จุไรกับป้าน้อย

ท่านผู้อ่านทั้งหลาย ต่อไปนี้ก็ขอบรรดาท่านทั้งหลายโปรดพบกับ จุไร เพราะว่าจุไรกับป้าน้อยยังคุยกันไม่เสร็จ คงจะคุยกันนาน เพราะว่าเรื่องสร้างวัดนี่นานมาก จะได้ทราบความเป็นมาของวัด แต่ว่าจุไรจะพูดว่าอย่างไรนั้น ก็อ่านต่อไปก็แล้วกัน

เป็นอันว่า วันนี้ วันอาทิตย์ที่ ๒๔ กันยายน ๒๕๓๒ จุไรมีโอกาสมาพบกับคุณป้าน้อยที่วิหาร ๑๐๐ เมตร เพราะว่าเวลาตอนบ่ายหลังเที่ยงเศษ ๆ คุณป้าน้อยก็ไปสอนกรรมฐาน จุไรก็มีโอกาสไปซักซ้อมกรรมฐานกับคุณป้าน้อย เมื่อซักซ้อมกันเสร็จทุกคนกลับ แต่ว่าจะไรเธอยังไม่กลับ ชวนคุณป้าน้อยคุยต่อไป ถ้อยคำที่เธอคุย เธอก็ถามคุณป้าน้อยว่า คุณป้าเจ้าคะ ทราบว่า วันที่ ๒๓ กันยายน พ.ศ. ๒๕๓๒ หลวงปู่ท่านตั้งพระเป็นกรรมการจัดการเรื่องเงินของสงฆ์ เรื่องเงินของโรงเรียน แล้วก็ตั้ง ไวยาวัจกรร่วมกับพระ มีท่าน พล.ต.ท.สมศักดิ์ สืบสงวน เป็นประธานไวยาวัจกร เป็นต้น

หนูอยากจะทราบว่า เมื่อแรกเริ่มเดิมที หลวงปู่ท่านก็ไม่เคยตั้งไวยาวัจกร คราวนี้ทำไมจึงตั้ง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลวงปู่เองก็ยังมีชีวิตอยู่ แต่ทำไมจึงต้องตั้งพระควบคุมทรัพย์สินของสงฆ์ คุณป้าน้อยฟังแล้วก็ยิ้ม คุณป้าก็บอกว่า เดี๋ยวก่อนหลาน ให้ป้านึกสักนิดหนึ่ง คำถามที่ถามว่า ป้าก็ไม่เคยคิด และเมื่อคืนวันที่ ๒๓ กันยายน ๒๕๓๒ ป้าก็ไม่ได้เข้าประชุม เพราะว่าไม่อยู่ในฐานะไวยาวัจกร

ทั้งนี้ก็เพราะว่า คนทุกคนที่มา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จากกรุงเทพฯ เป็นส่วนใหญ่ และต่างจังหวัดก็มีมา มาถึงก็ช่วยการช่วยงานกันทุกอย่าง ไม่มีใครรังเกียจใคร ไม่มีใครรอใคร ไม่มีใครต้องรับคำสั่งว่าเธอจงทำนั่น เธอจงทำนี่ เมื่อทราบว่างานมีอะไรบ้าง ถนัดทางไหน ต่างคนต่างก็ช่วยกันทำ และหนูจงพยายามสังเกตดูว่า งานทุกอย่าง พอเริ่มงานปั๊บ คนแต่ละจังหวัด หลาย ๆ จังหวัด เข้ามา และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ส่วนใหญ่ก็ที่กรุงเทพฯ โดยมากท่านผู้มา จะเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ เป็นข้าราชการชั้นผู้ใหญ่ ชั้นพิเศษก็มาก เป็นนายทหาร เป็นนายตำรวจก็เยอะ

รวมความว่า ทุกคนไม่ถือยศฐาบรรดาศักดิ์ ทำงานรวมกันได้ ต่างคนต่างช่วยกัน พองานเลิก ต่างคนต่างช่วยกันเก็บ ที่เป็นอย่างนี้นะ หลวงปู่ท่านบอกว่า นี่เป็น ไวยาวักจร เต็ม ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ คำว่า ไวยาวักจร ก็หมายความว่า การช่วยเหลือการงานเรื่องบุญกุศล แต่ว่าเท่าที่ท่านบอก ป้าฟังท่านพูดเมื่อตอนเช้า ท่านบอกว่า การที่ตั้งไวยาวักจรคราวนี้ก็เกี่ยวกับทรัพย์สินของวัดโดยตรง และทรัพย์สินเกี่ยวกับโรงเรียน ที่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนทั้งหลายช่วยกันเข้ามาเป็นทรัพย์สินที่มีค่าสูง คำว่า มีค่าสูง หมายถึง มีค่าตามกำลังใจทุกคนให้มาด้วยการตัดสินใจทำบุญ ราคาของจะมาก ราคาของจะน้อยไม่สำคัญ สำคัญที่ค่าของน้ำใจ มีความสำคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

ฉะนั้น จำเป็นต้องรักษา และต้องปฏิบัติให้เป็นไปตามใจของบุคคลให้เข้ามา เพราะท่านให้เข้ามาด้วยมีเจตนาดี มีจิตเป็นมหากุศล จุไรก็ถามว่า แล้วกรรมการฝ่ายพระ กับกรรมการฝ่ายไวยาวักจรทำหน้าที่อะไร คุณป้าน้อยก็บอกว่า ตามที่ป้าฟังมา ป้าเองก็ไม่ได้เข้าประชุม ฟังว่าท่านจัดเรื่องทรัพย์สินต่าง ๆ เป็นแผนก อันนี้แผนกของสงฆ์ นี่เป็นแผนกค่าภัตตาหารของสงฆ์ นี่บำรุงการก่อสร้างบำรุงวัด ส่วนนี้เป็นค่ากระแสไฟฟ้าประจำเดือน ส่วนนี้เป็นส่วนของโรงเรียน ส่วนนี้เป็นการจ่ายเพื่อเด็กนักเรียน สงเคราะห์ค่าอาหารบ้าง ค่าอาหารเป็นหลักใหญ่ แล้วก็เสื้อผ้า อุปกรณ์การศึกษาทุกอย่าง

รวมความว่า ทุกอย่างจัดไว้เรียบร้อยหมด จุไรก็ถามว่า สมัยก่อนทำไมหลวงปู่ไม่จัดล่ะ ทำไมมาจัดคราวนี้ล่ะ คุณป้าก็ตอบว่า สมัยก่อนท่านบอกว่า ท่านอยากจะจัดมานาน และเตรียมการมานาน แต่ทุกอย่างไม่พร้อมถึงเวลานี้ ก็ยังไม่พร้อมสมบูรณ์แบบ แต่ก็จำเป็นต้องจัด หนูจุไรก็ถามว่า คุณป้าเจ้าคะในเมื่อยังไม่พร้อม สมัยก่อนยังไม่พร้อม หลวงปู่ก็ยังไม่จัด แต่ว่าเวลานี้ยังไม่พร้อม หลวงปู่ทำไมจึงจัด คุณป้าก็ตอบว่า ป้าฟังมา เพราะป้าเองก็เพิ่งมาเหมือนกัน มาจากกรุงเทพฯ

แต่มาก็ได้ฟังจากหลวงปู่บอกว่า ในวันที่ ๒๑ กันยายน ๒๕๓๒ คือก่อนหน้านี้ ๒-๓ วัน ตอนเย็นประมาณ ๔ โมงครึ่งเศษ ๆ หลวงปู่ท่านเล่าให้ฟัง ตามธรรมดาท่านป่วยระยะเวลาบ่าย ๓ โมงครึ่งเศษ ๆ หรือบางที อาการโรคของท่านเกิดขึ้นเวลาบ่าย ๓ โมง ๒๗ นาที ระยะนี้ อาการที่มันเป็นคือว่า เสมหะดันขึ้นมา ท้องอืด เสียดท้อง และก็อาเจียนเป็นเสมหะ การอาเจียนเป็นเสมหะนี่ไม่ใช่เล็กน้อย ตอนเย็นเวลานั้น ต้องประมาณอย่างน้อยก็ครึ่งกระโถน หรือค่อนกระโถน เหน็ดเหนื่อยมาก ก็มีพระอนันต์ ที่อยู่วิหาร ๑๐๐ เมตร กับพรนุช อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนพระสุธรรมยานเถระวิทยา ๒ คนนี้ เป็นผู้ปฏิบัติประจำทุกเย็น ถึงเวลาตอนเย็นเมื่อท่านกลับพระอนันต์ กับพรนุช ก็ติดตาม พระอนันต์ติดตามไปทุกแห่ง เมื่อถึงที่พักแล้ว

อันดับแรกท่านพักหายเหนื่อย การรับแขกท่านก็เหนื่อย บางวันท่านก็บอกว่า วันนี้เหนื่อยมาก อาการเสียดท้องตลอดเวลา เสียดท้อง เสียดถึงหน้าอกแต่ว่าอยู่ต่อหน้าแขก หน้าตาท่านแช่มชื่น บางครั้งแขกก็ถามว่า ตามข่าวเขาบอกว่าหลวงปู่ป่วย หลวงพ่อป่วย แล้วทำไมดูท่าทางแช่มชื่นมาก ท่านก็ตอบเป็นทีเล่นทีจริงบอกว่า หน้าตาของพระหลอกชาวบ้าน และชาวบ้านเขาถามว่า หลอกอย่างไร

ท่านก็บอกว่า ทุกขเวทนามันมี เวลานี้ที่พูดกัน ทุกขเวทนาก็หนักมาก เสียดท้อง ร้อนในอก ร้อนในท้อง เสียดถึงหน้าอก แต่ว่าที่มีหน้าตาแช่มชื่นได้ เพราะอาศัยการอดทน อดกลั้น เพราะเห็นใจทุกคนที่มาด้วยศรัทธา ทุกคนนี่มานี่ไม่ได้เงิน ไม่ได้ทอง ไม่ได้ของแจก ทุกคนตั้งใจมาทำบุญ เสียสละด้วยศรัทธาแท้ ท่านก็จำจะต้องรับด้วยความเต็มใจ สำหรับหน้าตาแช่มชื่น หมายความว่า ท่านจะอดทนไหว ท่านก็อดทนต่อไป เมื่อลงยิ้มไม่ไหว ก็ลงรับแขกไม่ได้เมื่อนั้น

จุไรก็บอกว่า โอ้โฮ หลวงปู่ทนจริงนะ และทำไมหลวงปู่ไม่ให้พระองค์อื่นรับแขกบ้างล่ะ แทนท่าน พระหนุ่ม ๆ ก็มีถมไป คุณป้าน้อยก็บอกว่า พระหนุ่ม ๆ ท่านมี พระทุกองค์ท่านเต็มใจช่วยหลวงปู่ แต่ว่างานทุกอย่างที่ท่านทำกันได้ ท่านก็ทำกันหมด หลวงปู่ไม่ต้องทำแม้แต่การบริหารภายในก็ดี และก็การคุมงามก่อสร้างก็ดี ทุกอย่างนะ พระช่วยกันทำเป็นแผนก แต่ทว่าสิ่งที่พระตั้งใจจะช่วย แต่ช่วยไม่ได้นั่นคือการรับแขก หลวงปู่ท่านเคยทดลองให้พระลงแทน แต่คนไม่เห็นด้วย ไม่ศรัทธา

แม้แต่การถวายสังฆทาน อย่างที่ซอยสายลม หลวงปู่ท่านป่วย ท่านให้พระลงไปแทน ท่านก็ประกาศบอกไปว่า การถวายสังฆทานน่ะ ถวายกับพระองค์ไหนก็มีอานิสงส์เหมือนกัน เพราะสังฆทานไม่ใช่ส่วนบุคคล พระผู้รับเป็นเพียงผู้แทนสงฆ์ แต่ก็ปรากฏว่า บรรดาญาติโยมทั้งหมด ท่านพุทธบริษัท นั่งกันเฉยเต็มห้องนับเป็นร้อย ไม่ยอมถวายพระ แต่เมื่อหลวงปู่ลงมาจากชั้นบน จะมาสอนกรรมฐาน เพียงเท่านั้น ทุกคนจึงถวายกัน ก็เป็นอันว่า งานรับแขกให้แทนกันไม่ได้

แต่ต่อมา จุไรก็ถามคุณป้าน้อยต่อไปว่า เป็นอันว่า การตั้งกรรมการพระ และตั้งไวยาวักจรก็ขอผ่านไป แต่อยากจะทราบว่าที่หลวงปู่บอกว่า ทุกคนที่มาช่วยงานในวัดเป็น ไวยาวักจร อย่างนี้ไม่เป็นการแต่งตั้งจะถูกแบบ ถูกแผนหรือ คุณป้าน้อยก็บอกว่า คำว่า ไวยาจักร แปลว่า ช่วยเหลือการงานสงฆ์ และช่วยเหลือการงานที่เขาทำบุญกัน

และทุกคนที่มา หลวงปู่ท่านก็บอกว่า ทุกคนเป็นไวยาวักจรเต็มขั้นเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะว่าด้วยศรัทธาแท้ สำหรับคณะที่ท่านตั้ง ท่านต้องการให้เป็นตัวบุคคลไว้ เวลาที่ท่านป่วยมากบริหารงานไม่ไหวหรือแก่มากลงไป หรือตายฉับพลัน จะได้เป็นที่ปรึกษากันกับพระ ช่วยกันจัดการให้เป็นไปตามคำสั่ง

จุไรก็ถามไปบอกว่า หลวงปู่ท่านมั่นใจไหมว่า ท่านจะอยู่กี่ปี คุณป้าน้อยก็บอกว่า ท่านบอกว่า คำพยากรณ์ต่างๆ บอกว่าอยู่หลายปี แต่ว่าตัวท่านเองท่านไม่เคยไว้ใจในตัวเอง ท่านเคยคิดอยู่เสมอว่า อาจจะตายวันนี้ อย่างวันที่ ๒๑ กันยาน ๒๕๓๒ นี่เอง วานซืนนี้ ท่านบอกว่า หลังจาก ๔ โมงครึ่งไปแล้ว พอพระอนันต์ กับพรนุช คืนคงดี กลับไปที่ ตามปกติ

เมื่อให้ยาเสร็จ ท่านสรงน้ำเสร็จ ให้ยาเสร็จ หมายความว่าทั้งสองท่านนี้รู้เรื่องการป่วยไข้ไม่สบายของหลวงปู่อย่างดีมาก เพราะปฏิบัติมาตลอด เป็นเจ้าหน้าที่ให้ยาแทนเสมอ อย่างพรนุชนี่ หมอจรูญสั่งจัดยาอะไรก็ตาม ก็ให้พรนุชจัดการถวายหลวงปู่ตามเวลา สำหรับพระอนันต์ก็เช่นเดียวกันถึงเวลาวาระกลับมาจากรับแขกก็กางร่มให้ และก็เวลาที่เข้าที่ก็เข้ามาเป็นเพื่อนที่พัก ให้การทายาขาบ้าง ทุกอย่าง เท่าที่มีความจำเป็น ช่วยทุกอย่างสองคน พระคน ฆราวาสคน

จุไรก็ถามว่า แล้วพระอื่น ฆราวาสอื่นล่ะ คุณป้าก็บอกว่า หลวงปู่ท่านบอกว่า ท่านไม่อยากจะกวนใคร เพราะเป็นเรื่องเล็กน้อย ยังไม่มีความจำเป็น พระทุกองค์ และฆราวาสทุกคนเต็มใจช่วยทุกอย่าง และจุไรก็ถามว่า แล้วคุณป้าล่ะ อยากจะช่วยหลวงปู่ไหม คุณป้าก็บอกว่า คุณป้าเองอยากจะช่วยใจจะขาด แต่โอกาสที่จะเข้าไปทำไม่มี เพราะว่า ท่านบอกว่า ที่เล็ก ๆ ยังป่วยไม่มาก ยังไม่มีความจำเป็น จุไรก็ถามว่า วันที่ ๒๑ คุณป้ายังไม่ได้เล่าให้ฟังนะ พูดค้างไว้ เดี๋ยวพูดอย่างอื่นก็เลยไป คุณป้าก็บอกว่า หนูก็ถามเรื่อยเปื่อยไปนี่ ป้าก็เฉื่อยเหมือนกัน

เป็นอันว่า เมื่อวันที่ ๒๑ เวลา ๔ โมง๕ ครึ่งเศษ ๆ หลวงปู่ท่านบอกว่า ท่านนอนภาวนา และก็กำลังพิจารณาว่า อะจีรัง วะตะยัง กาย เป็นต้น ท่านนึกในใจ ตามบาลีที่พระพุทธเจ้าตรัสว่า อีกไม่นานนักหนอ ร่างกายนี้ก็จะมีวิญญาณออกจากร่างไปแล้ว ก็เป็นของที่ชาวบ้านเขาทอดทิ้ง คือ ร่างกายมันไม่ดี เขาก็ทิ้ง มันเน่ามันเหม็น เหมือนกับท่อนไม้ที่ไร้ประโยชน์ ท่านก็พิจารณาร่างกายของท่านไปเรื่อย ๆ จิตก็เป็นสุข เห็นว่า ไอ้นั่นมันก็ไม่ดี ไอ้นี่ก็ไม่ดี ไอ้นั่นก็จะพัง ไอ้นี่ก็จะพัง นั่นก็ร่อยหรอ นี่ก็ร่อยหรอ ก็เวลานั้นเองปรากฏว่า อาการตามนัด ปรากฏขึ้น

จุไรถามว่า หลวงปู่นัดกับใคร ป้าน้อยก็บอกว่า ไม่ใช่หลวงปู่นัด เป็นแต่เพียงว่า เป็นการตกลงกันไว้วา สมัยก่อนโน้น เมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมาแล้ว ท่านมีอาการครั้งหนึ่ง เหมือนจะตาย และก็ตายน้อยไปหลายชั่วโมง ต่อมากลับฟื้นขึ้นมา ท่านก็ตกลงกับท่านนายบัญชี ถามท่านนายบัญชีว่า ทำไมไม่ปล่อยให้ไปเลย เพราะการไปเลยจะมีความสุขกว่ามีชีวิตอยู่ และการตายไปเลยคราวนั้นไปเจอะสถานที่อยู่ มีความสุขสำราญ มีความสุขมาก ดีทุกอย่าง ไม่มีงาน ไม่มีการ ไม่มีความหิว ไม่มีความกระหาย ไม่มีความลำบากทุกอย่าง ความหนักใจนิดหนึ่งก็ไม่มี ท่านก็เห็นว่า มันมีความสุขกว่ามีร่างกายเป็นมนุษย์

ท่านนายบัญชีก็บอกว่า ในเมื่อวาระยังมาไม่ถึง ใครก็จัดให้ตายไม่ได้ แต่ที่มันไปประเดี๋ยวเดียว มันเป็นเพราะกฎของกรรม มันริดรอนชั่วขณะหนึ่ง ใครก็ห้ามไม่ได้ กฎของกรรม และหลวงปู่ก็เลยถามนายบัญชีว่า ถ้าจะตายจริง ๆ อาการมันจะเป็นอย่างไร นายบัญชีท่านก็เปิดบัญชี ท่านก็บอกว่า มันอืดนิด เสียดหน่อย แล้วก็อาการไม่หนัก จิตใจจะเป็นสุข แล้วก็ไป การไปของจิต หรือวิญญาณ เมื่อจิตวิญญาณออกจากร่างไป ประมาณหนึ่งชั่วโมงลมในร่างกายจึงดับสนิท ขณะที่ไปใหม่ ๆ จะมีความรู้สึกว่า ร่างกายยังไม่ดับ ประสาทยังทำงานอยู่บ้าง แต่อ่อนระรวยเต็มที

แล้วจุไรจึงถามว่า วันที่ ๒๑ อาการเป็นอย่างไรเจ้าคะ คุณป้าก็บอกว่า หลวงปู่ท่านบอกให้ฟัง อาการตามนัดปรากฏ นั่นหมายความว่า อาการที่จะตายปรากฏ นั่นก็คือว่า มีอาการอึดอัดนิดหน่อย ไม่ถึงขั้นเสียด แต่ว่ามีอาการเหนื่อยมากหายใจถี่ขึ้นมา จนถึงขั้นไม่เต็มท้อง ลมหายใจไม่ถึงสะดือ กระชั้นเต็มที่ ปอดทำงานเร็วมาก และก็มีอาการเหนื่อย แต่เมื่อเหนื่อย ท่านก็พิจารณาว่าอาการอย่างนี้ เป็นอาการดับของประสาท เมื่อรูปแตก นามดับเป็นของธรรมดา ในเมื่อมันเป็นอย่างนั้น เรามีบ้านเป็นที่อยู่ เราไปบ้านของเราก่อนดีกว่า ถ้าร่างกายนี่มันเลิกหายใจเมื่อไร เราก็ไม่กลับ ถ้าร่างกายมันหายใจดีขึ้นเมื่อไร เราก็กลับใช้งานมันได้ เมื่อตัดสินใจอย่างนั้น ก็ออกจากร่าง

ขณะที่ออกไปจากร่าง ก็เจอะท้าวมหาราช คือ ท้าวธตรฐ ท้าววิรุฬหก ท้าววิรูปักข์ ท้าวเวสสุวัณ และคณะท่านอินทกะมากมายพร้อมทั้งลุงทั้งสอง ท่านทั้งหมดก็ถามว่า จะไปไหน แล้วท่านก็บอกว่า ยังไปไม่ได้นะครับ ยังไม่ถึงเวลาจะไป หลวงปู่ก็ตอบว่า ถึงเวลาหรือไม่ถึงเวลา มันไม่สำคัญ เวลานี้ร่างกายมีทุกขเวทนามาก ฉันจะหลบไปชั่วคราว แต่จะไม่ไปเลย ฉันจะสังเกตการณ์ ถ้าร่างกายมันยังทรงตัวดี ใช้งานได้ ฉันก็กลับ ถ้าร่างกายมันดับ ฉันก็ไม่มา

