่สุดคือ หมอดู เขาเรียกกันว่า หมอจำเป็น และต่อมาในการสร้างโรงเรียน เงินค่าโรงเรียนก็สลายตัวไป ก็มี นายเนียม อยู่ที่คลองท่าซุงนี่ ถูกล๊อตเตอรี่รางวัลที่ ๑ เขาให้ยืมสตางค์ใช้ เอาไปชำระหนี้เขา ก็เป็นอันว่าหนี้หมดไป อย่างนี้ก็ถือว่า นายเนียมเป็นคนที่มีความดี ช่วยสงเคราะห์วัดเช่นเดียวกัน

ในขณะที่อยู่วัดปากคลองมะขามเฒ่านั้น ก็ปรากฏว่า เป็นวันไหว้ครู ท่านพระครูวิชาญชัยคุณก็นิมนต์พระไปหลายวัด มีพระอรุณอรุโณ เจ้าอาวาสวัดท่าซุง ไปด้วย ในเมื่อเธอไปพบเข้า เธอก็ชวนให้มาอยู่ที่วัดท่าซุงด้วยมาช่วยกันสร้าง ก็ไม่รับปากเธอ และต่อมามาฉันที่บ้าน นายจัน เธอนิมนต์อีกครั้งหนึ่ง อาตมาก็ไม่รับ และต่อมาอาตมาย้ายไปอยู่วัดสะพาน เวลานั้น ท่านพล.อ.อ.อาทร โรจนวิภาต กับสิริรัตน์ โรจนวิภาต ภรรยา และคุณพงศ์ และคุณพิมพา นั่งอยู่ด้วยกันหลายคน และพันเอกแสวง ด้วย ท่านไปรับรองว่าจะให้สะดวกทุกอย่าง ขอให้มาช่วยในการก่อสร้างก็แล้วกัน ในที่สุด ทีแรกก็ยังไม่รับปากทีเดียว

ต่อมาตอนกลางคืน ก็ปรากฏว่านอนฝัน ครึ่งหลับครึ่งตื่นจะเหมือนว่าฝันก็ไม่แน่นัก จะมีความรู้สึกเองก็ไม่ใช่ เพราะว่าตอนนั้นยังไม่รู้จักวัดท่าซุง ก็มีความรู้สึกว่ามีพระผู้ใหญ่ท่านหนึ่ง อ้วนใหญ่ และก็ไม่สูง เดินตุ๊ต๊ะ ๆๆๆ เข้ามาถึง ไปบอกว่าฉัน เขาเรียกกันว่า หลวงพ่อใหญ่ อยู่วัดท่าซุง เป็นคนสร้างวัดท่าซุง คำว่า สร้าง หมายความว่า สร้างจากวัดร้าง สมัยก่อนมีการรบราฆ่าฟันกัน แล้ววัดก็สลายตัวกันไป เป็นวัดร้าง ท่านธุดงค์มาถึงเช้า ก็มีชาวบ้านเขาขอให้อยู่ที่วัดนั้นก็เลยสร้างขึ้นเป็นองค์แรก ชาวบ้านช่วยสร้างกุฏิ ๙ ห้อง ๙ ห้องนี่ได้ดีมาก ตอนนี้เลยทิ้งไปก่อน

ท่านก็เลยบอกว่า เธอเคยเป็นน้องของฉัน เธอเคยทำวัดนี้ให้เจริญรุ่งเรืองมาแล้ว ๒ สมัย ในชาติก่อน ๆ สมัยไหนบ้างก็ไม่ขอบอก สมัยนี้ขอให้มาช่วยอีกครั้งหนึ่ง เพราะมันจะหมดแล้วจะไม่มีอะไรเหลือแล้ว ไปช่วยให้เจริญรุ่งเรืองอีกครั้งหนึ่ง ถามว่า เจริญขนาดไหน ท่านบอกขนาดนี้ ท่านทำแบบให้ดู ทำภาพให้ดู ก็ปรากฏว่า เหมือนภาพวัดปัจจุบันนี่เอง ก็ถามท่านว่า ผมจะเอาเงินที่ไหนมาสร้างครับ เวลานี้ตัวผมเองก็ยังจะเอาตัวไม่รอด ท่านบอกว่า ถ้าเราช่วยกันเสียอย่างหนึ่ง ผมจะช่วย และผมจะนิมนต์พระ จะเชิญเทวดา จะเชิญพรหม จะใครต่อใครก็ตาม ช่วยกันทั้งหมดให้เจริญรุ่งเรืองตามภาพนี้ให้ได้ ในที่สุดก็รับปากท่าน