ในที่สุดท่านทั้งหมดก็บอกว่ายังไม่ควรจะไป อยู่ตรงนี้ก่อน หลวงปู่ท่านบอกว่า ไม่อยู่แล้ว จะห้ามฉันอย่างไร ฉันก็ไม่อยู่ ท่านก็ไปไปทีแรกท่านบอกว่า จะเลยไปให้สุดทาง แต่มานึกขึ้นมาได้ว่าพระจุฬามณีเจดียสถาน เป็นสถานที่นมัสการเป็นประจำ ควรจะเข้าไปที่นั่น

เมื่อเข้าไปที่นั่น ตามนิมิตในเวลานั้น ท่านก็บอกว่า พบพระพุทธเจ้างามสง่ามาก เด่นอยู่ท่ามกลางบรรดาพระอรหันต์ทั้งหลาย มีพระอรหันต์แวดล้อมนับจำนวนไม่ได้ มีเทวดา กับพรหมเยอะ เจอะญาติผู้ใหญ่ที่มีพระคุณอย่างยิ่ง ท่านมีคุณเยอะแยะ ก็เข้าไปกราบพระพุทธเจ้า และก็กราบทุกองค์ คำว่ากราบทุกองค์ ไม่ใช่กราบทีละองค์ กราบทีเดียวหมดทุกองค์ กราบพระพุทธเจ้าก่อน หันมากราบพระอรหันต์ นอกนั้นกราบท่านผู้มีคุณทั้งหมด นี่หลวงปู่ท่านเล่าให้ฟังนะ

ท่านบอกว่า กราบเสร็จแล้ว พระพุทธเจ้าก็ถามว่า เธอจะไปไหน หลวงปู่ท่านก็ตอบว่า ร่างกายมันทนไม่ไหว มันทรงตัวไม่ได้ ก็มีความจำเป็นต้องละร่างกาย เพื่อประโยชน์สุขตามสมควร ตามกำลังที่พึงมีพึงได้ ท่านก็เลยบอกว่า ถ้าอย่างนั้นเธออยู่ตรงนี้ก่อนยังไม่ควรจะไปไหน อาการทั้งหมดของร่างกาย ไม่เกินวิสัยของพระโมคคัลลาน์ และตามนิมิตท่านก็บอกว่า สั่งพระโมคคัลลาน์ให้ลงมาช่วย

พระโมคคัลลาน์ก็มายืนที่ตรงศีรษะ ประเดี๋ยวเดียว ปรากฏว่า ร่างกายหายใจยาวขึ้น ๆ ๆ หายใจทั่วท้อง มีอาการดี ตอนนั้นได้ยินเสียงพระโมคคัลลาน์ เรียกบอกว่า ท่านสหัมบดีพรหมกับพระอินทร์ ช่วยกัน ไปอยู่คนละข้าง ข้างขา ช่วยกันด้านขา เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง ก็เสียงพระท่านบอกว่า เธอจงกลับร่างกายเริ่มใช้งานได้แล้ว แต่ถึงแม้ยังไม่ปกติ ก็ไม่เป็นไร

จุไรจึงถามว่า คุณป้าเจ้าคะ หลวงปู่บอกหรือเปล่าว่า ขณะที่ไปพระจุฬามณี ไปพบพระใหญ่ท่าน เวลานั้นท่านคุยว่าอย่างไร คุณป้าก็บอกว่า หลวงปู่ท่านบอก ท่านบอกว่า เวลาที่ท่านนั่งที่นั่น พระใหญ่ท่านไม่ได้คุยเรื่องอะไรทั้งหมด ท่านพูดเรื่องานของวัด ท่านบอกว่า เธอยังไปไหนไม่ได้หรอก เรื่องการเงินการทองของวัดยังไม่เรียบร้อย ทำให้มันเรียบร้อยเสียก่อน เงินอะไรส่วนไหน จะหาทุนหารอนที่ไหน หนึ่งค่ากระแสไฟฟ้าก็แพง ต้องหาทุนให้พอ เป็นทุนสำรอง อาหารขบฉันประจำวันของพระให้มีทุนสำรอง และการช่วยเหลือนักเรียนโรงเรียน ทุกอย่างให้ครบถ้วนบริบูรณ์เสียก่อนจึงจะไปได้ หลังจากนั้นแล้ว ท่านก็มีบัญชาให้กลับ

พอท่านมีบัญชาให้กลับ หลวงปู่บอกว่า พอถึงร่างกายก็ปรากฏว่า ร่างกายหายใจสบาย แต่ก็เพลียมาก ท่านก็มานั่งนึกคิดว่า ขึ้นชื่อว่าชีวิต คือ ความเป็นอยู่ เป็นของที่ไม่เที่ยง วันนี้ลมหายใจ พรุ่งนี้อาจไม่มีลมหายใจก็ได้ ตอนเช้ายังมีลมหายใจ ตอนสายอาจหมดลมหายใจก็ได้ ฉะนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นสมบัติของสงฆ์หรือว่าเป็นทุนรอนของโรงเรียน ที่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนให้มา จำต้องทำให้เรียบร้อย ต้องมอบหมายการงานให้พระรู้ ให้ไวยาวัจกรรู้ และสั่งงานไว้ให้แน่นอนว่า ทุกสิ่งทุกอย่างต้องปฏิบัติตามนี้

เมื่อฉันตายแล้ว ห้ามเปลี่ยนแปลงคำสั่ง ห้ามเปลี่ยนแปลงยุทธ คือ วิธีการใช้ต่างๆ ทั้งหมด อะไรจะใช้อะไร ต้องเป็นไปตามนั้นทั้งหมดทุกอย่าง คือว่า เขียนไว้หมด โดยไม่ต้องคิดใหม่ เป็นแต่เพียงใช้สมองว่า อันนี้ถึงเวลานี้ต้องใช้แล้ว และก็ต้องใช้ตามนั้น และทุกคนถ้าใครเปลี่ยนแปลงหรือดัดแปลงแก้ไขอันนี้ อีกหลายคน ๆ จะได้ค้านกันว่า นั่นนอกเหนือจากคำสั่ง

จุไรก็ถามว่า ถ้าอย่างนั้น หลวงปู่ก็ทำไว้เสร็จเรียบร้อยทุกอย่าง ป้าน้อยก็บอกว่า เสร็จเรียบร้อยทุกอย่างลูก ท่านรีบเขียน ท่านก็บ่นตัวเองว่า ท่านเขียนเอง ท่านก็อ่านไม่ออก ท่านก็ต้องนั่งเคาะ ๆ พิมพ์ดีด เคาะไปก็ผิดบ้าง ขีดบ้าง ฆ่าบ้าง เยอะแยะ ต่อมาก็อาจารย์พรนุชคัดลอก แล้วท่านก็บอกว่า มีจุดหนึ่ง ทุนมันยังไม่ครบ ยังไม่ครบตามพระใหญ่ท่านกำหนด ทั้งนี้ก็ทุนการศึกษาของเด็กขั้นมหาวิทยาลัย แต่ทุนนี้ต้องเป็นทุนสำรอง ต้องหามาสะสมเป็นทุนสำรอง ไม่ใช่ใช้หมด ไม่ใช้ต้น ใช้ผลของทุน ยังไม่ครบ แต่พระท่านบอกว่า ท่านพยามยามช่วยหาให้ครบ

ก็เป็นอันว่า การที่หลวงปู่ท่านต้องตั้งพระเป็นกรรมการฝ่ายทรัพย์สิน และก็ตั้งคณะบุคคลเป็นไวยาวัจกร มี พล.ต.ท.สมศักดิ์ สืบสงวน เป็นประธานไวยาวัจกร ก็เรื่องก็มีอยู่ว่า ท่านไม่ไว้ใจในชีวิตของท่าน จุไรก็ถามว่า ตามที่พูดเมื่อกี้นี้ บอกว่า คำพยากรณ์ที่บอกว่า จะอยู่นาน แล้วหลวงปู่จะตายก่อนได้อย่างไร คุณป้าน้อยก็บอกว่า หลาน เรื่องของคำพยากรณ์ ก็เป็นเรื่องของคำพยากรณ์ ไม่มีใครเถียงคำพยากรณ์ได้

แต่ถ้าบุคคลที่ถูกพยากรณ์นั้นจะตายเสียจริง ๆ คำพยากรณ์ก็ค้านไม่ได้เหมือนกัน จุไรก็ถามว่า เจ้าของชีวิตอยากจะตาย หรือมันจะตายเอง คุณป้าน้อยก็บอกว่า ถ้าเจ้าของชีวิตอยากจะตายอย่างนี้สามารถกลับสัจจะได้ คือ กลับความจริงใจได้ เราไม่อยากตายก็ได้ แต่เมื่อวาระของชีวิตมันหมดจริง ๆ เราจะอยากตาย หรือไม่อยากตาย มันก็ต้องตาย ปฏิเสธกันไม่ได้

จุไรก็ถามว่า เรื่องนี้คุณป้าทราบมาได้อย่างไร คุณป้าก็บอกว่า ทราบมาจากคำสั่งขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ก็พูดอย่างนี้เหมือนกันทุกองค์ และความจริงก็เป็นอย่างนั้น อย่างคนที่เขามีอายุน้อยกว่าป้าเยอะแยะ เป็นเด็ก ๆ คราวหนูก็เยอะ เขาเกิดมาทีหลัง ถ้าตามความเป็นจริงแล้ว เขาไม่น่าจะตาย เขาก็ตายไปเยอะแยะ ขึ้นชื่อว่า ความตาย นี่หลานรักไม่มีนิมิต ไม่มีเครื่องหมาย ไม่มีการประกาศวาระแน่นอน ฉะนั้น บุคคลทั้งหลายพระพุทธเจ้าตรัสว่า จงอย่าประมาทในชีวิต คิดว่า เราอาจจะตายวันนี้ได้เสมอ เมื่อเราคิดว่าเราอาจจะตายเราก็พยายามสร้างความดี เช่น

๑. การให้ทาน ๒. การรักษาศีล ๓. การเจริญภาวนา และ ๔. ความกตัญญูรู้คุณ นี้เป็นเรื่องใหญ่

เอาละ หลานรัก เวลานี้สัญญาณบอกหมดเวลาก็ประกาศแล้ว พูดมากไป ประเดี๋ยวเจ้าหน้าที่จะไล่เราออกจากวิหาร ต่อนี้ไปเราก็หยุดกันก่อนนะ เดี๋ยวคุยกันใหม่ สวัสดี

พระปัจเจกพุทธเจ้า

ตอนนี้เป็นตอน พระปัจเจกพุทธเจ้า ตอนนี้หลังจากคุยกันมาครู่หนึ่ง พอพระเจ้าหน้าที่ปิดวิหารภายใน สองป้าหลานก็ขยับมานั่งที่ชานวิหารภายนอก ที่มีพระปัจเจกพุทธเจ้าเป็นประธาน หนูจุไรก็เดินเข้าไปกราบพระปัจเจกพุทธเจ้า แล้วก็นั่งพับเพียบทำสมาธิหลับตาอยู่ชั่วครู่ แล้วก็ลืมตามา มองเห็นที่เกศพระปัจเจกพุทธเจ้าเป็นแฉกไปเบื้องหลัง เธอก็ถามคุณป้าน้อยบอกว่า คุณป้าน้อยเจ้าขา พระปัจเจกพุทธเจ้ากับองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านี่ ต่างกันอย่างไรเจ้าคะ ทำไมจึงมีเกศไม่เหมือนกัน พระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีเกศแหลมขึ้นไปอย่างเดียว แต่พระปัจเจกพุทธเจ้ามีเกศแหลม แล้วก็มีแฉกไปเบื้องหลัง

คุณป้าน้อยก็ตอบคุณหลานว่า หลานรัก เรื่องรูปพระปัจเจกพุทธเจ้านี่ หลวงปู่ท่านทำเพราะว่า หลวงปู่นอกจากเคารพสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้ว ก็เคารพพระปัจเจกพุทธเจ้าด้วย ทั้งนี้ ก็สืบเนื่องมาว่า หลวงพ่อปานไปเรียนคาถา วิระทะโย จากครูผึ้ง จังหวัดนครศรีธรรมราช แล้วก็นำมาแจกบรรดาลูกศิษย์ลูกหา ทุกคนปฏิบัติตามคาถานี้ ต่างคนก็มีความเป็นอยู่เป็นสุขไปตาม ๆ กัน คือ ไม่หนักใจในเรื่องทรัพย์สิน ถึงแม้จะไม่รวย ก็พอมีกินพอใช้ แต่รวยกันจริง ๆ ก็มาก ฉะนั้น ท่านจึงมีความเคารพในพระปัจเจกพุทธเจ้าด้วย

หนูจุไรก็ถามค้านบอก คุณป้าเจ้าคะ หนูอยากจะถามคุณป้าว่า ทำไมเกศจึงไม่เหมือนกัน คุณป้าก็บอกว่า ป้าก็ต้องเล่าประวัติมาก่อนสิว่า ทำไมหลวงปู่จึงเคารพพระปัจเจกพุทธเจ้า

ก็เป็นอันว่า ประวัติความเป็นมาของพระปัจเจกพุทธเจ้านั้นมีมาก ขอเล่าเรื่องเก่งก่อน คือ ตอนที่ท่านจะทำวิหารหลังนี้ หลานจำได้ไหมว่า ในคราวก่อนโน้น ป้าเคยบอกว่า มีท่านปู่ใหญ่หรือหลวงปู่ใหญ่องค์หนึ่ง ซึ่งเป็นหลวงปู่ใหญ่ที่หลวงปู่ของเราเคารพมาก เวลาจะทำอะไรขึ้นมา หลวงปู่ของหลาน ก็ไปปรึกษาหลวงปู่ใหญ่ ไปหาหลวงปู่ใหญ่บ้าง หลวงปู่ใหญ่ท่านมาเองบ้าง เวลานั้นท่านก็บอกว่า ที่ตรงนี้ควรจะมีพระปัจเจกพุทธเจ้าไว้บูชา

แล้วหลวงปู่ของเราก็ถามหลวงปู่ใหญ่ว่า พระปัจเจกพุทธเจ้าจะปั้นอย่างไร ท่านก็บอกว่า พระปัจเจกพุทธเจ้าเป็นพระพุทธเจ้าประเภทหนึ่งที่บรรลุเอง คือ ปราศจากครูสอนเบื้องปลาย หมายความว่า ตอนปลาย ตอนที่บรรลุนะ ไม่มีใครสอน บรรลุเองเหมือนกัน ไม่เหมือนพระสาวก พระสาวกต้องรับฟังคำสั่งสอน จึงจะบรรลุ พระปัจเจกพุทธเจ้านี่บรรลุเอง

แต่ว่าสมัยพระปัจเจกพุทธเจ้าไม่เหมือนพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าบรรลุขึ้นมาแล้วมีองค์เดียว แต่พระปัจเจกพุทธเจ้านี่บรรลุเป็นแสน สมัยนั้นเป็นแสน และตามบาลีบอกว่า อยู่ที่ภูเขาคัณธมาธน์ เมื่อถึงเวลาออกพรรษา ท่านก็มาตามเขานิมนต์ ใครนิมนต์ท่าน ท่านก็ไป ใครถวายภัตตาภารท่านก็รับ ใครอยากจะฟังเทศน์ ท่านก็เทศน์โปรด

แต่ว่าไม่เหมือนองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่ตอนหนึ่ง คือว่า องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านี่เวลาเช้ามืดก็ดี หรือตอนค่ำก็ดี ท่านจะตรวจอุปนิสัยของสัตว์ว่า วันนี้จะมีใครบรรลุมรรคผลไหม และจะไปเทศน์อย่างไรเขาจึงเข้าใจ จึงได้บรรลุมรรคผล แต่ว่า พระปัจเจกพุทธเจ้าท่านไม่ใช่ญาณนี้ ญาณนี้จึงเรียกว่า พุทธญาณ มีเฉพาะพระพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้าไม่มี และพระปัจเจกพุทธเจ้านี่ก็สงเคราะห์คน ส่วนใหญ่คนถือกันว่า พระปัจเจกพุทธเจ้าเป็นพระมีลาภ นี่ประวัติความเป็นมาของพระปัจเจกพุทธเจ้าโดยย่อตามนี้นะ

จุไรก็ถามว่า เกศที่แยกออกมานี่เพราะอะไร ป้ายังไม่ตอบเลย คุณป้าก็ตอบว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ขณะที่ท่านปู่ใหญ่ท่านมาบอกหลวงปู่ของหลานบอกว่า ตรงนี้ควรเป็นที่ตั้งพระปัจเจกพุทธเจ้า เพื่อให้ทุกคนเคารพสักการะ พระปัจเจกพุทธเจ้านี่มีกำลังลาภมาก เป็นพระที่มีลาภ ลาภสูง สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ลาภสูง พระปัจเจกพุทธเจ้าก็มีลาภสูง ทีนี้คนที่บูชาท่านผู้มีลาภจะได้มีลาภไปด้วย และก็เป็นความจริงมามากมายแล้ว ที่เขาใช้คาถาพระปัจเจกพุทธเจ้าไปทำ ทีนี้หลวงปู่ใหญ่ก็บอกว่า นี่เดี๋ยวป้าก็ไถลไปอีกแล้ว หลวงปู่ใหญ่ท่านบอกว่า พระปัจเจกพุทธเจ้า ควรทำเกศให้ต่างจากสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านิดหน่อย คือ ทำเป็นแฉกออกไปจะได้สังเกต คนจะได้รู้ว่า นี่คือ พระปัจเจกพุทธเจ้าองค์นี้ คือสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เท่านั้นเอง

จุไรก็ถามว่า พระปัจเจกพุทธเจ้านี่ ราคาเท่าไร คุณป้าก็ยิ้มบอกว่า หลานจะเอาราคาพระปัจเจกพุทธเจ้ามาถามกันได้อย่าง ขึ้นชื่อว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็ดี พระปัจเจกพุทธเจ้าก็ดี พระอรหันต์ก็ดี หาค่าบ่มิได้ นั่นหมายความว่า หาราคาเท่าไรก็ไม่ได้ ตามบาลีท่านกล่าวว่า พุทโธ อัปปมาโณ คุณพระพุทธเจ้าหาประมาณมิได้ฉันใด คุณพระปัจเจกพุทธเจ้าก็หาประมาณมิได้ฉันนั้น

จุไรก็ถามว่า เท่าที่หนูถาม หนูถามว่า ราคาปั้นนี่ ราคาเท่าไร คุณป้าก็บอกว่า เออ ป้าก็แก่แล้วนะ นึกว่าหลายถามถึงคุณค่าพระปัจเจกพุทธเจ้า แต่ราคาจริง ๆ ก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะป้าก็ถามหลวงปู่ของหลานแล้วว่า พระสัมมาสัมพุทธเจ้า คือ พระพุทธชินราชก็มีแท่นก็ดี พระปัจเจกพุทธเจ้าก็ดี ทั้งหมดนี้ ราคาเท่าไร

หลวงปู่ท่านก็บอกว่า ถ้าจะนับราคาจริง ๆ ทั้งหมดนั่นก็เกินแสน แต่ว่านายช่างประเสริฐ กับช่างจำเนียน สองสามีภรรยา ช่างประเสริฐ ก็ ป. ๔ ช่างจำเนียร ก็ ป. ๔ รวมแล้ว สองช่างเป็น ป. ๘ ทั้งสองช่างนี่ไม่คิดราคาเลย ถวายค่าแรงงานทั้งหมด ทั้ง ๆ ที่เขาเองก็ต้องจ้างลูกจ้างมาช่วยทำ เงินค่าลูกจ้างทั้งหมด ไม่ใช่แต่จะเว้นตัวเขา เขาออกเงินค่าลูกจ้างด้วยเสร็จ ศรัทธาเขาดีมาก

จุไรก็ถามว่า คุณป้าเจ้าคะ การปั้นรูปพระก็ดี ปั้นรูปต่าง ๆ ก็ดี ลวดลายต่าง ๆ ก็ดี ทั้งหมดนี้เขาบอกว่า จะต้องเรียนในที่สูง มีความรู้สูงมาก ๆ จึงทำได้ใช่ไหม คุณป้าก็บอกว่า ใช่ลูก อย่างช่างจำเนียรก็ดี อย่างช่างประเสริฐก็ตาม และช่างก่อสร้างทั้งหมด เป็นช่างชิดก็ตาม ช่างวิเชียรก็ตาม ทั้งหมดนี้มีความรู้ขั้น ดุษฎีบัณฑิต

จุไรก็ถามว่า ดุษฎีบัณฑิต เป็นอย่างไรเจ้าคะคุณป้า คุณป้าก็บอกว่า ดุษฎี แปลว่า เงียบ มีความรู้ขั้นเงียบ นั่นหมายความว่าไม่ต้องรู้ต่อไปอีก เธอก็ถามคุณป้าว่า คุณป้า ดุษฎีบัณฑิตเขาเรียกกันกี่ปี คุณป้าก็บอกว่า ตามบ้านนอกสมัยก่อน เขาเรียนกัน ๔ ปี จุไรก็ถามว่า ที่โรงเรียนไหน อย่างหนูเรียนได้ไหม คุณป้าก็ถามว่า หนูเรียนจบหรือยัง

จุไรก็บอกว่า เวลานี้หนูอยู่ ป. ๔ แต่ครูบอกว่า ยังไม่จบ ต้องเรียนถึง ป. ๖ คุณป้าก็บอกว่า การศึกษาสมัยนี้ยาวมาก สมัยที่ช่างต่าง ๆ ที่กล่าวมานี้ทั้งหมด เขาเรียนกันไม่มากแค่ ๔ ปี คือ ป. ๔ ที่เรียกว่า ดุษฎีบัณฑิต หมายความว่า เขาจบประถมปีที่ ๔ คำว่าประถมสมัยนั้นไม่ต้องเรียนต่อไปอีก เงียบเลย เลิกกันเลย จุไรฟังคุณป้าพูดแล้วก็ยิ้ม ก็เลยบอกว่า คุณป้าเจ้าขา เอาละเราคุยกันเรื่องนี้นะ ตอนบริเวณนี้เราคุยกันแล้ว ป้าเดินไปนิดดีไหมเจ้าคะ ป้าก็เดินตามหลานไป

คุณหลานเล็กคุณป้าใหญ่ เดินไปถึงถังสเตนเลสลูกหนึ่ง ตั้งอยู่เฉย ๆ มีท่อน้ำต่อเข้า มีสายไฟฟ้า จุไรก็ถามว่า คุณป้าเจ้าคะ นี่มันถังอะไร เขาใส่อะไรกัน คุณป้าก็บอกว่า นี่ถังน้ำเย็น เวลาที่มีแขกมามาก ๆ อย่างมีงาน เขาก็สับกระแสไฟฟ้าเข้า เครื่องไฟฟ้าก็ทำงานในน้ำในถังนี่เย็นเฉียบ เหมือนน้ำแช่น้ำแข็ง เหมือนน้ำในตู้เย็น ทุกคนดื่มได้ฟรี ไม่มีใครเสียสตางค์ หนูจุไรก็ถามว่า ใครถวายหลวงปู่ คุณป้าก็บอกว่า คนทุกคนที่ทำบุญวัดนี้ถวายหลวงปู่ จุไรก็ถามว่า ถังลูกนี้ไม่โตนัก คนที่มาทำบุญกับหลวงปู่เป็นหมื่นเป็นแสน แล้วทำไมจะจ่ายสตางค์ค่าถังลูกนี้คนละเท่าไร

คุณป้าบอกว่า ไม่ได้คิดอย่างนั้น คือว่า หลวงปู่ท่านเอาเงินของคนทุกคนทำ ทุก ๆ อย่างในวัด แล้วท่านก็เห็นว่า คนทุกคน เป็นผู้มีคุณกับวัด เป็นคนที่หวังดีกับวัด ตั้งใจเป็นบุญกุศล ท่านก็เลยเอาสตางค์ส่วนนี้แหละไปซื้อถังน้ำเย็น ซื้อหลายลูกนะ แล้วก็เครื่องทำน้ำแข็งสำเร็จรูปเป็นก้อน ๆ มาตั้งไว้ให้คนบริโภค คนรับประทานกัน พระก็ดี ชาวบ้านก็ดี และคนที่มาในวัด คำว่า ชาวบ้าน หมายถึง คนที่มาในวัด นักเรียนก็ดี มีน้ำแข็งกิน มีน้ำเย็นกินตลอดเวลา ทั้งนี้ก็เพราะอาศัยเป็นความดีของท่านที่มีศรัทธาทุกคน

จุไรฟังแล้วก็ยิ้ม ก็เลยถามว่า ถ้าอย่างหนูล่ะ จะร่วมหุ้นกับเขาได้ไหม จะสร้างตู้น้ำเย็น ๆ ตู้ทำน้ำแข็งย่อม ๆ คุณป้าก็บอกว่า ได้ จุไรก็ควักสตางค์ออกมา มีแบงค์สิบบาทอยู่สองใบ เธอก็ถามคุณป้าว่า จะทำเท่าไรดี คุณป้าก็ตอบว่า ถ้ามีเงินปลีก มีบาทเดียว ทำบาทเดียวก็ใช้ได้ลูก เพราะว่า เราทำบุญรวม ถือว่าทำทั้งวัด ทุกอย่างที่มีในวัด เรามีบาทเดียวก็ทำได้เลย จุไรก็ถมว่า ถ้าอย่างนั้นอานิสงส์จะเป็นอย่างไร ถ้าตั้งใจทำบุญวัดนี้ทั้งวัด แต่ว่า มีบาทเดียว ตั้งใจด้วยความจริงใจ

คุณป้าก็บอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน หนูนั่งตรงนี้นิดหนึ่ง หลับตาหน่อย นึกถึงสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า กำหนดรู้ลมหายใจเข้าออกทำจิตให้เป็นสุข ยกจิตขึ้นไปตามพระท่านเลยว่า ผลจะเป็นอย่างไรหรือว่าถ้าทำอย่างนี้ จะมีผลอย่างไร ขอภาพนั้นจงปรากฏ จุไรก็ทำตามนั้น ประเดี๋ยวเดียว สองนาที เธอก็ลืมตา เธอก็ตอบว่า เจตนาอย่างนี้เห็นแล้วคุณป้า สวยอร่ามเลย บ้านที่คอยท่าอยู่ ถ้าอย่างนั้นหนูขอทำ ๒๐ บาท เพราะจะได้สวยมาก ๆ คุณป้าก็รับบอกว่า ป้าจะนำไปถวายหลวงปู่ท่าน บอกว่า หนูถวายสร้างวัด ๒๐ บาท หมดทั้งวัด

หลังจากนั้น ป้ากับหลานก็เดินเตาะแตะ ๆ หลานน่ะไม่เตาะแตะนะ หลานเดินปรูดปราด คุณป้าก็เตาะแตะ ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะว่าคุณป้าน่ะอ้วน และก็อายุน้อยแล้วเหลืออยู่ไม่เท่าไร สำหรับคุณหลานยังอายุน้อย เพียงแค่ ๙ ปี วิ่งคล่องตัว ก็เดินออกไปเลี้ยวขวา ไปดูมณฑป มณฑปนี่เขาเรียกว่า มณฑปพระปัจเจกพุทธเจ้า มีเถ้าแก่สุวรรณ วีระผล พร้อมกับบรรดาลูกหลาน ลูกเขยลูกสะใภ้ ร่วมกันสร้าง ๒ หลัง เป็นมณฑปพระปัจเจกพุทธเจ้าหลังหนึ่งด้านทิศตะวันออก มณฑปหลวงพ่อปานหลังหนึ่งด้านทิศตะวันตก แล้วก็มณฑปทิศตะวันออกนี่ มีพระปัจเจกพุทธเจ้าประจำอยู่เป็นรูปของท่าน

จุไรก็มองดูรูปของท่านที่เขาปั้นจำลองไว้ รูปเล็ก ๆ หน้าตักประมาณ ๑ เมตร ก็ถามคุณป้า บอกคุณป้าเจ้าคะ พระปัจเจกพุทธเจ้าใช่ไหมองค์นี้ เธอเห็นที่เขียนไว้ที่แท่นว่า พระปัจเจกพุทธเจ้า คุณป้าก็บอกว่าใช่ลูก นี่คือพระปัจเจกพุทธเจ้า

จุไรก็ถามว่า พระปัจเจกพุทธเจ้าองค์นี้ รูปร่างหน้าตาลีลาต่าง ๆ เหมือนกับพระสงฆ์ธรรมดา ถ้าพูดตามภาษาชาวบ้านก็เหมือนกับคนธรรมดาที่บวชพระ แต่ว่าพระปัจเจกพุทธเจ้าในวิหาร ๑๐๐ เมตร ที่ชานออกมา ปรากฏว่า มีรูปเหมือนองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า มียอดแหลม องค์นี้ไม่มียอดแหลม มีลักษณะการห่มคลุมไม่ห่มเฉียง จุไรก็ถามคุณป้าว่า ทำไมจึงเป็นอย่างนี้เจ้าคะ ทำไมจึงไม่เหมือนองค์โน้น พระปัจเจกพุทธเจ้าองค์โน้น กับพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์นี้ ทำไมจึงไม่เหมือนกัน คุณป้าก็ตอบว่า ป้าจะตอบยาวสักนิดนะลูกนะ คือ อาจจะยาวสักหน่อย สำหรับพระปัจเจกพุทธเจ้าที่ในวิหารนั่น หลวงปู่ท่านทำตามคำสั่งหลวงปู่ใหญ่

เพราะท่านบอกว่า หลวงปู่ใหญ่บอกให้ทำอย่างนี้ เป็นภาพรวม คือว่าเป็นภาพเหมือน ความจริงก็ไม่เหมือน เป็นรูปแทนพระปัจเจกพุทธเจ้าทั้งหมด หมายความว่า ไหว้พระปัจเจกพุทธเจ้าองค์นั้นก็หมายความว่าไหว้พระปัจเจกพุทธเจ้าทุกองค์ หรือบูชาองค์นั้นก็บูชาพระปัจเจกพุทธเจ้าทุกองค์ที่ผ่านมาแล้วทั้งหมด เป็นรูปเปรียบ รูปแทน

แต่ว่าพระปัจเจกพุทธเจ้าองค์นี้ ตามที่หลวงปู่ท่านเล่าให้ฟัง คือว่า ป้าพอจะนึกได้เมื่อเดือนเมษายน พ.ศ. ๒๕๓๒ วันนั้นถ้าจำไม่ผิดก็เป็นวันที่ ๑๐ เมษายน ป้าได้มีโอกาสเข้าไปใกล้หลวงปู่ของหลาน ท่านก็เล่าให้ฟังว่า เมื่อคืนวันที่ ๔ เมษายน เวลาประมาณ ๒ ทุ่มเศษ ๆ วันนั้นหลวงปู่ท่านป่วยมาก ท่านอยู่ที่กุฏิกลางน้ำ ตามปกติท่านจะอยู่ของท่านองค์เดียว ไม่มีใครในห้อง ทั้งหมดอยู่ชั้นล่าง ท่านอยู่ชั้นบนแต่ผู้เดียว

เวลานั้นอาการเครียดขึ้นมา ท่านก็นอนภาวนาบ้าง พิจารณาบ้าง ตามลีลาของพระ ตามที่ท่านบอก ขณะนั้นเมื่อจิตสงบ อารมณ์เริ่มสบาย ก็ปรากฏว่า เห็นรูปพระสงฆ์องค์หนึ่งห่มจีวรสีกรัก ดูอายุถ้าจะเปรียบเทียบกันคนธรรมดาประมาณอายุ ๔๐ ปี มานั่งอยู่บนเตียง ทางด้านขวาของท่านใกล้องค์ท่าน แต่ท่านก็บอกว่า ท่านมีความรู้สึกว่า เวลานี้เรากำลังเพลียมาก และอยากจะสงบ ไม่อยากจะพบใครทั้งหมด ในเมื่อมีพระท่านมา ท่านมาเยี่ยม ก็เป็นความดีของท่าน ขอบคุณท่าน แล้วท่านก็เลยไม่สนใจกับพระองค์นั้น ปล่อยให้ภาพพระองค์นั้นอยู่เฉย ๆ

แล้วต่อมาท่านภาวนาเคลิ้มไปสักพักหนึ่ง ท่านบอกว่า เวลานั้นเป็นเวลาประมาณ ๒ ยามเศษ ๆ ท่านก็ขยับตัว เห็นพระสงฆ์องค์นั้นยังอยู่ แต่ว่ามาอยู่ด้านซ้ายมือ ท่านก็ถามว่า หลวงปู่ของเรานะ ท่านยกมือไหว้ แล้วก็ถามว่า พระคุณเจ้าเป็นใครขอรับ ที่ตอนหัวค่ำไม่ไหว้ ไม่พูดเพราะท่านเพลียมาก ไม่อยากจะพูด ตอนนี้เคลิ้มไปพักหนึ่งรู้สึกมีแรงขึ้นก็พูด

ท่านก็ตอบว่า ฉันคือ พระปัจเจกพุทธเจ้า ที่สงเคราะห์เธอตลอดมา แล้วท่านก็ถามต่อไปว่า มีเรื่องเกี่ยวเนื่องอะไรกัน ที่ปรากฏมาที่นี่ มีความประสงค์อะไรครับ ท่านบอกว่าต้องการมาช่วยเธอ อย่าลืมว่า ฉันช่วยเธอมานาน หลวงปู่ก็ถามว่า มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรครับ ในสมัยในอดีต ท่านก็เลยบอกว่า ฉันนี่เคยเป็นพ่อเธอมา ๗ ชาติ ท่านก็ทำภาพให้ดู ในสมัยที่เธอเป็นลูกฉัน เธอมีความดีปฏิบัติฉันตามนี้ ท่านก็ทำภาพสมัยนั้น ๆ ๗ ชาติ ในสมัยที่ท่านแก่ลง

ท่านก็บอกว่า ท่านทำภาพหลวงปู่ให้ดู หลวงปู่นี่ได้ปฏิบัติท่านอย่างดี ทุกอย่าง ถ้าอะไรเป็นการงานทั้งหมด ไม่ยอมให้พ่อทำ ทุกอย่างที่พ่อจะต้องทำ หลวงปู่ท่านก็ทำเสียเอง แม้แต่อาหารการบริโภคก็จัดหาได้ ต้องการอะไร ขอให้บอก ทำทุกอย่าง ที่ไม่เกินความสามารถ ถ้าสิ่งใดเกินความสามารถตัวเอง ก็ไปหาคนที่มีความสามารถ

แต่ความจริง ท่านพ่อก็ไม่จุกไม่จิก อะไรก็ได้ อย่างการบริโภคอาหารนี่ อะไรก็ได้ตามชอบใจ แต่ต้องสังเกตว่า ท่านชอบอะไร หลวงปู่ก็จัดอย่างนั้นมาหา เวลาที่ท่านป่วยไข้ไม่สบายก็ปฏิบัติพยาบาล ถึงขั้นสุดท้าย ถึงวาระที่ท่านตาย ก็ยังพยาบาลอยู่ บางชาติก็เอาศีรษะท่านพาดบนตัก นวดไปบ้าง อะไรไปบ้าง ท่านก็ตายในระหว่างที่ศีรษะพาดตัก เมื่อท่านทำภาพให้ดู ท่านก็บอกว่า อาศัยที่เธอดีกับพ่ออย่างนี้มานาน

ฉะนั้นในชาตินี้ เธอมีภาระมากพ่อก็ต้องช่วย พยายามช่วยการเงินทุกอย่างที่หาคล่อง ให้หาคล่องขึ้น และความจริงนี่ เธอก็มีบารมีองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระอรหันต์ พรหมเทวดาทั้งหมด นางฟ้าทั้งหมด ช่วยกันอยู่แล้ว แต่ว่าฉันในฐานะที่เคยเป็นพ่อของเธอ ฉันก็ช่วยอีกแรงหนึ่ง หลวงปู่ก็ลุกขึ้นกราบ กราบ ๆ ก็บอกว่า ผมง่วงครับ ขอนอนต่อไป ท่านบอกว่า ดีมาก จิตจะได้สงบ จะได้มีอารมณ์สบาย ท่านก็บอกว่า ฉันจะไม่ไปไหน ฉันจะอยู่ตรงนี้ อยู่เฝ้าเธอ ช่วยเธอ พอหลวงปู่เอนกายลงมาท่านก็เอามือลูบ ๆ ลูบครั้งที่สามก็หลับป๋อย

หลังจากหลับไปแล้ว ก็ประมาณตีสี่เศษ ตื่นขึ้นมาอีก ท่านก็อยู่ที่นั่น ตอนนี้ท่านมองหน้า แล้วท่านก็ยิ้ม หลวงปู่ก็สงสัย ก็ถามท่านว่า การที่มาแสดงองค์ให้ปรากฏอย่างนี้ จะให้ปั้นรูปบูชาใช่ไหม ท่านก็บอกว่า ใช่ ขอให้ปั้นตามนี้นะ ปั้นห่มคลุมแบบนี้ ถามท่านว่า เนื้อสีขาวหรือสีดำแดง ท่านบอกว่า ฉันเป็นคนสีเนื้อค่อนข้างขาว คือ ขาวก็แล้วกัน ไม่ขาวจั๊วะ ลักษณะท่าทางแบบนี้ ท่านก็นั่งให้ดู

ก็ถามว่า ถ้าเวลาช่าง ช่างที่นี่ก็เป็นช่างชั้น ป. ๔ เป็นช่างที่เรียกว่า ช่างชั้นดีเขาอาจจะเหยียดหยามก็ได้ แต่บางคนเขาบอกว่า ป. ๔ ทำอะไรไม่ได้ แต่ว่า ป. ๔ คนนี้ ก็ทำได้ทุกอย่าง และอยากจะถามว่า ถ้าเขาจะปั้นนะ ช่วยได้ไหม ให้คล้ายคลึงจริง ๆ ท่านบอกว่า ได้

พอรุ่งขึ้นเช้าหลวงปู่ก็บอกว่า เรียกช่างประเสริฐมาบอกลักษณะให้ทราบ ให้ช่างประเสริฐเขาเอาดินเหนียวปั้นก่อน เอามาให้ดู ก็ปรากฏว่า ช่างประเสริฐนี่ เขาก็ได้กรรมฐาน เขาก็ใช้สมาธิตามที่เขาจะพึงได้ เขาก็ปั้นรูปท่าน ปั้นแล้วเขาก็บอกว่า ฝืนมือ คือว่า มือจะทำอย่างนี้ ลากไปทำอย่างโน้น ปั้นไปปั้นมา ได้รูปแบบนี้ ก็นำให้หลวงปู่ดู หลวงปู่เห็นเข้า ก็ลุกขึ้นกราบ ก็บอกเหมือนแล้ว ๆ บอกว่าใช้ได้ ๆ เอารูปอย่างนี้ รูปใหญ่ขอให้ปั้นตามนี้ก็แล้วกัน อันนี้ความเป็นมาของพระปัจเจกพุทธเจ้า ถ้าอย่างนั้นหลายมีความเคารพในหลวงปู่ ก็ต้องเคารพในพระปัจเจกพุทธเจ้าด้วยนะ

จุไรก็ถามว่า พระปัจเจกพุทธเจ้านี่ ช่วยเฉพาะหลวงปู่องค์เดียวหรือ คุณป้าก็ตอบว่า ท่านช่วยคนทุกคนที่บูชาท่าน แม้แต่หลวงพ่อปานเอง ก็มีการบูชาพระปัจเจกพุทธเจ้ามาก่อนเหมือนกัน จะเห็นว่าหลวงพ่อปาน ท่านจะสร้างอะไร ก็สำเร็จทุกอย่าง ทีนี้มาหลวงปู่ก็เช่นเดียวกัน

เวลานี้หลวงปู่จะทำอะไร ก็ทำได้ตามกำลังเท่าที่ท่านกำหนดจะเห็นว่า การได้ลาภสักการะ การนำมาซึ่งทรัพย์สินต่าง ๆ เนื่องในการก่อสร้างก็ดี ความเป็นอยู่ก็ดี ของท่านมีการคล่องตัว ก็เพราะอาศัยท่านบูชาครบ คือ บูชาองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วย พระปัจเจกพุทธเจ้าด้วย และพรหม กับเทวดาด้วย เพราะทุกท่านมีคุณทั้งหมด จุไรก็ถามคุณป้าว่า ถ้าหนูจะบูชาพระปัจเจกพุทธเจ้าจะทำอย่างไร

คุณป้าก็บอกว่า บูชาสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างไรก็บูชาพระปัจเจกพุทธเจ้าแบบนั้น แต่ว่าคาถาบูชาของท่านมีบทหนึ่งที่ขึ้นว่า วิระทะโย วิระโคนายัง เป็นต้น ที่หลวงปู่ท่านพิมพ์แจก และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลวงปู่เองได้รับจากหลวงปู่ใหญ่ ท่านนำคาถามาให้หลายตอน สมัยที่เริ่มทำการก่อสร้างใหม่ ๆ สตางค์หลวงปู่ท่านไม่มี ท่านมีมา ๑๐๐ บาท แล้วท่านก็ซื้อกับข้าว ซื้อข้าวสารฉันเสียหมด หลวงปู่ใหญ่ก็ให้คาถาบอกว่า คาถาบทนี้หาเงินคล่องนะ เพื่อการก่อสร้าง แล้วต่อมา ท่านบอกว่า คาถานี้เป็นคาถาเงินแสน บูชาภาวนาไว้ทุก ๆ วัน บอก เงินก็คล่องตัวขึ้น เวลาทอดกฐิน เวลานั้นได้แสนเศษ แล้วต่อมาเริ่มสร้างโบสถ์ ท่านบอกคาถาบทนี้เป็นคาถาเงินล้านนะ

เป็นอันว่า หลวงปู่ท่านบูชาคาถาพระปัจเจกพุทธเจ้าอยู่แล้ว ในเมื่อหลวงปู่ใหญ่ท่านให้มาอีก ก็เลยประสานกัน เอามารวมกันไปเป็นบทเดียวกัน บูชาครบถ้วน ถ้าหนูอยากจะมีเงินคล่องตัว อยากจะมีความเป็นสุขจากทรัพย์สินเท่าที่จะพึงพอมีกันได้ ไม่ใช่ร่ำรวยใหญ่ ก็ใช้คาถาบทที่หลวงปู่แจก เวลาเจริญกรรมฐาน หากว่าเจริญกรรมฐานเป็นที่พอใจแล้ว ก็ใช้คาถาบทนั้นภาวนา เป็นการเจริญกรรมฐานต่อไป อย่างนี้หลานจะมีการคล่องตัวเหมือนหลวงปู่