เมื่อรับปากก็มาดูวัด วันที่มาดูวัด สิริรัตน์ ภรรยา พล.อ.อ.อาทร โรจนวิภาต มาด้วย และก็มีใคร เจ๊เฮี้ย มาด้วย วันนั้นก็อัศจรรย์ใจ ฉันข้าวเพลเสร็จ หลังจากเที่ยงแล้วก็ปรากฏมีฝนตก แดดกำลังออกจัด แดดไม่หลบ แดดไม่สลัว ฝนตก ไม่มีแต่ฝน มีลูกเห็บก้อนโตกว่าหัวแม่มืดหล่นมาเป๊ง เกลื่อนบริเวณวัด เรียกว่า ทั้งวัดเต็มเกลื่อนซ้อนกันเลย ก่อนที่จะเข้ามาถึงก็อธิษฐานก่อนว่า ถ้าหากที่นี้ควรจะมาอยู่ ก็ขอมีอะไรสักอย่างใดอย่างหนึ่งให้ปรากฏ ก็ปรากฏตามนั้น

ก็เป็นอันว่า หลังจากนั้นมา ก็รับปากว่า จะมาช่วย มาดูสภาพของวัดก็คือ มีกุฏิเจ้าอาวาสที่อยู่ได้อยู่หลังเดียว มีกุฏิอีกหนึ่งหลังคนเดินตามทางก็มองเห็น เพราะฝาโปร่ง นกบินมาก็มองเห็น เพราะหลังคาโปร่ง นอกจากนั้นก็มีหอสวดมนต์เย้จะพับฐาน ศาลาก็โย้จะล้ม วิหารก็หลังคาผุ โบสถ์ก็จะพังไม่มีอะไรดีเลยมีสภาพอย่างเดียวกับวัดร้าง อย่างที่ พล.อ.ต.มนูญ ชมภูทวีป เขียนไว้ไม่ผิด เธอเขียนตามความเป็นจริง แต่ทว่าในฐานะที่พระท่านเป็นผีท่านไปรับ ก็ยอมรับ

เอาละ บรรดาญาติโยมพุทธบริษัททั้งหลายโดยถ้วนหน้า เวลานี้ก็ขอหยุดก่อน ทั้งนี้เพราะหมดเวลา ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูนผล จงมีแด่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนผู้รับฟัง และผู้อ่านทุกท่าน สวัสดี

พ.ศ. ๒๕๑๑ มาอยู่ที่วัดท่าซุง

ท่านสาธุชนพุทธบริษัททั้งหลาย วันนี้คงยังเป็น วันที่ ๒๐ พฤษภาคม ๒๕๓๔ ก็มาคุยถึง เรื่องวัดท่าซุง ต่อไป ในเมื่อถึงวันที่ ๑๑ มีนาคม ๒๕๑๑ ก็เดินทางมา อาศัยเรือเจ๊ครอบ เจ้าของชื่อครอบ มีเรือต่อ และก็มีเรือยนต์จากจังหวัดอุทัยธานี จำชื่อเจ้าของไม่ได้ขออภัยด้วย ท่านเคยให้พยากรณ์อะไรต่าง ๆ ก็ตรงความความเป็นจริง ท่านก็เลื่อมใส ท่านไปรับมา คณะชาววัด ชาวบ้านนี้ก็ไปรับกัน พอขึ้นมาถึงวัดตามลีลาที่หลวงพ่อปานท่านไปไหนต้องเข้าพระอุโบสถก่อนจะไปช่วยสร้างวัดไหนก็ตาม ท่านต้องเข้าพระอุโบสถไปไหว้พระในพระอุโบสถก่อนแล้วจึงขึ้นศาลา นี่ตามระเบียบตามระเบียบของท่าน อาตมาก็ทำตามนั้น