จุไรก็บอกว่า คุณป้าเจ้าคะ มองดูเวลานี้ หลวงลุงอนันต์ท่านกำลังจะมาปิดประตูข้างนอก เราสองคนไปกันดีกว่า คุณป้าเจ้าคะ เวลานี้คุณแม่กำลังยืนอยู่ที่หลวงปู่โน้น เดี๋ยวไปรวมกับแม่ที่หลวงปู่ แต่ว่าคืนนี้หนูจะค้างหนึ่งคืน แล้ววันพรุ่งนี้จะกลับ วันหลังต่อไปถ้ามีโอกาสหนูขออนุญาตคุณป้าต่อไปนะเจ้าคะ ในเมื่อคุณป้าอนุญาต ป้ากับหลานต่างคนต่างกลับไป

ในเมื่อทุกคนกลับไปหมด หมดเวลาพอดี ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคล สมบูรณ์พูนผล จงมีแด่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนผู้อ่านทุกท่าน สวัสดี

ตอน หลวงพ่อปาน

ท่านผู้อ่านทั้งหลาย สำหรับตอนนี้ ก็ให้พบกับจุไรตามเดิมเป็นอันว่า ตอนนี้ จุไรนอนค้างที่วัดท่าซุง เพราะว่าวันก่อน คือ เมื่อวันวานนี้ คำว่า วานนี้ ก็หมายความว่า วันที่ ๒๔ กันยายน ๒๕๓๒ เมื่อเธอกลับไปถึงที่รับแขก ไปหาคุณแม่ คุณแม่ก็ถามว่า ลูกทำไมจึงมาช้า เธอก็ตอบว่า วันนี้หลังจากเจริญกรรมฐานแล้ว ก็คุยกับป้าน้อย คุณป้าน้อยรู้ประวัติความเป็นมาต่าง ๆ เยอะก็เลยช้าไป ก็ขออภัยคุณแม่ คุณแม่ก็ให้อภัย

ตอนนี้ก็มาคุยกันถึงเรื่อง หลวงพ่อปาน วัดบางนมโค เป็นอันว่า คุยกันตอน หลวงพ่อปาน ก็แล้วกัน เมื่อจุไรพบคุณป้าน้อย เวลาหลังเที่ยงประมาณเที่ยงสิบนาที ที่วิหาร ๑๐๐ เมตร ขณะนั้นเธอเข้าไปกระซิบคุณป้า บอกว่า คุณป้าเจ้าคะ หนูต้องขอประทานอภัย เมื่อวานนี้ลาคุณป้าแล้ว แต่บังเอิญคุณแม่ไม่กลับ ค้างอีกคืนหนึ่ง เมื่อคืนนี้หนูนอนหลับสนิท สบายใจ แต่ว่าตอนเช้ามืด เวลาประมาณห้านาฬิกา ก็เห็นคุณแม่ตื่นขึ้นบูชาพระ หนูก็กำลังลุกขึ้นบูชาพระ

พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นลุงสองคนท่านมายืนอยู่ใกล้ ๆ แต่ทว่าท่านลุงสองคนนี่ ท่านแต่งตัวไม่เหมือนกับชาวบ้านธรรมดา รูปร่างหน้าตาใหญ่โตมา นุ่งผ้าหยักรั้ง และก็ถือกระบองทั้งคู่ หนูก็ถามว่า คุณลุงเจ้าคะประตูเขาใส่กลอน คุณลุงเข้ามาได้อย่างไร คุณลุงก็บอกว่า คนอย่างลุงถึงแม้จะใส่กลอน ใส่กุญแจ อยู่ในตู้เซฟ ลุงก็เข้าได้

เธอก็ถามว่า คุณลุงเข้าอย่างไร คุณลุงก็ตอบว่า ลุงไม่ใช่คน จุไรก็กราบเรียนกับคุณป้าน้อยว่า เมื่อท่านบอกว่าไม่ใช่คนก็แปลกใจ ก็ถามว่า คุณลุงเป็นผีหรือ คุณลุงก็ตอบว่า ไม่ใช่ แล้วถามท่านต่อไปว่า เมื่อไม่ใช่คน ไม่ใช่ผี แล้วท่านเป็นอะไร สำหรับคุณลุงคนแรก ผิวเนื้อขาว ๆ ร่างกายใหญ่โตมาก รูปร่างใหญ่โตท่าทางเป็นคนใจดียิ้ม ๆ ท่านก็ตอบว่า คนอย่างลุง เขาเรียก เทวดาชั้นจาตุมหาราช

แล้วจุไรก็บอกคุณป้าน้อยบอกว่า หนูก็ถามคุณลุง เทวดานะ ตามปกติ เทวดาเห็นใส่ชฎา แล้วก็นุ่งผ้าผืน และก็ใส่สังวาลย์ แต่เทวดาอย่างลุง ทำไมจนมากนักล่ะ เพราะมีแต่ผ้าหยักรั้งนุ่งผืนเดียว และก็มีกระบองหนึ่งอัน ลุงก็ยิ้มแล้วก็ตอบว่า ลุงเองน่ะไม่จน แต่เวลานี้กำลังเป็นหัวหน้ายาม ต้องแต่งตัวในเครื่องแบบหัวหน้ามา ขั้นมีเกียรติ ก็หมายความว่าเวลาที่ต้องรักษาศักดิ์ศรีให้เป็นไปตามยศฐาบรรดาศักดิ์ ลุงก็แต่งตัวเป็นเทวดา

หลังจากนั้นภาพของลุงทั้งสองก็กลายเป็นเทวดา สวยสดงดงามมาก เสื้อแสงแพรวพราวเป็นระยับไปด้วยเพชร แล้วจุไรก็บอกคุณป้าน้อยบอกว่า หนูก็ถามว่า แล้วคุณลุงมาทำไม คุณลุงก็ตอบว่า ในฐานะที่หนูเป็นคนเคารพพระพุทธศาสนา แล้วก็เป็นลูกของหลวงปู่ ลุงก็ให้การอารักขา เธอก็ถามว่า ในเมื่อลุงมีแค่สองคน ในวัดนี่มีทั้งคนมาพัก และคนในวัด และก็พระมากมาย ลุงสองคนจะอยู่ยามไหวหรือ ท่านลุงองค์แรกก็บอกว่า ลุงเป็นหัวหน้ายาม สั่งการให้เจ้าหน้าที่ทั้งหมด ให้การอารักขาทุกคนถ้าไม่เกินวิสัย แล้วจุไรก็บอกว่า หนูก็ถามท่านต่อไปว่า ลุงอยู่ที่ไหน

ท่านบอกว่า ลุงน่ะพักอยู่ด้านทิศเหนือใกล้ ๆ ที่หลวงปู่พัก แล้วหนูก็ถามว่า แล้วลุงชื่ออะไร ลุงคนขาว ๆ รูปร่างยิ้ม ๆ ก็ตอบว่า สมัยเป็นมนุษย์ เขาเรียกลุงว่า เป็นแม่ทัพสมัยหนึ่ง และอีกสมัยหนึ่ง เขาเรียกลุงว่า เป็นพระราชา แล้วหนูก็ถามว่า สมัยเป็นแม่ทัพก็ดี พระราชาก็ดี ชาวบ้านเรียกว่าอย่างไร ลุงคนนั้นตอบยิ้ม ๆ ท่านบอกว่า ชาวบ้านเขาเรียกลุงว่า บุเรงนอง เธอก็ถามว่า บุเรงนอง เป็นพม่าใช่ไหม ลุงก็ตอบว่าใช่

แล้วเธอก็ถามว่า เมื่อเป็นเทวดาแล้ว ทำไมจึงมารักษาประเทศไทย ลุงท่านก็ตอบว่า คำว่า ประเทศ ไม่มีความหมายสำหรับเทวดา จะเป็นประเทศไหนก็ได้ ถ้าบุคคลนั้นเคารพพระพุทธศาสนา ลุงก็มีหน้าที่อารักขาทั้งโลก ก็รวมความว่า เมื่อลุงพูดจบ หันมาถามอีกลุง ถามว่าลุงชื่ออะไร ลุงคนนั้นก็บอกว่า เขาเรียกลุงสั้น ๆ ว่า ปิยะเทวดา หรือปิยะเทวา ก็ถามท่านว่า ถ้าเรียกยาว ๆ เรียกอย่างไร ยาว ๆ ก็เรียกว่า ปิยะยาวีเทวา คือ เทวดาชื่อว่า ปิยะยาวี แล้วหนูก็ถามท่านบอกว่า ท่านมีหน้าที่อะไร ท่านก็บอกว่า มีหน้าที่เหมือนบุเรงนองเหมือนกัน แต่รักษากันคนละทิศ

หลังจากนั้นลุงก็บอกว่า ต่อนี้ไป ถ้ามาที่นี่จำชื่อลุงทั้งสองไว้ ลุงนี่ชื่อ บุเรงนอง และอีกลุงหนึ่งชื่อว่า ปิยะยาวี มาถึงก็นึกในใจบอกว่า ขอลุงทั้งสองมาหาหนู หรือว่ามีภาระอะไรอยากจะทราบ ถ้าไม่เกินวิสัยของลุง ลุงจะช่วยทุกอย่าง ทั้งนี้ก็เพราะว่าหลานเป็นคนมีศีลบริสุทธิ์ และเป็นคนมีสมาธิแจ่มใส วิปัสสนาญาณก็ดี อย่างนี้ลุงขอยอมรับนับถือ ท่านพูดแล้วท่านก็ลากลับ

และจุไรก็ถามคุณป้าน้อย บอก คุณป้าเจ้าคะ สองลุงนี่ คุณป้าเคยเห็นบ้างไหม คุณป้าก็บอกว่า ได้ยินหลวงปู่ท่านพูด เมื่อหลวงปู่ท่านพูด ป้าก็อยากจะเห็น ท่านก็ปรากฏตัวให้เห็น แต่การปรากฏตัวของท่านแต่ละคราว ท่านเป็นคนหนุ่ม ท่านไม่ได้เป็นคนแก่ ฉะนั้นป้าจึงไม่ได้เรียก ลุง

ป้าเรียกท่านว่า พี่ ในฐานะที่เกิดก่อน และก็ตายก่อน หนูจุไรจึงถามว่า คุณป้าเจ้าคะ ขณะที่คุณลุงมา คุณลุงคุยอะไรบ้าง คุณป้าก็บอกว่า ไม่ได้คุยเรื่องอะไร นอกจากบอกว่า มาเยี่ยม ถ้ามีอะไรก็ขอให้บอกท่าน เท่านั้นเอง แล้วท่านก็กลับ หลังจานั้นจุไรจึงบอกคุณป้า บอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกันคุณป้า ปัญหาเมื่อวันวานนี้ (เมื่อวันที่ ๒๔ กันยายน ๒๕๓๒) มันยังไม่หมด หนูก็ยังมีข้อข้องใจ

อยากจะถามว่า มณฑปทั้งสองหลังที่หลวงปู่ท่านเอามาสร้างที่หน้าวิหารร้อยเมตร และประดับประดาไปด้วยกระจก คล้ายวิหารร้อยเมตรแพรวพราวเป็นระยับ ท่านสร้างทำไม คุณป้าน้อยก็ตอบหลานรักว่า หลานรัก อันนี้ป้าก็ฟังหลวงปู่ท่านเล่าให้ฟัง ท่านบอกว่า การสร้างที่วัดนี้ ไม่มีแผนของท่านเลย การที่ท่านกำหนดอะไรตามชอบไม่เคยมี เพราะว่าท่านเบื่อในการสร้าง ท่านคิดว่า ท่านสร้างโบสถ์เสร็จ สร้างอาคารรอบโบสถ์เสร็จ สร้างโรงพยาบาลเสร็จ ท่านพอใจ ท่านจะเลิก

แต่ทว่าหลังจากนั้นหลวงปู่ใหญ่ท่านมา ท่านขอให้สร้าง ฉะนั้น มณฑปทั้งสองหลังนี้ ตอนสร้างแรกป้าก็ถามหลวงปู่ท่านว่า สร้างเพื่ออะไร ท่านก็ตอบว่า ยังไม่รู้เหมือนกัน เพราะว่าหลวงปู่ใหญ่ท่านให้สร้างก็สร้างตามคำสั่งของท่าน มาตอนหลังท่านจึงทราบว่า หลังนี้เป็นที่ประทับของพระปัจเจกพุทธเจ้า หลังโน้นเป็นที่ประทับของหลวงพ่อปาน ซึ่งเป็นอาจารย์ของหลวงปู่ หลวงพ่อปาน วัดบางนมโค อำเภอเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา จุไรจึงได้บอกว่า ถ้าอย่างนั้น คุณป้าเจ้าคะ เวลานี้ เรื่องมณฑปหลังนี้ก็ผ่านไปแล้ว แต่ทว่าหนูก็ยังสงสัยว่ามณฑปหลังนี้คนจะทำบุญด้วยยังได้ไหม

คุณป้าก็บอกว่า เรื่องทำบุญ เป็นของไม่ขัดข้อง เพราะราคามันก็ไม่แน่นอนนักเวลานี้ คณะท่านสุวรรณ วีระผล ท่านก็บริจาคกันมาล้านสามแสนเศษแล้ว แล้วก็ยังจะแถมมาอีกห้าแสนในภายหลัง หลังจากที่เราพูดกัน เพราะท่านปรารภกับหลวงปู่บอกว่า มณฑปแพรวพราวเป็นระยับ ท่านของถวายอีกห้าแสน เพื่อหลวงปู่จะได้สร้างสะดวกขึ้น หนูจุไรจึงถามว่า คุณป้าเจ้าคะ แล้วหลวงปู่ของเรานะ เวลาที่ท่านสร้างท่านมีสตางค์หรือเปล่า

คุณป้าน้อยก็ตอบหลานสาวว่า หลานรัก หลวงปู่ไม่เคยมีทุนมาก่อน จะทำอะไรก็ตามที อาศัยที่ร้านค้าเขาเชื่อท่าน ท่านก็นำของที่ไม่มีสตางค์จะซื้อ นั่นก็หมายความว่า ซื้อเชื่อมาก่อน เขาให้มาก่อน ท่านก็ทำ ทั้งนี้เว้นไว้แต่ค่าแรงงาน ท่านมีความจำเป็นต้องหามาให้ทันเวลา จ่ายเดือนละสองครั้ง คือ กลางเดือนครั้งหนึ่ง สิ้นเดือนครั้งหนึ่ง สำหรับค่าวัตถุก่อสร้าง และของต่าง ๆ ทั้งหมด อาหารการบริโภคก็ตาม เป็นการจ่ายรวม สิ้นเดือนจ่ายที ทั้งนี้เว้นไว้แต่อาหารประจำวัน อันนี้แม่ครัวเขาต้องจ่ายทุกวัน คือ ไม่เป็นหนี้ร้านค้า รวมความว่า หลวงปู่ของหลาน ท่านไม่มีทุนมาก่อน

จุไรจึงได้ถามว่า ถ้าอย่างนั้นคณะท่านสุวรรณ วีระผล ที่ให้มาแล้ว และที่ยังไม่ให้เกือบ ๒ ล้านบาทกว่า ท่านจะให้จริง ๆ อาจจะเกิน ๒ ล้านบาท ก็อยากจะทราบว่า พอในการสร้างไหม ป้าน้อยก็ตอบหลานสาวบอกว่า ทั้งนี้ก็ถามหลวงปู่แล้ว หลวงปู่ท่านบอกว่าใครให้เท่าไรท่านก็พอ ถ้าไม่พอ ท่านก็เอาเงินประเภทที่เขาทำบุญไม่จำกัดประเภท มาร่วมในการสร้าง และเงินที่เขาถวายมาเป็นส่วนตัวของท่าน ท่านก็มาร่วมสร้างด้วย ก็ถือว่า พอ

จุไรก็ถามต่อไปว่าทราบว่า มณฑปที่ประทับประดิษฐานพระปัจเจกพุทธเจ้าจะมีรูปท่านสุวรรณ วีระผล อยู่ด้วยใช่ไหม เขาจะหล่อรูปมาใส่ คุณป้าน้อยก็ตอบว่าใช่ เห็นหลวงปู่ท่านบอกว่า บอกกับท่านสุวรรณ วีระผล ขอให้หล่อรูปเอามาตั้งที่มณฑปนี้เป็นสัญลักษณ์ว่า เป็นเจ้าของมณฑป เพราะว่า มณฑปทั้งสองหลังนี้ ยังไม่มีใครทำบุญร่วมมาเลย และหลังของหลวงพ่อปาน ก็มีรูปท่านจันทนา วีระผล ภรรยา ท่านสุวรรณ วีระผล ประดิษฐานที่นั้นด้วย เพราะว่าตระกูลนี้ช่วยกันสร้าง เพราะว่ายังไม่มีใครร่วมเป็นเจ้าของ

จุไรจึงได้ชวนคุณป้าน้อย บอกคุณป้าน้อยว่าคุณป้าเจ้าคะ ถ้าอย่างนั้นไปมณฑปโน้นกันดีกว่า สองป้าหลานก็ชวนกันไป เมื่อไปถึงแล้วเธอก็มองดูรอบ ๆ ทั้งข้างล่าง ทั้งข้างบน ทั้งข้างใน ทั้งข้างนอก เห็นแพรวพราวเป็นระยับไปด้วยกระจก ติดกระจกเงาเหมือนกัน ทั้งข้างนอก ข้างใน และแพรวพราว สวยสดงดงามเหมือนกันทั้งสองมณฑป รับกับวิหาร ๑๐๐ เมตร เธอก็ถามว่า คุณป้าเค้าคะ วิหารนี้เป็นที่ประดิษฐานรูปหลวงพ่อปานใช่ไหม คุณป้าก็บอกว่า ใช่

เธอก็ถามว่า หลวงปู่นี่ กับหลวงพ่อปาน มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกันมาหรือ หนูได้ฟังแต่เพียงว่า หลวงปู่บอกว่าหลวงพ่อปานเป็นครูสอนกรรมฐานท่าน คุณป้าน้อยก็บอกว่า ไม่ใช่หลาน ความจริง เป็นอย่างนี้ หลวงปู่ของเรานี่ เมื่อก่อนจะบวช ก็เรียกว่า เขาหาฤกษ์กันต่าง ๆ เวลาจะบวช สำหรับหลวงปู่ของเรานี่ หลวงพ่อปานเป็นคนให้ฤกษ์ และก็เป็นคู่สวดให้ จัดการอุปสมบทเสร็จเรียบร้อย ทุกอย่างเป็นภาระของท่าน แต่ใครจะช่วยเข้ามาอย่างไรก็ช่วย แต่ท่านถือว่าเป็นเจ้าภาพ ถ้าไม่มีใครช่วยอะไรบกพร่องเป็นเรื่องของท่าน

เมื่อหลังจากบวชแล้วนี่ วันนั้นก็นำหลวงปู่ไปที่กุฏิ ท่านก็ไปอบรมหลวงปู่ของเรา บอกว่า ขึ้นชื่อว่า เงินที่เขาทำบุญมาจงอย่าให้เจ้าของเงินได้เพียงอย่างเดียว คือ เขาถวายมาเป็นส่วนตัว และก็ใช้เองหมดอย่างนี้ชื่อว่า ได้บุญอย่างเดียว มีอานิสงส์เป็นการถวายทานส่วนตัว และท่านก็แยกบอกว่าเงินเขามาให้แต่ละคราว ควรจะแยกไป ๑. ได้บุญส่วนตัว ๒. เข้าไปร่วมในเรื่องอาหารของวัดเป็นสังฆทาน ๓. เอาแบ่งไปช่วยงานก่อสร้างของวัดเป็นวิหารทาน และ ๔. เอาไปช่วยฝ่ายธรรมะ เป็นธรรมทาน ฝ่ายธรรมะก็คือว่าซื้อตำราเรียนหรือช่วยการสอนพระ เรียนนักธรรมหรือบาลี

และต่อมาท่านก็สอนอีกว่า เงินปีนี้จงอย่าเหลือให้ถึงปีหน้า ตอนนั้นหลวงปู่ของเราท่านก็ถามว่า ถ้าบังเอิญเงินในวันนั้น เป็นวันสิ้นปี ก่อนเวลาสองยาม ถ้าถึงเวลาสองยามนาฬิกาตีหกทุ่มเป๊ง ถือว่าเป็นวันใหม่ ถ้าบังเอิญมีคนเขาถวายวันนั้น และยังไม่ทันจะใช้มันก็ต้องข้ามปี อย่างนี้จะทำอย่างไร

หลวงพ่อปานท่านก็แนะนำบอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ถ้าหากว่า มันเป็นอย่างนั้น ก่อนหน้าจากวันนั้นก็คิดไว้ก่อนว่า ปีหน้าเราจะทำอะไร สมมติว่า ถ้าเราจะสร้างส้วมสักหลังหนึ่ง มันก็ราคาแพงกว่าเงินที่เรามีอยู่ จำนวนเงินต้องใช้มากกว่า ถึงแม้เงินยังไม่ได้ใช้ แต่ความจำเป็นจะต้องใช้มีอยู่แล้ว ถือว่าเงินไม่ข้ามปี และหลังจากนั้นท่านก็อบรมกรรมฐาน พออบรมกรรมฐานเสร็จ ท่านก็พาเข้าไปอยู่ป่าช้า ให้ฝึกสมาธิจิตในป่าช้า และขณะที่อยู่ในป่าช้านี่ อยู่เงียบสงัด อยู่ด้วยกันจริง ๆ ๔ องค์

แต่ว่า ๔ องค์ ก็ไม่ได้อยู่ใกล้กัน อยู่ไกลกัน ป่าช้านะเป็นดงไผ่ เดินเข้าหากันไม่ได้ อยู่ตรงนี้จุดหนึ่ง ตรงโน้นจุดหนึ่ง ตรงโน้นจุดหนึ่ง ตรงโน้นอีกจุดหนึ่ง ๔ จุด แต่ละจุดที่อยู่ก็เป็นกระท่อมที่เขาเคยเก็บศพ แต่ว่านำศพไปเผาแล้ว ต่างคนต่างอยู่ เงียบสงัด เวลานั้นไฟฟ้าก็ไม่มี ใช้แต่ตะเกียง กระจกบ้าง ตะเกียงรั้วบ้าง ใช้เทียนบ้าง

จุไรก็ถามว่า คุณป้าเจ้าคะ แล้วหลวงปู่ท่านเคยบอกหรือเปล่าว่า อยู่ในป่าช้า ท่านกลัวผีไหม คุณป้าน้อยก็บอกว่า หลวงปู่เคยบอกว่า กลัวผี แต่หลวงพ่อปานท่านแนะนำก่อนจะกลับ ท่านพาไปแล้วก็แนะนำ ในการเจริญกรรมฐาน และก็บอกว่า คุณทั้ง ๔ องค์อยู่ที่นี่ จงภาวนาไว้ อย่าขาด ถ้าคุณหยุดภาวนาเมื่อไร ผีหักคอตายเมื่อนั้น

รวมความว่า อาศัยความกลัวผีของท่าน เวลาตื่นอยู่ก็ต้องภาวนาเรื่อยไป ขาดไม่ได้ เพราะกลัวผี ในที่สุด เพราะความจำเป็น และจำใจพร้อมด้วยความเต็มใจ บางครั้งก็เต็มใจภาวนา บางครั้งก็จำใจภาวนา บางครั้งก็ถือความจำเป็นต้องภาวนา ถ้าไม่ภาวนาผีจะหักคอตายตามคำที่ท่านอาจารย์ท่านพูด ก็เลยต้องภาวนา อาศัยการภาวนาติดต่อกันแบบนี้จนชินเป็นปกติ ได้ชื่อว่า เมื่อมีความรู้สึกตัวเพียงใด คำภาวนาไม่ขาด ก็เป็นการบังคับให้จิตทรงสมาธิไปโดยปริยาย

ถ้าจะกล่าวก็เป็นโดยตรง ป้าน้อยก็บอกว่า ที่เป็นอย่างนี้หลานรัก หลวงปู่ท่านเล่าให้ฟัง บอกว่า อาศัยที่ต้องปฏิบัติอย่างนี้ จำใจบ้าง จำเป็นบ้าง เต็มใจบ้าง ก็เป็นการบังเอิญคล้ายกับคนไม่อยากจะถูกน้ำ แต่ก็จำเป็นต้องวักน้ำใส่ตัวเอาน้ำมาราด เพราะเป็นการถูกบังคับ ถ้าไม่เอาน้ำมาราดตัวจะถูกประหารชีวิตบ้าง จะถูกทำร้ายร่างกายบ้าง กลัวถูกประหารชีวิตหรือกลัวถูกทำร้ายร่างกาย ซึ่งเป็นภัยหนักกว่าเอาน้ำมาราดตัวก็เลยต้องเอาน้ำราดตัวไปเรื่อย ๆ ไ ป ในที่สุดเหงื่อไคลที่ติดร่างกายมันก็หลุด

มันก็จำใจต้องหลุด ถูกน้ำหนัก ๆ เข้า ผลที่สุดร่างกายก็สะอาด เหงื่อไคลฉันใด แม้แต่คำภาวนาที่หลวงปู่ท่านมีความจำเป็นเพราะกลัวผี แต่เกณฑ์บังคับอย่างนี้ต้องภาวนา ถ้าไม่ภาวนาผีจะหักคอตายอย่างนั้น จำใจจำเป็น และบางครั้งในเมื่อสว่างแล้วจิตใจมีความชุ่มชื่น เต็มใจภาวนาเอง เรียกว่า เต็มใจบ้าง จำใจบ้าง จำเป็นบ้าง

ในที่สุดเพียงแค่วันที่สามผ่านไป เช้าวันที่สี่ ทั้ง ๔ องค์ก็ปรากฏว่า จิตเข้าถึงฌาน ๔ ด้วยกันทุกคน ทั้งนี้ก็เป็นเรื่องที่หลวงพ่อปานยืนยันทั้ง ๔ องค์นี่จิตเข้าถึงฌาน ๔ แล้ว แล้วท่านก็บอกว่า ฌาน ๔ หรือไม่ ๔ ตอนนั้นไม่ศึกษา ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เท่าที่รู้ ตั้งแต่เริ่มทำสมาธินี่มีความตั้งใจ เต็มใจเมื่อไร เวลานั้นประเดี๋ยวเดียว แพลบ ชั่วเวลาไม่ถึงนาที ร่างกายจะหลุดจากลมหายใจ จิตมีความสุขสดชื่นแนบเนียม และก็มีอาการสว่างโพลง มีการทรงตัวไม่กระดิกไปไหน จิตใจทรงตัวดีมาก

รวมความว่า หลวงพ่อปานท่านมีคุณต่อหลวงปู่เหลือหลาย เฉพาะเรื่องวิปัสสนาญาณ เรื่องวิปัสสนาญาณยังมีมากกว่านี้ เพราะว่าหลวงปู่ท่านบอกว่า เมื่อก่อนหน้าท่านเที่ยวไปไหนไม่เหมือนพวกเรา พวกเราได้รับการฝึกวันสองวันก็เที่ยวไปโน้น เที่ยวไปนี่ได้ เวลานั้นหลวงพ่อปานท่านก็ไม่ได้สอนอย่างนี้ สมัยนั้นท่านไม่สอนกัน ใครอยากจะได้หลักสูตรวิชชาสามและอภิญญาก็ตาม ต้องค้นคว้าหาเองจากหนังสือวิสุทธิมรรค ท่านก็พยายามทำตามวิสุทธิมรรค ต้องการอยากจะรู้ผี รู้เทวดา รู้นรกสวรรค์

เมื่อขณะท่านเริ่มทำตามหลักสูตรวิสุทธิมรรค หลวงพ่อปานท่านชอบเล่าเรื่องนี้ให้ฟังทุกวันตอนเย็น คือ เวลาสองทุ่ม ท่านเลี้ยงน้ำตาล เลี้ยงน้ำร้อนกับพระที่ทำงาน ท่านก็คุยเรื่องสวรรค์ คุยเรื่องนรก การไปสวรรค์ทำอย่างไร ไปนรกทำอย่างไร เจอเทวดาองค์ไหน พูดว่าอย่างไร ท่านก็เล่าอย่างนี้ทุกวัน เป็นเหตุให้ทุกคนที่ตั้งใจเจริญพระกรรมฐาน อยากจะรู้จักสวรรค์ รู้จักนรก อยากจะไปให้ได้ และขณะที่ทำไปแล้ว เกิดการพลาดพลั้งขึ้นมา ท่านก็ไม่บอกว่า ท่านช่วยแก้ไข

แต่ท่านเล่าให้ฟังว่า การปฏิบัติที่ถูก จะรู้ได้จริง ๆ ต้องทำอย่างนี้ นี่เป็นลีลาของอาจารย์สมัยเก่า ฉะนั้นนักศึกษา นักปฏิบัติก็ต้องพยายาม มีความมานะ อดทน มีความเพียร มีความพยายาม แล้วก็ต้องใช้ปัญญาพิจารณา จริง ๆ แล้วในตอนต้น ๆ ทำผิดมากกว่าทำถูก ถ้ารู้ ก็รู้ไม่ค่อยจริง แค่นิมิตแวบไปแวบมา ก็ชื่นอกชื่นใจ แต่ความจริงนั่นผิด ไม่ใช่หลักสูตรของทิพจักขุญาณ อาการอย่างนั้น เป็นอาการของนิมิตอุปจารสมาธิ แต่ในที่สุด อาศัยหลวงพ่อปานเล่าไปเล่ามา ก็เลยทำได้ ได้แล้วก็ไป จุดแรกที่ไปก็คือ สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ นี่ตามหลวงปู่ท่านเขียนเอาไว้ และที่ท่านพูดให้ฟัง ก็อย่างนี้เหมือนกัน

จุไรก็ถามต่อไปว่า ถ้าอย่างนั้น หลวงพ่อปานท่านก็เป็นอาจารย์ที่มีความสำคัญอย่างยิ่งของหลวงปู่ของเราใช่ไหม คุณป้าน้อยก็บอกว่า ใช่ หลาน หลวงปู่มีความเคารพหลวงพ่อปานมาก หลานก็ถามต่อไปว่า หลวงปู่อยู่กับหลวงพ่อปานกี่ปี ป้าน้อยก็ตอบว่า น่ากลัวจะอยู่ประมาณ ๓-๔ ปีละมั้ง ใช้คำว่า ละมั้ง เพราะไม่แน่ใจในปี แล้วหลานจุไรก็ถามต่อไปว่า ถ้าอย่างนั้น เมื่อหลวงพ่อปานตายแล้ว และก็หลวงปู่มาทำแบบนี้ เอาแบบอย่างมาจากไหน นั่นหมายความว่าในการก่อสร้าง

ป้าน้อยก็ตอบว่า หลวงปู่เอาแบบอย่างมาจากหลวงพ่อปาน คือเรียนแบบทุกอย่าง ลีลาการสร้าง เขาให้ทุนส่วนตัวมาเท่าไรทำหมด จะใช้บ้างเล็กน้อย ตามความจำเป็น เขาทำบุญมาเท่าไรทำหมด และประการต่อไป ยังไม่ได้สตางค์มา และมีความจำเป็นต้องก่อสร้างก็ซื้อเขามาเป็นเงินเชื่อก่อน ชำระหนี้ทีหลังอย่างนี้ หลวงปู่ท่านลอกแบบมา

จุไรก็ถามว่า ถ้าคนอื่นจะทำบ้าง อาจจะทำไม่ได้ อยากจะถามว่า สมัยต้น ๆ ที่คนเขายังไม่ค่อยจะเชื่อหลวงปู่นัก เพราะยังเป็นหนุ่ม ท่านใช้ลีลาแบบไหน คุณป้าก็บอกว่า เห็นหลวงปู่ท่านบอกให้ฟังบอกว่า การก่อสร้างครั้งแรก ๆ และครั้งต่อมา ครั้งสุดท้ายก็ตาม สมัยไหนก็ตาม ท่านบูชาหลวงพ่อปานเป็นปกติ ถือว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำไป ทำเพื่อหลวงพ่อปาน ในเมื่อทำเพื่อหลวงพ่อปาน ลูกศิษย์ลูกหาหลวงพ่อปานท่านก็มีมาก หลวงพ่อปานตาย คนอื่นไม่ได้ตายไปด้วยยังเหลืออยู่มาก ในเมื่อประกาศว่า ทำเพื่อหลวงพ่อปาน เขาก็มีความเต็มใจช่วย เพราะว่าอาศัยเหตุนี้ จึงทำมาได้ขนาดนี้

หนูจุไรก็บอกว่า คุณป้าเจ้าคะ เวลานี้มันก็ล่วงเวลามานานแล้ว ประเดี๋ยวคุณแม่จะมีธุระ เดี๋ยวหนูไปถามคุณแม่ก่อนนะว่า คุณแม่จะกลับวันนี้ไหม ถ้ายังไม่กลับเวลานี้ หรือยังไม่กลับในวันนี้ ถ้าหากว่าจะกลับพรุ่งนี้หรือกลับตอนกลางคืน เดี๋ยวหนูจะกลับมาคุยกับคุณป้าใหม่ หนูยังมีเรื่องสงสัยอยู่มาก ขอให้คุณป้าคอยหนูที่มณฑปนี้ก่อนนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวหนูจะมา คุณป้าบอกว่า ไปเถอะหลาน เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เมื่อหลานไป ป้าก็จะเข้าไปนั่งในวิหาร ๑๐๐ เมตร นั่งด้านหน้า ที่พระท่านเปิดประตูไว้ ที่หน้าพระปัจเจกพุทธเจ้า ถ้าหลานมาก็แวะไปหาป้าที่นั่นก็แล้วกัน

เอาละ บรรดาท่านพุทธบริษัททุกท่านผู้อ่าน เวลานี้ก็ปรากฏว่าหมดเวลาพอดี หลานกับป้าจากกันประเดี๋ยวหนึ่ง เดี๋ยวมาคุยกันใหม่ ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคลสมบูรณ์พูนผล จงมีแด่บรรดาท่านพุทธศาสนิกชนทุกท่านที่อ่าน สวัสดี

จุไรกับคุณป้าน้อย

ชมอาคารรอบ ๆ วิหาร ๑๐๐ เมตร

ท่านผู้อ่านทั้งหลาย ตอนนี้เป็นตอนที่ จุไรกับคุณป้าน้อย ชมอาคารรอบ ๆ วิหาร ๑๐๐ เมตร เป็นอันว่า หลังจากที่คุยกันระหว่างป้าหลาน แล้วก็คุณหลานลาไปหาคุณแม่ ปรากฏว่าคุณแม่คราวนี้ก็ยังไม่ยอมกลับ บอกกับจุไรว่า แม่จะพักที่นี่ ๖-๗ วัน เพราะตั้งใจมาแล้ว ลาคุณพ่อมาแล้ว คุณพ่อมาไม่ได้ แต่ว่าจุไรมาได้ คุณแม่มาได้ ก็จะขออยู่ปฏิบัติกรรมฐานสัก ๖-๗ วัน เพื่อความสงบใจ ทั้งนี้ก็เพราะว่า การอยู่วัดตัดกังวล จิตเป็นสุข จุไรก็ได้ขออนุญาตไปหาคุณป้าน้อยใหม่

เมื่อไปพบกราบคุณป้าแล้ว ก็ชักชวนคุณป้าว่า คุณป้าเจ้าขาการชมวิหารซึ่งมีความสวยสดงดงาม มีพระพุทธรูปที่น่าบูชา และก็มีกระจกแพรวพราวกับมีไฟช่อตั้งหลายสิบดวงอย่างนี้ ก็ชมกันแล้ว และชมมณฑปหน้าวิหารก็ชมกันแล้ว คุณป้าเดินเที่ยวกันไหม ก็ถามคุณป้า คุณป้าก็บอกว่า เออ ดีเหมือนกันหลานรัก ป้านั่งนาน ๆ มันก็เมื่อย แต่ว่าการเดิน ป้านักนะ เพราะว่า ป้าน่ะเป็นคนอายุมากแล้ว มันก็เหลือเวลาไม่นานนัก ป้าอาจจะตายก็ได้ จุไรก็บอกว่า ถ้าคุณป้าจะตายก็รอหนูก่อน ถ้าหนูยังไม่พร้อมเมื่อไร คุณป้าอย่าเพิ่งตายนะเจ้าคะ

คุณป้าน้อยก็ถามว่า หนูจะพร้อมอย่างไร หนูจุไรก็บอกว่า ตามธรรมดาเขาบอกว่า คนเราอายุ ๑๐๐ ปี เป็นอายุขัย ถ้าหนูอายุยังไม่ถึง ๑๐๐ ปี ถือว่ายังไม่พร้อมในการตาย แต่ว่าคุณป่าขออยู่ต่อไปก่อน ถ้าหนูครบ ๑๐๐ ปีเมื่อไร ตายพร้อมกัน คุณป้าหัวเราะชอบใจก็กล่าวว่า หลานรัก วัยมันต่างกันนี่หลาน หลานเพิ่งอายุย่างเข้าปีที่ ๙ ตัวเล็ก ๆ เป็นเด็กน่ารัก แต่สำหรับป้านี่เป็นคนแก่มากแล้วอายุ ๖๐ ปีกว่าเข้า ๗๐ ปี แล้ว ๗๐ ปีกว่าก็จำไม่ได้นัก ป้าจะต้องตายก่อน ความจริงไม่มีใครอยากตาย แต่ความตายเป็นของธรรมดา

เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ในเรื่องตายไม่ตาย ชาวบ้านเขาจะเบื่อคุยกัน เราก็เดินเที่ยวต่อไป เอาอย่างนี้สิหลานรัก เข้าในวิหาร ขอลัดเข้าทางนี้ไปทาด้านพระปัจเจกพุทธเจ้าเดินด้านใน เลี้ยวเข้าประตูซ้าย ขออนุญาตพระท่านผ่านห้องโถงด้านหลังของวิหาร ด้านท้าย คือ ด้านทิศตะวันตก เดินเลี้ยวขึ้น เลี้ยวขวานิดหนึ่ง ขึ้นบันไดยาวแล้วก็ขึ้นสะพาน เดินขึ้นไปปั๊บ ตรงนี้เราถึงวิหารคตยาวมาก

จุไรก็ถามว่า ที่นี่เขาเรียกอะไรเจ้าคะ คุณป้าน้อยก็บอกว่า เขาเรียกว่าวิหารคต หมายความว่า สร้างเป็นตัวอาคารแคบ ๆ ยกพื้นสูงจากดิน ๓ เมตร และยกเสาพื้นเดิมไป ๔ เมตร ทำหลังคา แล้วก็เดินต่อไปทางด้านทิศเหนือ หลังจากนั้นก็เลี้ยวไปด้านทิศตะวันออก หลังไปอีกที ก็เลี้ยวไปด้านทิศใต้ เลี้ยวไปอีกทีก็ด้านทิศตะวันตก เป็นสี่มุม จุไรก็บอกว่า คุณป้าพูดแบบนี้หนูงง ชักเวียนศีรษะ เลี้ยวไปเลี้ยวมา เลี้ยวมาเลี้ยวไป หนูไม่รู้เรื่องเลย

คุณป้าก็บอกว่า เอาอย่างนี้ดีกว่า อย่าเพิ่งไปมันเลยด้านวิหารคต เราเลี้ยวขึ้นไป เดินจากสะพาน ขึ้นกระได เดินบนสะพานแล้ว สะพานคอนกรีต ก็เลี้ยวซ้าย เดินหน้าต่อไป พอเดินได้นิดเดียวสองสามก้าว ก็มีทางแยก ด้านขวามือไปทาง ๒๕ ไร่ ไปทางอาคาร ๒๕ ไร่ จุไรก็ถามนี่อะไร คุณป้าน้อยก็บอกว่า เป็นทางเดินยกสูงจากพื้นดิน ๖ เมตร แล้วกว้าง ๔ เมตร เป็นทางเดินไปอาคาร ๒๕ ไร่ และก็มี ๒ ชั้น ชั้นล่างกับชั้นบน

จุไรก็มองเห็นทั้งสองข้างเป็นกำแพงโปร่ง อีกด้านหนึ่งก็เป็นกำแพง ลูกกรงเป็นลวด เธอก็เดินไปนิดหนึ่งเดินตรงไปแล้วก็เลี้ยวขวา แล้วก็เลี้ยวซ้าย เรียกว่า ชนกุฏิ ๒๕ ไร่ จุไรก็มองไปทางด้านขวามือ ด้านทิศตะวันตก เห็นถังประปาสูงเด่น เธอก็ถามว่า คุณป้านี่อะไรเจ้าคะ คุณป้าน้อยก็บอกว่า หลานนี่หลวงปู่ท่านกำลังทำประปาบาดาลใหม่ อีกจุดหนึ่ง เวลานี้ถังเขาตั้งเสร็จแล้ว แต่หม้อกรองยังมาไม่ถึง ลูกสูบก็ยังมาไม่ถึง ถังเก็บกักน้ำทำเรียบร้อยแล้ว เจ้าหน้าที่ต่อแป๊ปเข้าชนกันหมดแล้ว จุไรก็บอกว่าสำหรับประปาที่วัดนี้เรียกว่า ประปาบาดาล คือว่า หนูก็เห็นมีเยอะแยะ

๑. ที่โรงเรียนพระสุธรรมยานเถระวิทยา ๑ ประปา ๒. ที่ข้าง ๆ กับตึกกลางน้ำ มีแห่งหนึ่ง ๓. ที่นี่แห่งหนึ่ง ๔. ศาลา ๒ ไร่อีกแห่งหนึ่ง ๕. ที่หน้าพระอุโบสถแห่งหนึ่ง ๖. ที่ตึกชายน้ำ อีกแห่งหนึ่ง และก็ ๗. ที่รับแขก อีกแห่งหนึ่ง ที่นี่มีประปาบาดาลทั้ง ๗ แห่ง และก็เห็นว่ากำลังจะทำที่อาคาร ๑๒ ไร่ อีกแห่งหนึ่งใช้ไหม ป้าน้อยก็บอกว่า ใช่ เธอก็ถามบอกว่า ประปาต่าง ๆ ในที่ต่าง ๆ เขามีกันจุดเดียวหรือสองจุดเป็นอย่างมาก แต่บริเวณวัดนี้ก็ไม่กว้างนัก คนก็ไม่มาก ทำไมหลวงปู่ทำประปามากอย่างนี้