เมื่อเข้าไปไหว้พระแล้วก็อธิษฐานว่า ถ้าอยู่ที่วัดนี้จะมีความเจริญรุ่งเรือง ก็ขอให้ท่านเจ้าของที่เทวดาก็ดี พรหมก็ดี หรือพระก็ตาม ที่ท่านคุ้มครองสถานที่อยู่ แสดงองค์ให้ปรากฏ ก็มีพระ คือ หลวงพ่อใหญ่เป็นหัวหน้า ก็มีพระอีกหลายองค์ จำนวนมาก มานั่งข้างหน้าเต็มไปหมด ตอนนั้นอาตมาเห็นคนเดียว ชาวบ้านไม่เห็นหรอก พอท่านแสดงให้เห็น ท่านก็ยืนยันว่า ท่านจะช่วย แต่มีอีกองค์หนึ่งไม่ยอกเข้าโบสถ์ เดินไปเดินมาวนไปวนมาอยู่หน้าโบสถ์ไม่ยอมเข้าประตู ก็นึกแปลกใจ จึงถามว่า ท่านองค์นั้นมีความเห็นอย่างไรขอรับ เห็นว่าผมควรจะมาอยู่หรือไม่ควรจะมาอยู่ ถ้าท่านเห็นว่า ผมควรจะมาอยู่ก็ขอให้เข้ามาในโบสถ์ ถ้าไม่ควรมาอยู่ก็อย่าเข้ามา และผมจะเดินทางกลับทันที

ท่านก็เข้ามา ท่านก็บอกว่า คุณควรมาอยู่ แต่ว่าการอยู่ต้องระวังให้มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องการเงิน ที่นี่ทั้งคน ทั้งพระ เขาต้องการเงิน ที่เขาให้คุณมานี่ เขาหวังจะได้เงินจากคุณ แต่ว่าคุณเป็นพวกเถรตรง ตรงไปตรงมา จะไม่น้อมนำไปตามเขา จะไม่น้อมใจไปตามเขา ต่อไปเขาจะประกาศตนเป็นศัตรูกับคุณ เขาจะมีความดีกับคุณอยู่ประมาณครึ่งปี หลังจากนั้นก็ไม่มีดีอีกแล้ว เพราะว่าเขาไม่ได้รับผลตามที่เขาต้องการ ก็เลยถามท่านว่า แล้วอาการอย่างนั้น จะเป็นอย่างไรต่อไป

ท่านก็เลยบอกว่า ในที่สุดเขาก็จะแพ้ไปเอง คำว่า แพ้ หมายความว่า เขาจะเลิกราไปเอง เราก็จะเป็นอิสระ ถามว่าการจะเป็นอิสระ เขาจะแพ้ไปด้วยอำนาจอะไร ท่านบอกว่าจะมีพระผู้ใหญ่ในกรุงเทพฯ วัดไม่โตนัก แต่ยศสูง รูปร่างผอม สูงโปร่ง เป็นพระผู้ใหญ่ เป็นพระตรงไปตรงมา เก่งในกรรมฐานมาก หรือจะว่าไปอีกที กำลังใจของพระองค์นี้ ก็เป็นพระที่ควรแก่การเคารพอย่างยิ่งจะเข้ามาอุ้มชูคุณ ให้เป็นไปตามความเป็นจริง

ถามว่า เป็นเพราะอะไรครับ ท่านก็เลยบอกว่า เพราะเขาจะฟ้องคุณ เขาจะร่วมมือกัน เว้นเจ้าคณะจังหวัดชั้นเดียว ชั้นรองลงมาทั้งหมด เขาจะร่วมมือกันกำจัดคุณ ไม่ใช่เฉพาะในเขตอำเภอนี้ เรียกว่า เขาจะรวมตัวกันทั้งหมด ถามว่า เขาจะกำจัดผมอย่างไร ท่านก็บอกว่า วัดที่คุณเห็นเวลานี้ที่มันไม่พอจริง ๆ และที่จริง ๆ มันตกคลองยาง แต่เขาสร้างโรงเรียน ทางวัดกับทายกเลยยกให้เป็นที่ของโรงเรียนไป เป็นอันว่า วัดติดโรงเรียน ไม่ใช่วัดติดคลองยาง และประการที่สอง โบสถ์ไม่ดี ถ้าคุณจะสร้าง เขาก็ไม่ยอมให้สร้าง เพราะเขาไม่ได้สตางค์ เพราะเขารู้ว่า ถ้าคุณสร้าง เขาไม่ได้เงินแน่ เพราะว่าคุณมีนิสัยชอบเป็นหนี้ก่อน ชำระที่หลัง หามาได้แล้วก็ผ่อนส่ง เขาจะได้ที่ไหน