คุณป้าน้อยก็บอกว่า หลานรัก หลานยังไม่เคยมาในวันเป่ายันต์เกราะเพชรใช่ไหม จุไรก็บอกว่า หนูมาแล้ว ๒ ครั้งเจ้าคะ ป้าน้อยก็บอกว่า หนูเห็นคนไหม ยามปกติที่วัดนี้พระก็ไม่มาก เพราะไม่รับพระที่อื่น พระวัดนี้ที่มีอยู่ก็เป็นพระบวชที่นี่ทั้งหมด เฉพาะต้องบวชในวัด และต้องปฏิบัติกรรมฐานได้ก่อนด้วย กรรมฐานเบื้องต้นจึงให้บวช และจากนั้นพระมาจากที่อื่นที่ไหนก็ไม่รับ

ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะว่าที่นี่พระมาก แต่คนใส่บาตรน้อย ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะว่าคน บ้านอยู่ห่าง ๆ กัน และวัดก็มีใกล้ชิดกันมากข้างวัดท่าซุงก็มีวัดยาง ข้ามไปฝั่งตะวันออกก็มีสำนักสงฆ์ และข้ามไปอีกหน่อยหนึ่งริมแม่น้ำฝั่งโน้นก็มีอีกวันหนึ่ง และเลยไปไม่ไกลนัก ก็มีวัดแก่นเหล็ก ที่อำเภอมโนรมย์ เหนือขึ้นไปข้างบนก็มีวัดภูมิธรรม วัดติดกันมา คนใส่บาตรก็ใส่ไม่ไหว พระมาก ๆ ฉะนั้นที่วัดนี้จึงต้องทำภัตตาหารเวลาเพล อาหารเพลนี่ต้องจ่าย

หลวงปู่ก็จ่ายเป็นประจำ และก็โดยเฉพาะอย่างยิ่งค่ากระแสไฟฟ้า เดือนก็ตกแสนบาท ทีนี้ค่าใช้จ่ายต่าง ๆ หลวงปู่ก็จ่าย ทั้งค่าไฟฟ้า ค่าน้ำ ค่าไฟก็ต้องจ่าย ค่าอาหารก็ต้องจ่าย ถ้าพระจะมาอยู่แบบประเภทอาศัยวัดอยู่ ท่านก็รับไม่ได้ จะรับได้เฉพาะนักปฏิบัติ และช่วยการงานจริง ๆ ก็เรียนกว่า พระประเภทเหลือบอาศัยเกาะกินท่านรับไม่ได้ ค่าใช้จ่ายเดือน ๆ หนึ่ง หลวงปู่ก็จ่ายมาก

รวมความว่าทั้งค่าน้ำประปา ทั้งค่าไฟฟ้า ค่าอาหาร นี่หลวงปู่ต้องจ่ายเป็นแสน ๆ คือ ไม่ใช่แสนเดียวต่อหนึ่งเดือน จุไรก็สงสัยถามว่า ถ้าอย่างนั้น เอาสตางค์มาจากไหน ป้าน้อยก็บอกว่า หลานรักที่หลวงปู่จ่าย ความจริงไม่ใช่เงินของท่าน เป็นเงินที่ญาติโยม ลูกศิษย์ลูกหา ลูกหลานของท่าน ถวายมาเป็นรายบุคคล ความจริงก็คนละไม่มาก คนละ ๑๐ บาทบ้าง ๒๐ บาทบ้าง ๓๐ บาทบ้าง ๕๐ บาทบ้าง ๑๐๐ บาทบ้าง ๑,๐๐๐ บาทบ้าง นาน ๆ จะมี ๑๐,๐๐๐ บาท นาน ๆ จะมีพัน แต่ส่วนสิบบาทน่ะ มีมาก ยี่สิบบาทมีน้อย ไม่มากนัก แต่อาศัยเป็นคนหลายคน เขาช่วยกันมากบ้าง น้อยบ้าง ตามกำลัง ก็พอมีจ่าย

จุไรฟังแล้วก็หูอื้อบอก คุณป้าเจ้าขา หนูฟังแล้วหูอื้อเพราะว่าที่บ้านของหนู คุณพ่อรับเงินเดือนประมาณ ๓,๐๐๐ บาท เศษ ๆ เดือนหนึ่งก็ต้องจ่ายทุกอย่าง ทั้งค่าน้ำ ค่าไฟ ทั้งค่าอาหาร ค่าพาหนะ หนูไปโรงเรียน ค่าเครื่องแต่งกาย ค่าอุปกรณ์การศึกษา ค่ายารักษาโรค ค่าพ่อเที่ยว ป้าน้อยถาม เดี๋ยวก่อนๆ อะไรหลาน ค่าพ่อเที่ยว จุไรก็บอกว่า เห็นบางวัน วันหยุด คุณพ่อบอกแม่ว่าฉันนะ งงเต็มที อึดอัดจากการงาน ฉันขอเที่ยวสักพักเถอะ เวลาพ่อเที่ยว พ่อก็ใช้สตางค์

รวมความว่า ก็ต้องรวมค่าใช้จ่ายด้วย เพียงแค่นี่คุณป้า ที่นี้หลวงปู่ต้องหาเงินใช้ เดือนเป็นแสน ๆ หลวงปู่ไม่หนักใจหรือ คุณป้าน้อยก็บอกว่า ไม่เห็นท่านบ่น ก็เป็นแต่เพียงท่านบอกว่า ท่านมี ถ้าคนให้ ท่านก็จ่าย ถ้าให้มาไม่ถึง ท่านก็ลด นั่นหมายความ ค่าอาหารของพระ ถ้าเงินได้น้อยมา ก็ลด แต่อาศัยเวลานี้ มีบรรดาญาติโยมพุทธบริษัท คือ พี่ป้าน้าอา ปู่ย่า ตายาย พี่บ้าง น้องบ้าง มาเลี้ยงภัตตาหารเพลกันบ่อยๆ บางเดือนก็มีถึง ๒๐ เจ้า คือ ๒๐ วันก็มี คือว่า เดี๋ยวท่านนั้นมาเลี้ยง เดี๋ยวท่านนี้มาเลี้ยง ก็ทำให้หลวงปู่เบาลงไป แล้วจุไรก็ถามว่า ถ้าอย่างนั้น อาหารเมื่อหนูกินตอนกลางวัน เป็นอาหารของหลวงปู่ใช่ไหม ป้าน้อยก็ถามว่า หนูกินที่ไหน

จุไรก็บอกว่า หนูจะไปกินที่ร้านค้า แต่พระท่านก็บอกว่า หนูเล็ก ทานอาหารที่นี่เถอะ อาหารเหลือเยอะ ป้าน้อยก็บอกว่า นั่นอาหารของหลวงปู่ แต่ไม่ใช่หลวงปู่ทำ เป็นพวกจังหวัดสุพรรณ คือ พวกคุณประเสริฐ เขามาทำ มาเลี้ยงอาหารด้วย และก็พวกพิษณุโลก มาเลี้ยงอาหารอีกเจ้าหนึ่ง เป็นสองเจ้ารวมกัน และอาคารที่ครัวทำ ครัวนะต้องทำสำรอง จะมีคนมาเลี้ยง หรือไม่มีคนมาเลี้ยงก็ตาม ครัวต้องทำสำรองไว้ เผื่อว่าคนเลี้ยงมาไม่ทัน จะได้มีอาหารให้พระฉัน เพราะหลังจากเที่ยงไปแล้ว พระฉันไม่ได้ มีความจำเป็นต้องทำสำรองไว้

จุไรฟังแล้วก็หนักใจบอกว่า คุณป้าเจ้าคะหนักใจจริงนะ เกิดเป็นหลวงปู่ แต่ความจริงเห็นท่าน ทุกคนก็บอกว่า วาสนาบารมีของท่านดีมาก มีบุญดีมาก ไอ้โน้นก็ดี ไอ้นี่ก็ดี แต่รายจ่ายหลวงปู่ท่วมอก หนูหนักใจแทนหลวงปู่ ป้าน้อยก็หนักใจ ที่ป้ามานี่ ป้าก็ช่วยนะ ป้าก็ทำอาหารถวายพระ ที่เหลือก็เลี้ยงคนต่อไป ป้าก็ทำของป้าทุกวัน งานทุกอย่าง ถ้าไม่เกินวิสัยของคนแก่ ป้าก็ทำ

ก็รวมความว่า จุไรก็บอกว่า อาคารหลังใหญ่นี่อะไร ป้าน้อยก็บอกว่า อาคารหลังใหญ่นี่เป็นกุฏิบริเวณ ๒๕ ไร่ อย่าเพิ่งคุยกันเลยนะ เรากลับกันก่อนดีกว่า พอเลี้ยวเดินกลับมา จุไรก็หันหน้าไปทางต้นโพธิ์ แล้วก็นั่งลงกราบ ป้าน้อยก็ยิ้มถามว่า หลานรักกราบอะไร กราบต้นโพธิ์หรือ จุไรก็บอกว่า กราบทั้งต้นโพธิ์ กราบทั้งท่านที่อยู่ที่ต้นโพธิ์ ป้าน้อยก็ถามว่า หนูเห็นอะไร

จุไรก็บอกว่า คุณป้าเจ้าขา ที่นี่เยอะจริง ๆ นะ มีเทวดานุ่งแดงบ้าง เทวดานุ่งเขียวบ้าง มีนางฟ้าทรงเขียวบ้าง นางฟ้าทรงขาวบ้าง นางฟ้าทรงเหลืองแกมขาวบ้าง และก็เทวดาแต่งตัวสวย ๆ ก็เยอะ โอ๋ ลุงปิยะยาวีท่านก็อยู่ที่นี่ ท่านเป็นหัวหน้าที่นี่ พูดแล้วก็ชี้มือไป ป้าน้อยก็มองไป สิ่งที่ปรากฏกับลูกตาป้าน้อยก็คือ ใบโพธิ์กับกิ่งโพธิ์ ป้าน้อยก็ยิ้ม ป้าน้อยก็บอกว่าหลานตาดี ฝึกอย่างนี้ถือว่าดีมาก

หลังจากนั้น ก็ก่อนที่จะไปยังไม่ไปกัน จุไรก็บอกป้าน้อยบอกว่า คุณป้าเจ้าขา คุยกับลุงก่อนดีไหม เมื่อเช้ามืดนี่ลุงบอกว่า มีอะไรขอให้บอกจะช่วย ป้าน้อยก็บอกว่า ถ้าอย่างนั้นตามใจหลาน เมื่อต้องการอย่างไรทำไปเลย ถ้าสิ่งเหล่านั้นเป็นเหตุที่เทวดาท่านสงเคราะห์

แล้วจุไรจึงนั่งลงกราบ ยกมือพนม บอกว่า คุณลุงเจ้าคะ หนูอยากจะถามอะไรสักอย่างได้ไหม ก็เป็นเสียงก้องมาจากต้นโพธิ์ เสียงมีแต่รูปไม่เห็น แต่จุไรเห็น ป้าน้อยเห็นว่า หลานต้องการอะไร ถ้าสิ่งใดถ้าไม่เกินวิสัย ลุงให้ทุกอย่าง เธอก็ถามว่า ที่ลุงอยู่นี่ อยู่กิ่งไหน ท่านลุงก็แปลกใจถาม กิ่งอะไรหลาน คือ อยู่ที่ต้นโพธิ์นี่ ลุงอยู่ที่กิ่งไหน ท่านลุงปิยะยาวีก็ยิ้มบอกว่า หลานเอ๊ย ลุงไม่ใช่จิ้งจก ตุ๊กแก ลุงไม่ใช่นก ลุงเป็นเทวดา เท่าที่เห็นยืนอยู่นี่ ไม่ใช่ยืนอยู่บนกิ่งไม้ ลุงยืนอยู่บนพื้นของอากาศ แต่จริง ๆ แล้วลุงมีวิมานอยู่ เพียงแค่มาช่วยงานชั่วครู่ก็กลับ

เธอก็ถามครู่หนึ่งของลุงใช้เวลาเท่าไร ก็บอกว่า เวลาของลุงถ้าเทียบกับเมืองมนุษย์นะ พูดกับชาวมนุษย์ ชาวมนุษย์ใช้เวลา ๕๐ ปี เท่ากับวันหนึ่งของลุง ฉะนั้น ถ้าลุงจะมาช่วยสงเคราะห์ดูแลวัดนี้ สักเจ็ดวัน หนึ่งอาทิตย์ อาทิตย์ของเทวดาก็ใช้เวลาตั้ง ๓๐๐ ปีกว่า ๓๕๐ ปี

จุไรก็ถามต่อไปว่า หน้าที่ของลุง นอกจากจะดูระวังภัยอันตรายต่าง ๆ ไม่ให้ปรากฏการณ์ขึ้น ท่านก็บอกว่า ใช่ ทั้งนี้ถ้าไม่เกินวิสัยของเทวดา ก็มีบางอย่าง ถ้าเป็นกฎของกรรมของคน และสัตว์ ก็เกินวิสัยที่เทวดาจะช่วยได้เหมือนกัน ไม่ใช่ช่วยได้ทุกอย่าง จุไรก็ถามว่า คุณลุงเจ้าคะ บนอากาศหนูไม่ได้สงสัย แต่หนูมีความรู้สึกว่า มีอะไรสักอย่าง อยู่ที่พื้นดินใกล้ ๆ ต้นโพธิ์ บริเวณที่หนูอยู่ตรงนี้นะ และก็ใต้ลงไปที่พื้นดิน เห็นสีเหลือง ๆ เหลืองมากด้วย เป็นแท่ง ๆ เห็นจะเป็นทองแท่งใช่ไหม

คุณลุงก็ตอบว่า ใช่ จุไรก็ถามว่า ทองทั้งหลายเหล่านี้ ลุงรักษาหรือเปล่า ท่านปิยะยาวีก็บอกว่า หลานรักลุงรักษา ไม่ใช่รักษาแต่เท่านี้นะ แต่ว่าอินทกะทั้งหมด ทั้ง ๔ ทิศ ท่านส่งมาทิศละองค์ เรียกว่า เทวดาชั้นผู้ใหญ่มา ๔ องค์ เทวดาที่เป็นบริวารเป็นเจ้าหน้าที่เป็นพัน ท่านก็บอกว่า หลานรัก ดูตามลุงบอกซิ มองตามนี้นะ ไม่ต้องเหลียวหน้า เหลียวหลัง จับลมหายใจเข้าออกให้ดี สร้างความรู้สึก เอาจิตมีความรู้สึกไว้ที่อก รู้ลมหายใจเข้าออก กำหนดจิต ไม่ต้องคิดอะไร ไม่ต้องภาวนา ทำใจให้เป็นสุข จุไรก็ทำตามนั้น หลังจากนั้นคุณลุงก็บอกว่า เห็นหรือยัง จุไรก็ตอบว่า เห็นแล้วเจ้าค่ะ และก็เห็นมันมากเกินไป

คุณลุงก็บอกว่า ทำไมมากเกินไป จุไรก็บอกว่า มันเต็มบริเวณวัด บริเวณเขตวัดมีเท่าไร ที่ ๑๐๐ ไร่เกือบทั้งหมด ที่นอกนั้นทั้งหมดและที่ประมาณ ๒๐๐ ไร่เต็ม ภายใต้เป็นทองคำทั้งหมด คุณลุงก็บอกว่าใช่ หลานเห็นถูกแล้ว ความจริงทองคำทั้งหมดนี่ เป็นของที่เป็นทรัพย์สินส่วนบุคคลก็มี เป็นทรัพย์สินส่วนกลางก็มี คือ เป็นของแผ่นดิน และทรัพย์สินบางอย่างที่เป็นของพระเจ้าจักรพรรดิก็มี และก็เป็นทรัพย์สินของพระเจ้าจักรพรรดิน่ะมีมาก

จุไรก็แปลกใจ ถามบอกว่า คุณลุงเจ้าคะ พระเจ้าจักรพรรดิเวลานี้ ท่านอยู่ประเทศไหน คุณลุงปิยะยาวีก็บอกว่า หลานรัก พระเจ้าจักรพรรดิเวลานี้ยังไม่ตรัส ต้องรอกาลเวลาอีกนาน ต้องว่างจากพระพุทธศาสนาในสมัยนั้นอาจจะมีพระปัจเจกพุทธเจ้า หรือยังไม่มีก็ได้ ทั้งสองอย่างจะมีพระเจ้าจักรพรรดิขึ้นมาปกครองโลก องค์เดียวสามารถปกครองโลกทั้งโลกโดยธรรม

ที่นี้ ทองคำทั้งหมดนี้ ถ้าประเทศไหนมีความยากจนเข็ญใจ ท่านจะช่วย ทองคำทั้งหมด ที่เป็นทองคำของพระเจ้าจักรพรรดิ ลุงต้องรักษา และก็ไม่ได้รักษาจุดนี้จุดเดียว อีกหลายจุดในโลกนี้ไม่ใช่เฉพาะประเทศไทย ที่ประเทศไทยนี้ก็มีอีกหลายจุด หลาย ๆ ประเทศก็มีหลายจุด อันนี้ใครเอาไม่ได้เลย เป็นหน้าที่ของลุงและคณะ ต้องอารักขาให้ปลอดภัยที่สุด จุไรก็ถามว่า ถ้าอย่างนั้น ถ้าพระเจ้าจักรพรรดิอุบัติขึ้นมาในโลก หรือเกิดขึ้นมาในโลก ลุงจะรู้ได้อย่างไร

ท่านก็บอกว่า เรื่องของเทวดา ไม่ใช่เรื่องของคน เป็นของไม่แปลก รู้ได้ทันที แต่ว่าลุงมีหน้าที่แต่เพียงรักษา การที่จะนำไปมอบหมายให้พระเจ้าจักรพรรดิ เป็นเทวดาอีกพวกหนึ่ง ไม่ใช่ลุง จุไรก็หันไปหันมา สงสัยว่า ทองกลุ่มนี้ โดยเฉพาะตรงนี้ ที่หนูยืนตรงไปนี่ มันมีน้ำหนักเท่าไร มันเยอะเหลือเกิน

ลุงก็บอกว่า ทั้งหมดนี้ ๔๒ ตัน เธอก็ถามว่า มองเห็นใกล้เหลือเกินนี่ ความลึก ลึกจากผิวแผ่นดินเท่าไร ลุงก็บอกว่า ประมาณครึ่งกิโลเมตร เธอก็ถามว่า ทอง ๔๒ ตันนี่ เป็นทองพระเจ้าจักรพรรดิหรือเปล่า ลุงปิยะยาวีก็บอกว่า ไม่ใช่ เธอก็ถามว่า เป็นทองของใคร ลุงปิยะยาวีก็บอกว่า เป็นทองของคนที่ยังไม่เกิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งทอง ๔ ตันใน ๔๒ ตันนะ คือ ๔ ตัน เป็นของท่านท่านหนึ่ง ในกรุงศรีอยุธยา กับลพบุรีร่วมกัน

หมายความว่า ท่านผู้นี้ เคยปกครองเคยอยู่ทั้งอยุธยา เคยอยู่ทั้งลพบุรี อยู่สองสถานที่เป็นกษัตริย์ และในสมัยนั้นที่วัดมีความรุ่งเรืองมาก เพราะกษัตริย์องค์นี้สนับสนุนในการก่อสร้างจึงได้นำทองส่วนหนึ่งมาวางไว้ มาเก็บไว้ที่นี่ เพื่อเจ้าหน้าที่ทำการก่อสร้างใช้ในการก่อสร้าง

ก็เป็นอันว่า ทองยังไม่ทันจะหมด คือ เอาทองไปแลกกับเงินและเงินก็แจกจ่ายซื้อของมาบ้าง จ้างช่างบ้างอย่างนี้ เป็นต้น ก็รวมความว่า ยังไม่หมด ยังเหลืออยู่ จุไรก็ถามว่า ถ้าหนูอยากจะได้สักนิดหนึ่งจะได้ไหม ทั้งหมดนี่ทองทั้งหมด ท่านก็บอกว่า ถ้าหนูอยากจะได้ เป็นหน้าที่ตามความรู้สึกของหนู แต่ลุงเห็นว่า มีความรู้สึกว่า หนูไม่ควร จุไรก็ถามว่า เพราะอะไร ท่านก็บอกว่า การที่หนูเห็นทองได้ เพราะความไม่โลภของจิตมีอยู่ ถ้าเกิดอยากได้ขึ้นมา ต่อไปความรู้สึกเห็นอย่างนี้ มันจะไม่มี มันจะสลายตัวไป จุไรก็ตกใจ ก็ก้มลงกราบขอขมาท่านลุงปิยะยาวี

เวลานั้นท่านลุงอีกลุงก็มา ท่านลุงบุเรงนองมา นี่เป็นนิทานนะ บรรดาท่านทั้งหลายก็ถามว่า จุไรหลานรัก ด๊อกเตอร์ปิยะยาวีเขาว่าอย่างไร จุไรก็กราบท่านบอกว่า กำลังคุยกันเรื่องทองคำและก็บอกว่า เรื่องนี้นะ หลวงปู่รู้ดีทุกอย่าง เพราะทองคำแต่ละจุดที่นำมา เขาแจ้งหลวงปู่ก่อน หลวงปู่ก็รู้ และก็มีระยะหนึ่ง ตอนต้นที่ท่านซื้อที่ ๑๐๐ ไร่เศษ ก็มีพระ หลวงปู่ใหญ่ท่านมาบอกให้รีบทำถนนล้อมพื้นที่ทันที เพราะว่า เดือนมีนาของปีนั้น เขาจะนำทองของพระเจ้าจักรพรรดิมาไว้ในบริเวณนี้ ในเมื่อเป็นขอบเขต ใครรุกรานไม่ได้