ต่อมาคุณก็จะซื้อที่ใหม่ ฝั่งข้างโน้น ฝั่งตรงข้ามถนน แต่ความจริงถนนเขาตัดผ่านที่ของวัด ที่ฝั่งทางโน้นเป็นที่ของชาวบ้านเวลานี้ก็เป็นที่ของวัด ก็มีบรรดาเจ้าอาวาสที่สึกไปแล้วกับเจ้าอาวาสปัจจุบันร่วมมือกันขาย ขายแก่ชาวบ้าน ที่วัดจึงเหลือแค่ ๖ ไร่ เนื้อที่ของวัดจริง ๆ มี ๓๗๐ ไร่ รู้สึกหนักใจเหมือนกัน พระผีท่านพูดนะ และถามท่านบอกว่า แล้วจะมีอะไรต่อไปอีก ท่านบอก เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน คืนนี้เขาจะมีลิเกฉลองคุณ แล้วผมจะมาเล่าให้คุณฟัง คุณไม่ชอบลิเก

แต่เขาจะมีเป็นเรื่องของเขา เพราะการมีลิเก ทายกเขาได้กำไร ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะการหาลิเกมา ๘๐๐ บาท เขาจะเรี่ยไรชาวบ้านมาได้เกิน ๘๐๐ บาท และนอกจากนั้นเป็นของเขา เขาหากินกันแบบนี้ทุกอย่างที่ทำมา เขาจะต้องมีส่วนได้ ในเมื่อคุณตรงไปตรงมา เขาไม่ชอบแน่ เลยถามท่านว่า ควรจะอยู่หรือควรจะไม่อยู่ หลวงพ่อใหญ่ท่านยืนยันว่า ควรจะอยู่ แล้วเขาจะแพ้พ่ายไปเอง

การอยู่บรรดาท่านพุทธบริษัท การมาของอาตมาก็ไม่มีใคร มีเณรมา ๒ องค์ คือ มหาเปีย ชื่อมหาอะไรก็ไม่ทราบ เรียก เปีย ๆ มาตั้งแต่เด็กเดี๋ยวนี้เป็นกำลังสำคัญของวัดปากคลองมะขามเฒ่าเรียนเปรียญ ๖ ประโยค และสามเณรสมควร และมีสุนัขมา ๑๒ ตัวมาด้วยกัน เจ้าสุนัขนี่ก็แปลก เมื่อมาอยู่แล้ว ก็ปรากฏว่ามีคนเอาสุนัขมาปล่อย รวมแล้วทั้งหมดเป็น ๕๐ ตัวด้วยกัน

การฉันภัตตาหารในเมื่อรู้เท่า ท่าทางไม่ดี ก็ไม่ฉันร่วมกับเจ้าอาวาส ขอแยกวงฉันทำอาหารกินเอง มีสตางค์ติดตัวมาแค่ ๑๐๐ บาท ๑๐๐ บาท นี่ก็ไม่ได้สร้างวัด แต่ซื้อกับข้าวกินหมด ก็มีญาติโยมเขานิมนต์ไปฉันเพลบ้าง ฉันเช้าบ้าง นิมนต์ไปเทศน์บ้าง และที่เป็นกำลังใหญ่เวลานั้นก็ สิริรัตน์ โรจนวิภาต ภรรยา พล.อ.อ.อาทร โรจนวิภาต แล้วก็พิมพา และฉลวย ปินินทรีย์ แล้วก็ (อู๊ด) วาสนา หุตะสิงห์ เป็นต้น เมื่อนิมนต์ไปกรุงเทพฯ ที ต่างคนก็ต่างให้ ต่างให้มากิน ส่วนคนประจำถิ่นก็มี ครูนนทา อนันตวงษ์ เป็นเจ้าของโป๊ะข้ามฟาก เวลานั้นยังรับราชการอยู่ สงเคราะห์อนุเคราะห์ด้วยประการทั้งปวง ก็มีกินมีใช้ เขาให้มากิน แต่ว่าเอาไปใช้ นั่นคือ ซื้อทรายบ้าง ซื้อหินบ้าง ซื้ออิฐบ้าง เจ้าอาวาสเขาก็นอนเฉย เรื่องจับจ่ายใช้สอยไม่ต้องรู้เรื่องกัน

มาทีแรกก็มาอยู่กุฏิหลังโกรงเกรงก่อน ต่อมาเมื่อสร้างกระท่อมอยู่โคนต้นโพธิ์ หลังปัจจุบันนี้ไม่ใช่กระท่อมหลังนั้น หลังปัจจุบันนี้ คุณหญิงเยาวมาลย์ มาสร้างให้ หลังเก่าย้ายไปไว้กลางสระ ข้างพระอุโบสถ เป็นอนุสรณ์ เวลานั้น พล.อ.อ.อาทร โรจนวิภาต ท่านเป็นผู้บังคับกองฝึกอยู่นครราชสีมา เป็นนาวาอากาศเอก ท่านได้เอาช่าง ช.ย. ช่างของอากาศโยธิน มาช่วยทำการสร้าง เมื่อเขามาช่วยก็ให้เขาคนละ ๒๐ บาททุกวัน ความจริงก็ไม่พอกับค่าแรงเขา แต่เราก็ไม่ค่อยมีสตางค์ สร้างกระท่อมเป็นที่อยู่

แล้วต่อมารุ่งขึ้นอีกหนึ่ง ปีนั้นก็มี ท่านพล.อ.อ.พะเนียง กานตรัตน์ คือว่า สิริรัตน์ โรจนวิ ภาต ไปติดต่อกับท่าน ในฐานะที่ท่านเป็น เจ้ากรมยุทธการทหารอากาศ ให้มาทอดกฐิน เป็นหนี้จริง ๆ อยู่หมื่นบาท กฐินปีนั้นได้ ๑๔,๐๐๐ บาท เมื่อชำระหนี้ไป ๑๐,๐๐๐ บาท เอาเงินอีก ๔,๐๐๐ บาท ไปให้เจ้าอาวาส เพราะเจ้าอาวาสเป็นหนี้อยู่ ๖,๐๐๐ บาท แต่แกไม่หาอะไรเลย ให้เจ้าอาวาสบอกว่าอีก ๒,๐๐๐ บาท เป็นเรื่องของท่าน ๔,๐๐๐ นี่ผมให้

แต่ปรากฏว่าวันรุ่งขึ้น เจ๊กเจ้าของไม้ที่เจ้าอาวาสไปซื้อ มาถามว่า เงินทอดกฐินเหลือไหมครับ บอก ทำไมล่ะ บอก ค่าไม้ยังไม่ได้จ่ายผม บอกค่าไม้เป็นเรื่องของเจ้าอาวาสเขา เจ้าอาวาสเขาเป็นคนสั่ง เขารับผิดชอบ แต่ให้สตางค์ไปแล้ว ๔,๐๐๐ บาท เหลืออีก ๒,๐๐๐ บาท เป็นเรื่องเจ้าอาวาสต้องหา เจ๊กก็เลยบอกว่า ผมไปหาเจ้าอาวาสแล้ว บอกว่าไม่มีครับ จะมีเอาเดือน ๔ นั่นแสดงว่า มีคนกู้ไปแล้ว กู้ไปแล้วหรือว่าไปใช้อะไรแล้วก็ไม่ทราบ จะต้องได้เดือน ๔ เป็นอันว่า ที่หลวงพ่อขนมจีนบอก ตรงตามความเป็นจริง