จุไรก็บอกว่า มันลึกขนาดตั้งเกือบกิโลเมตร ใครจะขุดได้ ท่านก็บอกว่า คนไม่สามารถจะขุดได้ แต่ว่าเครื่องจักรสามารถขุดได้ ฉะนั้นเมื่อล้อมที่เป็นรั้ว เป็นขอบเขตของวัดเสียแล้ว ก็ไม่มีใครเขามาทำ จุไรก็ถามว่า ถ้าอย่างนั้นคุณลุงเจ้าคะ ถ้าบังเอิญจะมีใครคนใดคนหนึ่ง มาขอซื้อที่วัด เพราะที่บริเวณเท่านี้ เฉพาะที่ ๑๐๐ ไร่ เขาให้ไร่ละสิบล้าน อย่างนี้เขามีอำนาจขุดไหม

ท่านลุงก็บอกว่า กี่สิบล้าน ท่านลุงก็ไม่ขายละมั้ง เพราะว่าอย่างไร ๆ วัดก็ขายที่ดินกินไม่ได้อยู่แล้ว เพราะภาระของพระ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ถ้าพระโดยเฉพาะหลวงปู่ของหนูนี่ ไม่มีทางขายมีอย่างเดียวจะรวบรวมเข้ามา เพราะบริเวณวัดนี้จริง ๆ แล้วเนื้อที่ต้องมีประมาณ ๒๐๐ ไร่เศษ หลวงปู่ท่านก็ทราบ มีท่านผู้รู้บอกท่าน แต่ท่านก็พยามยามซื้อกลับคืนมา แต่ก็ไม่หมด ในที่สุดท่านก็ยับยั้งการซื้อ เพราะในเวลานี้ท่านแก่มากแล้ว ท่านรู้สึกตัวว่า วาระชีวิตของท่านจะอยู่ได้ไม่นาน จึงลดการงานให้ช้าลง

เวลานี้เรื่องหนี้สินคั่งค้างเป็นเดือน ๆ ไม่มีสำหรับหลวงปู่ จะมีเฉพาะ หนี้ประจำเฉพาะเดือนเท่านั้น ถ้าสิ้นเดือนชำระหนี้กันที อย่างนี้ท่านก็ไม่ยอมให้หนี้ค้างเหมือนกัน เพราะท่านทราบว่าวันเวลาของท่านว่าไอ้ความตายมันใกล้เข้ามา ไม่ต้องการให้หนักใจคนอื่น จุไรก็กราบเรียนถามว่า ถ้าอย่างนั้นหลวงปู่ก็ใช้จ่ายน้อยลง ทั้งนี้เพราะว่า วัตถุก่อสร้างมันขึ้นราคามาก ท่านจะรักษากำหนดค่าใช้จ่ายไม่เกินกว่าเดือนที่เคยจ่ายไว้ แต่งานจะก้าวถึงไหนเป็นเรื่องของงาน เรื่องของวัตถุที่พึงได้มา

เอาละ หลานรัก มองดูเวลาก็หมดไปแล้วนี่ คนอ่านเขาจะรำคาญ วันนี้ก็ยุติกันก่อนละหลานนะ วันพรุ่งนี้ถ้ามีโอกาส มาคุยกันใหม่ ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคลสมบูรณ์พูนผล จงมีแด่หลาน และผู้อ่านทุกคน สวัสดี

จุไรชมหอพักหญิง

ตอนนี้ ท่านผู้อ่านก็ยังจะพบกับ จุไรและคุณป้าน้อย ต่อไปเป็นอันว่า จุไรกับคุณป้าน้อย คุยกันกับ ท่านอินทกะของท้าวมหาราชทั้ง ๒ คือ ท่านบุเรงนอง และท่านมองสิเออยาวี คำว่า มองสิเออยาวี นี่ บุเรงนองเป็นคนเรียก แต่จริง ๆ แล้วท่านชื่อ ปิยะยาวี

ก็รวมความว่า เรื่องเทวดาหรือเรื่องผี ก็เป็นเรื่องนิทาน เรื่องต่อไปถ้าเป็นเรื่องอาคารของวัด นี่เป็นเรื่องจริง และเรื่องตัวบุคคลก็ดีท้องเรื่องต่าง ๆ ก็ดี เป็นตัวบุคคลขึ้นมาก็ตาม แม้แต่จุไรกับป้าน้อยก็เป็นนิทาน แต่ถ้าจะพูดตรงไปตรงมา ท่านผู้อ่านก็จะรำคาญ ก็เลยยกนิทานเข้ามาผสมกับเรื่องจริง ฉะนั้นเรื่องจริง ๆ ก็มีอยู่ และนิทานจริง ๆ ก็มีอยู่ เป็นอันว่า เรื่องของเทวดา กับจุไรกับป้าน้อย เป็นเรื่องนิทาน เป็นตัวบุคคลในนิทาน ก็เป็นอันว่า ทราบกันแล้วกันว่า นิทาน อย่าใช้เป็น ตำรา

ก็เป็นอันว่า คุณหลานกับคุณป้าทั้งสอง เมื่อคุยกับทั้งสองท่านเห็นว่าเวลาพอสมควร จุไรกับคุณป้าน้อย ก็ต่างคนต่างยกมือไหว้ ท่านอินทกะทั้งสอง คือ ท่านบุเรงนอง กับท่านปิยะยาวี คำว่า ปิยะยาวี นี่ท่านบุเรงนองท่านเรียกว่า มองสิเออยาวี คำว่า บุเรงนอง บรรดาท่านทั้งหลายก็จงอย่าคิดว่าเป็น บุเรงนองพม่า เป็นชื่อที่สมมติขึ้นมาทั้งหมด สมมติทั้งหมด เป็นนิทานทั้งหมด

เมื่อลาท่านทั้งสองมาแล้ว ต่างคนก็เดินอย่างใคร่พิจารณา คือว่า ไม่รีบเดิน เพราะว่า จุไรมีโอกาส ทั้งนี้เพราะว่า คุณแม่อยู่ถึง ๗ วัน เมื่อเดินกลับมาได้หน่อยหนึ่งก็มองไปทางซ้ายมือ เห็นกำแพงด้านนอก ด้านนอกของอาคารเป็นกำแพงสั้น ๆ ใกล้ ๆ ก็ถามคุณป้าน้อยว่า นั่นเป็นกำแพงเขตของหอพักใช่ไหม คุณป้าก็บอกว่า ใช่ เธอก็มองไปนิดหนึ่ง ก็ไปเจอะด้านซ้ายมือเหมือนกัน ไปเจอะอาคารเล็ก ๆ เหมือนกับถัง ตั้งอยู่ก็ถามคุณป้าน้อยว่า นั่นอะไร คุณป้าน้อยก็บอกว่า นั่นเป็นที่เผาขยะ คือว่าเวลาที่มีเศษขยะ เด็กนักเรียนทำอาหารอะไรก็ตาม ก็ไปใส่ที่นั่นแล้วก็เผา

จุไรจึงบอกว่า คุณป้าเจ้าขา บ้านหนูทำไมไม่ต้องมีที่เผาขยะ และที่เผาขยะก็ใหญ่ขนาดนี้ มีความจำเป็นอย่างไร คุณป้าก็บอกว่า บ้านหนูมี ๓ คน คุณพ่อ คุณแม่ ก็หนู ขยะไม่มาก เพียงแค่จับเอาไปทิ้งหลังบ้าน มันก็หมดเรื่องหมดราว ก็จมดินไป แต่ว่าขยะที่โรงเรียน ที่หอพักนี่มีนักเรียนพักตั้งร้อยคนเศษ ของที่ใช้มันก็มาก เศษที่เหลือใช้มันก็มา จำเป็นต้องมีที่เผา จะได้เกิดความสะอาด ไม่เลอะรุงรัง เธอฟังแล้วก็ยิ้ม เธอก็มองไปอีกนิดหนึ่ง ถัดเข้ามา เห็นบ่อน้ำ ปูกระเบื้องเคลือบ และมีที่สำหรับโดดน้ำ มีเป็นสปริง เธอก็ถามว่า คุณป้านั่นอะไรเจ้าคะ

คุณป้าก็บอกว่า เป็นบ่อน้ำสำหรับนักเรียนในหอพักนี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหอพักหญิง ที่นี่เป็นหญิงทั้งหมด หอพักชายอยู่ที่โรงเรียน เวลาร้อนเข้ามาหรืออึดอัดจะได้เล่นน้ำอาบน้ำในบ่อน้ำนี่ จุไรก็บอกว่า โรงเรียนนี้น่าอยู่ หนูจะมาอยู่ได้บ้างไหม ป้าน้อยก็บอกว่า สุดแล้วแต่ความสามารถหลาน โรงเรียนนี้ไม่รับนักเรียนดะทั่วไป ต้องสอบ และต้องรับรองเรื่องความประพฤติ ต้องปฏิบัติกรรมฐานได้ สามารถเห็นผี เห็นนรกเห็นเทวดา เห็นสวรรค์ได้ อย่างหนูนี่ ข้อที่สามมีหวังร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่ว่าข้อที่หนึ่ง ข้อที่สอง ต้องว่ากันใหม่ เรื่องคุณธรรมเป็นเรื่องใหญ่ เธอก็ถามว่า โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนหลวง หรือโรงเรียนราษฎร์ คุณป้าน้อยก็บอกว่า เป็นโรงเรียนราษฎร์หลาน เพราะว่าเดิมทีเดียวก็เป็นโรงเรียนหลวง โรงเรียนรัฐบาล แต่ทว่าต่อมา ทางวัดก็มีความรู้สึกว่า ถ้าโรงเรียนรัฐบาลอยู่นี่ ท่านก็รับคนไม่ถนัด เพราะว่าไกลเมือง จึงให้โอกาสกับครูใหญ่ย้ายไปอยู่ในจังหวัด อาคารนี้เป็นอาคารที่วัดสร้าง จึงตั้งโรงเรียนเป็นโรงเรียนราษฎร์ ขึ้นมา เธอก็ถามว่า โรงเรียนนี้สอนถึงไหน

คุณป้าน้อยก็บอกว่า ตั้งแต่มัธยมปีที่ ๑ ถึงมัธยมปีที่ ๖ เธอก็ถามว่า โรงเรียนนี้เรียนกี่ปี ถึงมัธยมปีที่ ๖ คุณป้าน้อยก็บอกว่าโรงเรียนเขาสอนกันแต่ ๔ ปี มัธยมปีที่ ๑ ถึงมัธยมปีที่ ๓ นี่เขาสอน ๒ ปี มัธยมปีที่ ๔ ถึงมัธยมปีที่ ๖ นี่เขาสอน ๒ ปี จุไรก็แปลกใจว่า ที่อื่นทำไมสอนตั้ง ๖ ปี ป้าน้อยก็บอกว่า หลักสูตรพิเศษของกรมมีอย่างนั้น ก็สอนตามกรม ตามกรมสั่ง ไม่ใช่ตั้งกันขึ้นมาเอง

และก็เธอก็ถามว่า นักเรียนทุกคนต้องเสียอะไรบ้าง ป้าน้อยก็บอกว่า เรื่องนักเรียนเสีย จะหายากที่นี่ เว้นไว้แต่นักเรียนหอพัก นักเรียนหอพักจะจ่ายค่าข้าวสารเดือนละ ๘๐ บาท คิดข้าวสาร ๑ ถัง แต่เรื่องข้าวสารนี่ หลวงปู่ของหลานขาดทุนมาก เพราะเวลานี้ ซื้อข้าวสารมาจริง ๆ ประมาณ ถึงละ ๑๕๐ บาท แต่ทว่าเก็บเด็กนักเรียนมาตั้งแต่ต้น ๘๐ บาท หลวงปู่ก็ขาดทุนไป ๗๐ บาท

แต่ท่านก็จำเป็นต้องช่วย เพราะนักเรียนที่นี่ โดยส่วนใหญ่เป็นนักเรียนที่ได้มาจากคนยากจนเข็ญใจก็มีมาก รุ่นต้นๆ แต่รุ่นหลัง ๆ นี่ ก็คงพอที่จะมีคนมีสตางค์ มีทุนบ้าง ช่วยสงเคราะห์ลูก ที่พูดนี่ พูดเฉพาะนักเรียนประจำ และนักเรียนประจำก็เสียค่าอาหาร ค่าไฟฟ้า ค่าน้ำประปา และค่าเชื้อเพลิงหุงข้าว และก็ค่าครูคุมหอพัก และก็ทั้งหมดรวมกันแล้วนะเดือนละ ๖๐๐ บาท

รวมความว่า เธอจะเสียค่าอาหารจริง ๆ ประมาณวันละไม่ถึง ๒๐ บาท เป็นอันว่า ค่าน้ำประปา ๑ บาท ค่าไฟฟ้า ๑ บาท และก็ค่าแก๊สหุงต้ม ๑ บาท ต่อหนึ่งวันนะ และก็ค่าครูคุมหอพักอีก ๑ บาท อย่างนี้เป็นต้น รวมความว่า เธอก็จะเสียค่าอาหารประมาณวันละสำหรับนักเรียนหอพักวันละ ๑๖ บาท ป้าน้อยก็หันมาถามหลานสาวว่า แล้วจุไรละเห็นว่าแพงไหม จุไรก็ตอบว่า หนูไม่ทราบหรอก

แต่ถ้าคิดกันจริงๆ นักเรียนก็ต้องเสียประมาณวันละ ๒๐ บาท เพราะเดือนละ ๖๐๐ บาท มีค่าอาหาร หนูไม่ทราบ เพราะคุณแม่เป็นคนจ่าย แต่หนูก็หิ้วปิ่นโตไปโรงเรียน แต่ว่าจะต้องเสียค่ารถไปโรงเรียน ไป ๒ บาท มา ๒ บาท นี่หนูเสียไป ๔ บาท และก็ค่าขนมข้าวต้มอีก สรุปแล้วคุณแม่ให้หนูไปวันละ ๒๐ บาท และของทุกอย่างมันก็แพงหมด นี่ความจริง ปิ่นโตหนูก็มีไป และก็ค่ารถค่าเรือด้วย ค่ากินด้วย คุณแม่ให้วันละ ๒๐ บาท และความจริงที่นี่ เขาอยู่กันตรงนี้เอง ไม่ต้องเสียค่ารถ ค่าเรือและค่าหอพักด้วย

คุณป้าเจ้าขา อยากจะทราบว่า ค่าหอพักเสียไหม คุณป้าก็บอกว่า หอพักที่นี่ฟรีหมด และก็เสียอะไรอีก คุณป้าก็บอกว่า นอกจากนั้นเวลาเข้าใหม่ ๆ นักเรียนจะต้องเสียค่าเทอม ทั้งสองเทอมปีแรก ๕๐๐ บาท รวมเต็มปีเลยนะ ทั้งปีเทอมละ ๒๕๐ บาท เป็นอันว่าปีแรก ๕๐๐ บาท และก็เสียกันปีเดียว ทั้งนี้ ทางโรงเรียนจะได้ดูความประพฤตินักเรียน มีความประพฤติดีควรให้อยู่ต่อไปไหม ถ้ามีความประพฤติไม่ดี เป็นที่ไม่ปรารถนาของครู และโรงเรียน ถ้ามีความประพฤติไม่ดี เป็นที่ไม่ปรารถนาของครูและโรงเรียน ปีต่อไปหรือระยะกลางปีก็ต้องให้ออกไป

แต่สำหรับตั้งแต่ปีที่สองไปนี่ ไม่ต้องเสียอะไรเลย แต่ปีต้นที่ต้องเสีย ๕๐๐ บาท นั่นก็หมายความว่า ๑. ได้หอพักฟรี รายการที่ ๒ หลวงปู่ต้องเสียค่าข้าวสารให้ปีละประมาณเดือนหนึ่งก็ประมาณเท่าไร ๒๐ กับ ๕๐ ก็เป็น ๗๐ บาท หลวงปู่ต้องจ่ายเติมค่าข้าวสารคนละ ๗๐ บาท ต่อเดือน ถ้า ๑๐ เดือนก็ ๗๐๐ บาท เข้าไปแล้ว ถ้า ๑๒ เดือน ก็มากไปกว่านั้น

และนอกจากนั้น ทางโรงเรียนยังได้แจกเสื้อผ้าคนละ ๒ ชุด เครื่องแบบนะ ให้คนละ ๒ ชุดต่อปี และอุปกรณ์การสอน หนังสือเรียนทั้งหมด ทางโรงเรียนจัดหาให้หมด และครูที่สอน นักเรียนก็ไม่ต้องจ่ายสตางค์ รวมความว่า ทางวัดต้องเข้าอุ้มนักเรียนทั้งหมด นี่เป็นนักเรียนหอพักที่ต้องเสีย ถ้าเป็นนักเรียนเดินไปกลับไม่ต้องเสียอะไรเลย

ประการที่ ๑ กินข้าวกลางวันฟรี อาการดีกินได้มาก ๆ ไม่จำกัด ประการที่ ๒ ได้เสื้อผ้า ๒ ชุด ประการที่ ๓ หนังสือและอุปกรณ์การศึกษาไม่ต้องเสีย ประการที่ ๔ ค่าน้ำ ค่าไฟ ไม่ต้องเสีย ประการที่ ๕ ค่าครูไม่ต้องเสียอะไรเลย

แต่ว่าปีแรกเสีย ๕๐๐ บาท อีก ๓ ปีหลังไม่ต้องเสียอะไรเลย รวมความว่า เรียนมัธยมที่นี่ ถูกกว่าเรียนประชาบาลที่บ้าน จุไรก็มีความแปลกใจบอกว่า คุณป้าเจ้าคะ นักเรียนทั้งหมดมีเท่าไร คุณป้าก็บอกว่า นักเรียนที่นี่ หลวงปู่ท่านกำหนดไว้ว่า ไม่เกิน ๔๐๐ คน จะรับนักเรียนได้ไม่เกินปีละ ๑๐๐ คน ต้องสอบคัดเลือกกัน เมื่อสอบคัดเลือกอย่างอื่นได้แล้ว ก็ต้องซักซ้อมกัน เรื่องความประพฤติ คือ คุณธรรม

๑. สังคหวัตถุ ๔ ต้องรู้จักการช่วยเหลือ สงเคราะห์ซึ่งกันและกัน ต้องพูดดี มีวาจา เป็นที่รัก ต้องช่วยเหลือการงานซึ่งกันและกัน และก็ต้องไม่ถือตัวไม่ถือตนนี่เป็นหมวดที่ ๑ หมวดที่ ๒ คือ พรหมวิหาร ๔ มี ๑. เมตตา ความรัก ๒. ความกรุณา ความสงสาร ๓. มุทิตา มีจิตอ่อนโยน ไม่อิจฉาริษยาใคร เห็นใครได้ดีพลอยยินดีด้วย และก็ทำความดีตามเขา ๔. อุเบกขา วางเฉย สิ่งใด ถ้าเกินวิสัย เราก็เฉยไว้ ไม่ซ้ำเติมเขา

และก็ต่อไป ทุกคนต้องปฏิบัติใน ศีล ๕ กับ กรรมบถ ๑๐ ร่วมกัน คือ ทางกาย ๑. ไม่ฆ่าสัตว์ ๒. ไม่ลักทรัพย์ ๓. ไม่ประพฤติผิดในกาม และ ๔. ไม่ดื่มสุราและเมรัย ทางวาจา ไม่พูดปด ไม่พูดคำหยาบ ไม่พูดส่อเสียด ไม่พูดเพ้อเจ้อเหลวไหล ทางด้านจิตใจ ไม่อยากได้ทรัพย์สมบัติของใคร โดยเจ้าของไม่เต็มใจให้ และก็ไม่จองล้าง จองผลาญใคร ไม่พยาบาทใคร และก็มีความเห็นถูก เชื่อคำสอนพระพุทธเจ้า และปฏิบัติตาม

หลังจากนั้น จะต้องซักซ้อมจะต้องเจริญกรรมฐานให้ได้ ตามที่โรงเรียนต้องการ ตามที่วัดต้องการ เมื่อได้แล้ว ต้องมีการซักซ้อมทุกวันจันทร์และอังคาร คือ ผู้หญิงทุกวันจันทร์ พวกผู้ชายทุกวันอังคาร พอสิ้นเดือน นักเรียนบ้าน นักเรียนหอพัก ซ้อมร่วมกันทั้งหมด มีหลวงปู่เป็นประธาน เป็นผู้สอน

จุไรก็บอกว่า คุณป้าเจ้าคะ เท่าที่พูดมานี่ อย่างย่อนะ พูดมาอย่างย่อ หนูก็พอใจต้องไปบอกคุณแม่ว่า ถ้าหนูจบ ป. ๔ ปีนี้สอบ ป. ๔ จบ จะให้คุณแม่มาส่งเรียนที่นี่ คุณป้าน้อยก็ถามว่า หลานมีความประสงค์อย่างไร ชอบใจโรงเรียนใหญ่หรือว่าความประพฤติดี จุไรก็บอกว่า อย่างอื่นหนูไม่สนใจ สนใจที่ ๔ ปี ได้ ม. ๖ และประการที่ ๒ คุณพ่อ คุณแม่ก็ไม่ต้องจ่ายอะไร แต่เสียดายอย่างเดียวว่า หลวงปู่รับนักเรียนไม่เกินปีละ ๑๐๐ คน อยากจะให้ท่านรับมากกว่านั้น