ทีนี้เวลากลางคืน ย้อนกลับมาถึงวันแรกใหม่ ขณะที่เขามีลิเกอาตมาก็นอนในกุฏิโกรงเกรงหลังนั้น ไม่ได้ดูลิเก เพราะนิสัยไม่ดูละคร มันมีมาตั้งแต่อายุ ๒๕ ปี ดูละคร ลิเก หรือหนังไม่สนุก ก็จึงนอนเฉย ๆ ก็มีพระองค์หนึ่ง ก้าวเข้ามาทางหน้าต่าง พูดสำเนียงเป็นเจ๊กชัด ๆ ก็ถาม ท่านชื่ออะไร ท่านบอกท่านชื่อ เส็ง ถามว่า ท่านอยู่ที่ไหน ท่านบอก ผมเคยเป็นเจ้าอาวาสวัดท่าซุง รองจากหลวงพ่อใหญ่ เมื่อหลวงพ่อใหญ่ท่านมาอยู่ที่นี่ ท่านมาธุดงค์ มีชาวบ้านเขานิมนต์ ท่านเลยมาอยู่ที่นี่ ผมเป็นคนแจวเรือค้าขายมีความเลื่อมใสจึงมาอยู่กับท่านช่วยท่านในฐานะเป็นช่างแล้วต่อมาก็บวช เมื่อหลวงพ่อใหญ่มรณภาพไปแล้ว ท่านก็เป็นเจ้าอาวาสแทน

ถามว่า ที่วัดนี้เคยมีพระอริยเจ้าบ้างไหม ท่านบอกว่า มี ตอนก่อนมีใครบ้าง ท่านบอกท่านไม่ทัน แต่ตอนหลัง ๆ ท่านบอกว่า หลวงพ่อใหญ่เป็นพระอริยเจ้า ถามว่า เป็นพระอริยเจ้าชั้นไหน ท่านบอก เป็นพระอนาคามี แต่ว่าก่อนจะตายท่านเป็นพระอรหันต์ ถามว่า หลวงพ่อล่ะเป็นอะไร บอก ข้าก็ไม่รู้โว้ย ท่านพูดภาษาไทยเป็นเสียงเจ๊ก หลวงพ่อใหญ่ไปไหนข้าก็ไปที่นั่นแหละวะ ก็เป็นอันว่า ท่านยอมรับว่า ท่านเป็นพระอรหันต์ ก็ถามว่า หลังจากนั้นมีใครบ้างเป็นพระอริยเจ้า บอก นับเรื่อยมาหลายสมัย จนกระทั่งถึง หลวงพ่อเล่ง หลวงพ่อไล้ สององค์พี่น้อง ทั้งสององค์พี่น้องในขณะที่ทรงชีวิตอยู่ กำลังยังดีอยู่ เป็นผู้ทรงฌาน แต่ก่อนจะตายทั้งสององค์เป็นพระอรหันต์ทั้งหมด เพราะทุกขเวทนามันหนัก เห็นโทษของการเกิด แก่ เจ็บ ตาย เห็นโทษของร่างกาย จึงเป็นพระอรหันต์ไป

หลังจากนั้นต่อมาก็เป็น ภิกขุพาณิช คำว่า ภิกขุภพาณิช ก็หมายความว่า ขายกินกันละ ขายฝาบ้าน อาตมามาใหม่ ๆ เห็นฝากระดาน ฝาเรือนสมัยเก่ายังใหม่เอี่ยมอยู่ ๑๐ กว่าฝา คิดว่าการสร้างวัดนี้เป็นของง่าย เพราะที่ก็แคบ ฝาก็มีแล้ว เพียงแต่หาเสาหาโครงนิดหน่อยมาเสริมก็ไม่ยากนัก ใช้ฝาเก่าแทน แต่ที่ไหนได้ พอคืนที่สามตื่นขึ้นมาจากที่นอน ปรากฏว่ามองไปที่ฝา ฝาหายไปหมดแล้ว ฝาเขาวางอยู่ไม่ไกล ใกล้กุฏิเจ้าอาวาส ก็รวมความว่า ที่วัดนี้ขโมยมาก

เมื่อดูต่อไปก็เห็นว่า คนที่มีศรัทธาจริง ๆ ก็มี ก็มี โยมน้อย โยมพวง แล้วก็โยมทองดี สามคนนี่แหละ เป็นคนส่งข้าวส่งน้ำต่อมาก็มี คุณโยมโต๋ว เจ๊กิมกี ส่งอาหาร ตอนก่อนก็จ้างเขาทำ แต่ต่อมา ท่านเห็นว่าต้องจ้างเขาทำ ท่านก็เลยส่งอาหารส่งปิ่นโตเอง ปิ่นโตใหญ่ ต่อมาก็เลยให้เจ๊กิมกีมาตั้งร้านอาหารในวัด เพราะท่านเป็นผู้มีคุณ เวลานี้ท่านก็ยังส่งปิ่นโตอยู่ทุกวัน

หลังจากนั้นมา ปีที่สอง ท่าน พล.อ.ท. ม.ร.ว. เสริม ศุขสวัสดิ์ และคุณอ๋อย (คุณเฉิดสรี) ศุขสวัสดิ์ ภรรยา มาพบเข้า ก็ให้การสนับสนุนเรื่อยมา ตั้งแต่บัดนั้นจนกระทั่งบัดนี้ วัดก็เริ่มเจริญรุ่งเรืองตลอดมา

เอาละ ท่านพุทธบริษัททั้งหลายโดยทั่วหน้า ก็ยังไม่จบ คอมันแห้งเต็มที เป็นอันว่า การสร้างวัดเริ่มต้นด้วย หุงข้าวกินเอง แล้วต้องเลี้ยงหมา ๖๖ ตัว หมาที่เขานำมาปล่อย เป็นหมาดีทั้งหมด เป็นสุนัขดีทั้งหมด จะขอเล่าถึงความอัศจรรย์สักนิดหน่อย เหลือเวลา ๑๔ นาที เมื่อมาถึงได้ ๒-๓ วัน ตอนค่ำใหม่ ๆ ก็นอนอยู่ใต้ถุน กำลังเคลิ้ม ๆ จะหลับ ก็มีคนมาจับนิ้วหัวแม่เท้ากระตุก ลืมตาขึ้นมาเห็นคนรูปร่างใหญ่ ผิวดำ ผมหยิก ล่ำสัน ก็ทราบว่า ท่านผู้นี้เป็นเทวดาชั้นจาตุมหาราช ถามว่า กระตุกเท้าทำไม

ท่านบอกว่า คืนนี้ขโมยจะเข้าลักพระในโบสถ์ ให้บอกเจ้าอาวาส เวลานั้นมีนาค คือ มีคนที่จะบวชพระมีอยู่หลายคน ก็บอกกับ นาคเอนก ซึ่งเป็นลูกของ ท่านกำนันองุ่น มากมี คนนี้ก็ดีเหมือนกัน เป็นคนสนับสนุนตลอดมา แต่ว่าเป็นคนละตำบล แต่สนับสนุนดีมาก ช่วยเหลือทุกอย่าง ถ้ามีอะไรไม่เกินวิสัยกำนันองุ่นช่วยทุกอย่าง เรียกว่า สละชีวิตและร่างกายเพื่อวัดจริง ๆ แตกต่างจากทายก ทายกไม่เอาไหนเลย ก็ต้องการอย่างเดียว คือขนออก กำนันองุ่นขนเข้า แล้วก็ทางปากคลอง ซึ่งมีศรัทธาดี ก็มี เจ๊กินกี โยมโต๋ว เจ๊กิมลั้ง อะไรพวกนี้เป็นต้น และทางบ้านเกาะลูกมอญอีกชุดหนึ่ง และฝั่งตรงข้ามก็มี คุณทองชุบ กับภรรยา ลืมชื่อเสียแล้ว ก็เรียกว่า มันก็ปนกัน สีขาวกับสีดำก็ปนกัน คนที่เขามีศรัทธาจริง ๆ เขาก็ช่วย คนที่มีศรัทธาเพื่อหวังรวย เขาก็ไม่ช่วย

ทีนี้เรื่องตอนที่ หลวงพ่อขนมจีน มาเล่าให้ฟัง คือ หลวงพ่อเส็ง ท่านบอกว่า วัดนี้ที่ตั้งอยู่เวลานี้ ความจริงมันตั้งอยู่ในป่าช้าเก่า แม่น้ำเดิมจริง ๆ แม่น้ำสายนี้มันเล็ก ศาลาการเปรียญอยู่กลางแม่น้ำ เสาหงส์ก็อยู่กลางแม่น้ำในปัจจุบัน และต่อมา เมื่อมีเรื่อเมล์วิ่งเข้าละลอกมันก็ตี ลูกคลื่นมันก็ตีตลิ่งพัง เขาจึงต้องย้ายกุฏิมาอยู่ที่นี่ และเมื่อก่อนแม่น้ำสะแกกรังตอนหน้าแล้ง น้ำก็แห้ง ก็ต้องกินน้ำในบึงเล็ก ๆ ใกล้ ๆ ท่านก็ชี้ให้ดู ในที่สร้างกุฏิกลางน้ำนั่นแหละ บึงอยู่ที่นั่น เป็นบึงเล็ก ๆ ท่านก็เล่าความเป็นมาทุกอย่าง ท่านก็บอกว่า ถ้าไม่เชื่อผมก็ถามไอ้อ่อง ดู

คำว่า ไอ้อ่อง อาตมาก็คิดว่าเป็นคนเด็ก หรือเป็นคนหนุ่ม พอรุ่งขึ้นถาม เอี่ยม อ่อนคำ ว่า รู้จักคนชื่อ อ่อง ไหม บอกรู้จัก อยู่ที่อำเภอมโนรมย์ ก็ให้ไปเชิญตัวมาก ปรากฏว่า ท่านมีอายุ ๙๓ ปี ก็ถามความเป็นมาของวัดว่า วัดเดิมจริง ๆ อยู่ในแม่น้ำจริงไหม ท่านบอกว่า จริง ท่านบอกว่า เมื่อตอนผมเด็ก ผมยังวิ่งเล่นแถวเสาหงส์อยู่กลางแม่น้ำ เวลานั้นเป็นตลิ่ง ทีนี้อาศัยที่เรือมาวิ่ง ตลิ่งพังมา แม่น้ำก็กว้างขึ้นมา แต่ว่าเวลาหน้าแล้งจริง ๆ แม่น้ำตอนด้านหน้านี่แห้งต้องกินน้ำในบึง ก็ตรงกับที่หลวงพ่อขนมจีนเล่าให้ฟัง

ในตอนนั้นก็มีเหตุอัศจรรย์หลาย ๆ อย่าง คือว่า คืนหนึ่ง นายโต พี่ของเอี่ยม อ่อนคำ มานอนเป็นเพื่อน เธอมีปืนมาหนึ่งกระบอก มีไฟฉายหนึ่งดวง ตอนดึกประมาณตี ๒ ก็มีคน ๆ หนึ่ง เดินไปเดินมาอยู่กลางบริเวณที่โล่งใกล้ ๆ กับเธอนอน เธอถามว่า ใคร เขาตอบ กูเองว่ะ ถามว่า มาทำไม กูก็มาเดินยาม มาอยู่ยาม ทีแรกเธอจะหยิบปืน ก็หยิบไม่ขึ้น จะหยิบไฟฉาย ก็หยิบไม่ขึ้น คนนั้นก็บอกว่า ไอ้ปืนกับไฟฉาย มึงอย่าหยิบมาเลย ไม่มีความหมายหรอก มึงหยิบยังไม่ขึ้น จะยิงกูได้อย่างไร ถามว่า ท่านเป็นใคร ท่านเลยบอก กูเป็นเทวดาอยู่ที่ข้างต้นโพธิ์นี่ว่ะ เวลานั้นอาตมานอนอยู่ข้างต้นโพธิ์ตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา นายโตก็เลยไม่ยอมมาวัดกลางคืนต่อไป กลัวผี

ก็เป็นอันว่า คืนวันนั้น ที่ท่านบอกว่า ขโมยจะเข้าวัด ก็ให้พวกนาคไปบอกเจ้าอาวาส เจ้าอาวาสก็ทำเฉย เป็นอันว่า ขโมยเข้าวัดจริง ๆ เข้ามาในโบสถ์ งัดเอาพระพุทธรูปอายุประมาณ ๓๐๐ ปีไป เอาไปหนึ่งชุดละ แล้วต่อมาอีกคราวหนึ่ง เจ้าสุนัขที่มาอยู่ด้วยถือว่ามาช่วยจริง ๆ อาตมาก็ไม่มีสตางค์ ต้องซื้อเศษอาหารมาเลี้ยงในที่สุด เศษอาหารที่เป็นเนื้อก็ซื้อไม่ไหว เอาผักบุ้งมาผัดกับน้ำมันหมู ใส่น้ำปลาเค็ม ๆ แล้วคลุกให้กิน มันก็กินกันแบบเอร็ดอร่อยกินได้แบบอัศจรร