คุณป้าน้อยก็บอกว่า รับไม่ไหวลูกรัก ค่าใช้จ่ายแค่นักเรียน ๔๐๐ คน กับครู และภาระต่าง ๆ ทั้งหมด อันนี้หลวงปู่ต้องจ่ายเทอมละล้านบาทเศษอยู่แล้ว ท่านไม่มีทุนสำรอง ก็ต้องอาศัย ป้าบ้าง เพื่อน ๆ กันบ้าง และทุกคนที่มีศรัทธา เวลานี้ที่ตั้งไว้เพราะอาศัยคนที่มีศรัทธา ทุกคนช่วยกันสงเคราะห์ มากบ้าง น้อยบ้าง ตามกำลังศรัทธา แต่ก็พอไปทุก ๆ เดือน

จุไรฟังแล้วก็ยืนนิ่ง ป้าน้อยก็ถามว่า ยืนนิ่งเพราะอะไร จุไรก็บอกว่า หนูจะบนใครดีนะ การที่หนูจะมาอยู่โรงเรียนนี้ จะบนใครดี ป้าน้อยก็บอกว่า เอาอย่างนี้ซิบนตัวเอง ที่พระพุทธเจ้าตรัสว่า อัตตาหิ อัตโน นาโถ ตนแลย่อมเป็นที่พึ่งของตน โกหินาโถ ปะโรสิยา บุคคลอื่นใครเล่าจะเป็นที่พึ่งได้ อัตตาหิ สุทันเตนะ ถ้าเราฝึกฝนตกีแล้วไซร้ คือ ประพฤติดีเรียนดี นาถึง ละภะติ ทุลละภัง ก็สามารถจะได้ที่พึ่ง อันบุคคลได้โดยยาก

นั่นก็หมายความ การที่จะมาโรงเรียนนี้ ก็ซักซ้อม ๑. สังคหวัตถุ ๔ ๒. พรหมวิหาร ๔ ๓. ศีล ๕ ๔. กรรมบถ ๑๐ ๕. กรรมฐาน ก็รวมความว่า ถ้าทำอย่านี้ หนูได้แน่ จุไรก็บอกว่า คุณป้าเจ้าคะ หนูจะพยายามปฏิบัติตน ตามข้อวัตรปฏิบัตินี้ให้ครบถ้วน ตามที่โรงเรียนต้องการ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป คุณป้าน้อยก็บอกว่า อย่าลืมการเรียนนะ เพราะสอบกัน ก่อนที่จะเข้า เขาต้องสอบแข่งขัน คนที่มีความขยันหมั่นเพียร มีความรู้ดี ไม่งั้นเขาไม่รับ เพราะว่าโรงเรียนนี้ เป็นโรงเรียนสงเคราะห์

ก็เป็นอันว่า หลังจากนั้น จุไรก็พาป้าน้อยเดินไปอีกนิดหนึ่งเดินไปอีกหน่อยหนึ่ง ปรากฏว่า เจอะเครื่องสูบน้ำกระบอกกลม ๆ และเจอะถังกรอง ก็บอกคุณป้าว่า คุณป้าเจ้าคะ นี่อะไรอยู่ซ้ายมือเหมือนกัน คุณป้าก็บอกว่า กระบอกกลม ๆ นั่นเป็นบ่อน้ำ สูบนี่สูบขึ้นถังกรองให้ใสสะอาด แล้วก็ปล่อยลงบ่อ ให้นักเรียนได้อาบกัน เธอก็ถามว่า อาการสูบน้ำนี่ สูบทุกวันหรือ คุณป้าน้อยก็บอกว่าการสูบนี่ สูบทุกวัน ทั้งนี้เพราะว่า หลวงปู่ต้องการให้น้ำสะอาด น้ำสกปรกไหลไป บ่อนี้ ต้องมีน้ำเต็มเปี่ยมอยู่ทุกวัน คือว่า มีการสูบน้ำวันละ ๑๐ ชั่วโมง จุไรก็พอใจคิดว่า หายากจริง ๆ อยากจะมาโรงเรียนนี้

ป้าน้อยก็บอกว่า หลานรัก เดินต่อไปก็แล้วกัน พอเดินต่อไปอีกนิดเดียว สองสามก้าว เธอก็หยุด หันมาด้านทางขวามือ ต่อต้นโพธิ์ออกมา เธอก็ถามว่า คุณป้าเจ้าคะ นั่นห้องอะไร ห้องเล็ก ๆ เยอะจริง ๆ ชั้นล่าง ๑๕ ห้อง ชั้นบน ๑๕ ห้อง นับแล้วเป็น ๓๐ ห้อง แล้วก็มอง ๆ ไปหน่อยหนึ่ง ปรากฏว่า ข้างในนี่ ชั้นล่าง ๖ ห้อง ชั้นกลาง ๖ ห้อง ชั้นบน ๖ ห้อง ก็รวมเป็น ๑๘ ห้อง จาก ๓๐ มารวม ๑๘ รวมเป็น ๔๘ ห้อง ถามว่า นั่นห้องอะไร คุณป้าก็อบกว่า นั่นเป็นห้องส้วม ห้องน้ำ สำหรับนักเรียนอาบ เพราะจุดนี้เป็นหอพัก ด้านหน้านี่หอพัก ด้านหลังนั้นก็หอพักเป็นหอพักหญิงทั้งหมด

จุไรเธอก็เดินต่อไปนิดหนึ่ง อีกหน่อยหนึ่ง ก็เข้าไปถึงตัวอาคารหอพักหญิง เธอก็ถามว่า คุณป้าเจ้าคะ เราจะไปทางไหนกันดี ด้านหน้าเป็นวิหาร ด้านซ้ายมีพระ เรียงกันเป็นแถว พระพุทธรูป และด้านขวาเป็นทางไป ไปทางไหน คุณป้าก็บอกว่า เอาอย่างนี้ก็แล้วกันหลาน หลานลงข้างล่าง เวลานี้นะ เราเดินที่อาคารชั้นสอง เราเดินไปข้างล่าง ดูชั้นล่างก่อน ลงไปข้างล่างกัน

จุไรก็เจอะหอพัก มีห้องทั้งหมด ๓๒ ห้อง เฉพาะห้องนอน กว้าง ๔ เมตร ยาว ๔ เมตร มีพัดลม มีไฟฟ้า มีพรมปู มีเตียงนอน ด้านหน้าก็กว้าง เป็นทางเดินกว้าง ๔ เมตร ยาวตลอด มีพัดลมส่าย เธอก็ถามคุณป้าว่า อันนี้อะไรเจ้าคะ คุณป้าน้อยบอกว่า นี่เป็นหอพักนักเรียนหญิง เธอมองด้านหน้า ด้านหน้าปูกระเบื้องเคลือบ ข้างในปูกระเบื้องเคลือบ มีมุ้งลวด มีพัดลม ทั้งข้างนอกข้างใน รู้สึกว่า มีความสุขมาก เธอถามว่า หอพักอย่างนี้นะ เสียสตางค์เท่าไร

คุณป้าน้อยก็บอกว่า ฟรี หลานรัก ที่นี่ฟรี หลวงปู่ท่านทำบุญ ท่านก็ได้สตางค์จากพวกเรา ๆ นี่แหละมาสร้าง ทำเอาบุญ เป็นธรรมทาน คือ ด้านวิชาความรู้ หลังจากนั้นจุไรก็พาคุณป้าเดินไปจนสุดห้อง เธอก็บ่นพึมพำบอก คุณป้าเจ้าขาห้องอย่างนี้เป็นห้องพักนักเรียน แต่ว่าที่บ้านหนูไม่มีพรมปูแบบนี้นี่ที่บ้านหนูมีเสื่อปู แต่ที่นี่เอาพรมมาจากไหน คุณป้าก็บอกว่า หลวงปู่ท่านซื้อมา

ก็รวมความว่า มาชมเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ขึ้นไปชั้นสองเป็นห้องโถง มองแล้วเป็นห้องโถงโล่ง และมีพัดลมเพดานกลาง ๒ แถวยาวเหยียด อาคารตรงนี้ ยาวทั้งหมด ๑๔๐ ตารางวา ข้างล่างข้างบนยาวเท่ากัน เมื่อเห็นอาคารยาวแบบนี้ เธอก็สงสัยถามว่า นี่ห้องอะไร คุณป้าน้อยบอก เป็นห้องโถง สำหรับฝึกหัดต่าง ๆ ของครู และนักเรียน ถ้าต้องการจะใช้ห้องโถง ใช้ได้เลย มีความกว้าง ๘ เมตร ยาว ๑๔๐ เมตร และปลายสุดมีกระจกบานใหญ่ติดอยู่ เธอก็ถาม คุณป้าบอก คุณป้าเจ้าคะ กระจกบานใหญ่เต็มห้องนี่เขาติดไว้ทำไม

คุณป้าบอกว่า ที่นี่เป็นที่ซ้อมรำ เวลาเขาจะฝึกรำ ครูซ้อมรำ หมายความว่า ครูนาฏศิลป์ซ้อม ซ้อมนักเรียนที่นี่ เพราะนักเรียนรำจะได้เห็นว่า ตัวเองรำได้ดีหรือไม่ดี สวยหรือไม่สวย เธอก็เดินต่อไปนิด พอออกไปข้างนอก ก็ปรากฏว่า เจอะห้องโถง เธอก็ถามว่า ห้องโถงทำอะไร ป้าน้อยก็บอกว่า เป็นที่พักผ่อน มันโปร่ง ๆ ทั้งหมด มีมุ้งลวดหมด ต่อมาก็เลี้ยวขวา ขึ้นบันไดชั้นสอง พอขึ้นบันไดชั้นสองเดินขึ้นไปแล้ว ก็เลี้ยวเธอก็ถามคุณป้าน้อยบอก คุณป้าน้อยเจ้าคะ อันนี้ห้องอะไร

ป้าน้อยบอกว่า ห้องครูนาฏศิลป์ และเธอก็สอนหลักวิชาอย่างอื่นด้วย จุไรก็ไปมองดู เห็นมีเครื่องปรับอากาศมีพัดลม มีห้องโถง เธอก็ถามว่า อย่างนี้ครูต้องเสียค่าเช่าไหม ป้าน้อยก็บอกว่า ที่นี่ไม่มีใครเสียค่าเช่า ครูทุกคนมาอยู่ที่นี่ไม่ต้องเสียค่าเช่าบ้าน ไม่ต้องเสียค่าไฟฟ้า ไม่ต้องเสียค่าน้ำประปา ไม่ต้องเสียค่ารถเมล์ หรือรถยนต์ไปมา ค่าใช้จ่ายลดตัวลงเยอะ มีความสุขและมีการอารักขา มีเจ้าหน้าที่ตำรวจอารักขาเป็นประจำทั้งกลางวันและกลางคืนทั้งวัด

หนูจุไรฟังแล้วก็จึงถามว่า คุณป้าเจ้าคะ ไอ้โรงเรียนแบบนี้เขาจะสร้างกี่หลังในประเทศไทย คุณป้าน้อยก็บอกว่า ที่อื่นอาจจะมีดีกว่านี้นะลูกนะ ที่นี้หลวงปู่นี่ทำตามกำลังลูกหลานของท่าน ลูกหลานท่านช่วยได้แค่ไหน ท่านก็ทำไปได้แค่นั้น เธอก็ออกมาจากห้องของครูนาฏศิลป์ ถอยหลังมานิด แล้วเลี้ยวขวาความจริงตามปกติ หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ขยับตัวมานิด มองไปทางหน้าต่าง เห็นข้างล่างเป็นบริเวณกว้างขวาง จึงถามคุณป้าน้อยบอกว่า คุณป้าน้อยเจ้าขา ถามว่า บริเวณข้างหน้านี่เป็นอะไร

ป้าน้อยก็บอกว่า เป็นสนามเด็กเล่น เธอถามว่า ยาวเท่าไร บอกว่า จุดนี้ยาว ๑๗๐ เมตร เธอถามว่า กว้างเท่าไร บอกว่า ความกว้างจริง ๆ ก็ ๓๐ เมตรเศษ เป็นลานคอนกรีต และมีรั้วกำแพงล้อมรอบ เธอก็หนักใจบอก แหม โรงเรียนนี้น่าอยู่ แต่สงสัยว่าจะอยู่ไม่ได้ อีตอนสอบเข้านี้สำคัญมาก สำหรับการเจริญกรรมฐานไม่หนักใจ ความประพฤติคุณธรรมต่าง ๆ ไม่หนักใจ กลัวอย่างเดียว ความรู้จะสู้เขาไม่ได้ ที่นี่เขามีการตุนกันบ้างไหม

ป้าน้อยก็ถามว่า การตุนอะไร เธอก็บอกว่า เห็นเขาคุยกันว่า บางคนเข้าที่ไหนไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่า เข้าโรงเรียน เข้าผ่านประตูไม่ได้ เขามีการให้สตางค์นายประตูกัน ที่นี่มีนายประตูเก็บสตางค์ไหม ถ้ามีนายประตูเก็บสตางค์ หนูจะบอกคุณพ่อ คุณแม่ให้กันไว้ให้นายประตู คุณป้าน้อยก็บอกว่า หลานรักที่นี่เป็นวัด เป็นที่สอนกรรมฐาน ต้องการให้เด็กทุกคนที่เรียนเป็นผู้มีคุณธรรม ฉะนั้นการตุนสตางค์ การเก็บค่าผ่านประตูนั้นไม่มี ไม่มีใครมีรายได้

หลังจากนั้น เธอก็พาคุณป้าเดินต่อไป เลี้ยวขวาเดินต่อไปนิดหนึ่ง เข้าเขตหอพักชั้นบนเป็นชั้นสาม เธอก็ถามคุณป้าน้อยว่า หอพักมีกี่ห้องเจ้าคะ ป้าน้อยก็บอกว่ามี ๓๒ ห้อง แต่ความจริงห้องกว้างเท่าข้างล่าง แต่นี่มีพัดลมเพดาน และด้านหน้าเดิมก็กว้าง ๔ เมตรเหมือนกัน ห้องก็กว้าง ๔ เมตร ในอาคารกว้าง ๘ เมตร เธอก็เดินชมไปหน่อยหนึ่ง ดูห้องข้างบนนี่โอ่โถง กว้างขวาง ความจริงมันเท่ากัน แต่ว่าสภาพสูงกว่าชั้นล่าง เธอเดินไปก็มองดูไป ไปเห็นห้องพักนักเรียน บางห้องก็มีนักเรียน บางห้องก็ยังไม่มีนักเรียน เธอก็ถามว่า คุณป้าเจ้าคะ ห้องที่ยังไม่มีนักเรียนพักนี่ หนูจะจองได้ไหม

คุณป้าก็บอกว่า คำว่า จองที่นี่ไม่มี ที่นี่ต้องการอย่างเดียว คือ ความสามารถและมีคุณธรรมพอ ถ้าหนูมีการฝึกฝนตนดี นั่นหมายความว่า ตั้งใจช่วยตัวเอง อย่าเกียจคร้านในการเรียนหนังสือใช้ปัญญาพิจารณาตามคำสอนของครู เวลาครูสอนก็ตาดู หูฟัง ตั้งใจจำ และคิดตาม และเมื่อถึงบ้านก็ซักซ้อมวิชาความรู้ สิ่งไหนถ้าฝืดอยู่ ไม่คล่องตัว ก็พยายามทำให้คล่องตัว

คุณป้าคิดว่า ทุกอย่างนี่ หนูครบแล้ว เหลืออย่างเดียว หลักวิชาความรู้ สอบสู้เขาไม่ได้ อย่างอื่นได้แน่นอน อย่างอื่นไม่ต้องห่วง กรรมฐานหนูก็เก่ง คุณธรรมหนูก็เก่ง ถ้าศีลหนูไม่ได้ คุณธรรมไม่ดี ความเป็นทิพจักขุญาณของหนูจะแจ่มใสไม่ได้ ก็รวมความว่า ในตอนนี้คุณหลานกับคุณป้า ก็คุยกันไม่ได้เท่าไร ก็มองดูเวลา พระท่านบอกว่า คุณป้าและคุณหลาน เวลานี้นักเรียนจะกลับเข้าห้องพักแล้ว เพราะว่าถึงเวลาโรงเรียนเลิก ขอคุณป้าและหลานไปพักห้องพักเสียก่อน

ในเมื่อจำเป็นต้องพัก ก็ต้องพักตามคำของเจ้าหน้าที่ ทั้งนี้เพราะอะไร เพราะเวลาหมด ขอความสุขสวัสดิ์พิพัฒนมงคลสมบูรณ์พูนพล จงมีแด่ท่านผู้อ่านทุกคน สวัสดี

จุไรชมหอพักหญิง (ต่อ)

ท่านผู้อ่านทั้งหลาย ตอนนี้ก็มาพบ จุไรกับคุณป้าน้อย ต่อไป หลังจากที่พระท่านแนะนำให้คุณป้าและคุณหลาน ต้องรีบออกไปจากหอพัก เพราะตามปกติแล้ว หอพักนี่คนภายนอกเข้ามาไม่ได้ แต่อาศัยว่า หลวงพ่อท่านอนุญาตเป็นพิเศษ ก็จะเข้ามาได้ เพียงแต่สองคนนี่เป็นครั้งแรก แล้วต่อไปก็ไม่แน่ว่าจะมีใครเข้าได้มาอีก แต่ในเมื่อท่านอนุญาตแล้ว ก็ขอรักษาระเบียบ คือ เจ้าของหอพักเข้ามาแล้วต้องรีบออกไป แต่ความจริงพระท่านเอง ท่านก็ไม่ละเมิดอำนาจของหลวงพ่อ

ทั้งนี้เพราะว่า เวลานั้นให้เข้ามา แต่ท่านไม่ได้เดินมาด้วย เป็นแต่เพียงว่า ท่านมาตรวจตามห้องต่าง ๆ ว่า ใส่กุญแจดีแล้ว ท่านก็กลับ แต่มาถึงเวลาที่นักเรียนเดินทางมาท่านก็สั่งให้สองคนเดินออกไป

พอสองคนป้าหลานจะออกไปจากสถานที่นั้น ก็ปรากฏว่า คณะนักเรียนรุ่นใหญ่เข้ามาถึงพอดี แล้วก็ด้านหน้าก็มีอาจารย์สอนนาฏศิลป์ สอนหลักวิชาเข้ามาด้วย จุไรเป็นคนเรียบร้อยเป็นคนที่มีความสำคัญด้านมารยาท เห็นท่าไม่ได้การ อยากจะอยู่ดูต่อไป ก็รีบเดินเข้าไป แล้วก็นั่งลงกราบอาจารย์ผู้นำนักเรียนมา อาจารย์ก็ตกใจต้องนั่งลงรับไหว้เธอ แล้วก็จับเธอบอกว่า หนูไม่ต้องกราบ หนูมีธุระอะไร เธอก็บอกว่า ป้ากับหนูทั้งสองคน กำลังมาชมสถานหอพัก ก็พอดีชมไม่ทันจบ ไม่ทันหมด ก็พอดีคณะนักเรียนมาแล้วก็อาจารย์มา หนูอยากจะขออนุญาตชมต่อไปได้ไหม

อาจารย์เห็นว่าเป็นเด็กเล็ก ๆ และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง คุณป้าน้อยของจุไรก็เป็นครูสอนกรรมฐานอาจารย์ผู้สอนนาฏศิลป์ อาจารย์ผู้สอนนาฏศิลป์ก็บอกมือไหว้บอกว่า คุณป้าเจ้าคะ อนุญาตเข้าชมต่อไปได้ แต่ว่าอย่าฝืนระเบียบเขาก็แล้วกัน หลังจากนั้น ท่านอาจารย์ก็ไปบอกนักเรียน บอกว่าทุกคนได้โปรดทราบ เวลานี้มีอาจารย์น้อยซึ่งเป็นครูสอนกรรมฐานของฉัน และก็หนูจุไรอยากจะชมสถานที่ แต่ว่าทุกคนไม่ต้องเปิดห้องให้ชม ให้ชมได้ตามสบาย ทุกคนทราบ จุไรก็กราบท่านอาจารย์อีกครั้งหนึ่งแล้วก็ชวนคุณป้าเดินไป

พอเข้าไปถึงรุ่นพี่ ซึ่งอายุก็มากแล้ว ๑๖ หรือ ๑๘ ก็ยกมือไหว้รุ่นพี่ รุ่นพี่ก็รับไหว้ รุ่นพี่ก็ถามว่าหนูหรือน้องจะชมอะไร จุไรก็บอกว่า ด้านหน้าของห้องพักหนูชมหมดแล้ว อยากจะเดินเรื่อยไปทางนี้ จนกว่าจะสุดสถานที่ นี่พึ่งเข้ามาถึงครึ่งเท่านั้นเอง รุ่นพี่ก็อนุญาต เธอก็เดินไปประเดี๋ยวหนึ่งก็ไปถึงครัว ไปถึงครัวของโรงเรียนหรือหอพัก เวลานั้นก็มีนักเรียนรุ่นใหญ่ ๕ คนเป็นเวรครัว กำลังอุ่นอาหาร แล้วก็ทำอาหารเสริม

จุไรก็เข้าไปยกมือไหว้ถามว่า คุณพี่เจ้าคะ คุณพี่ทำอะไร คุณพี่ก็บอกว่า พี่กำลังหุงข้าว และพี่ก็กำลังอุ่นอาหาร จุไรก็ถามว่าอาหารที่พี่รับประทานตอนเย็นนี้มีกี่อย่าง พี่ก็บอกว่ามี ๓ อย่าง ตอนเย็น ๓ อย่าง ตอนกลางวันก็ ๓ อย่าง ตอนเช้าก็ ๓ อย่าง ก็ถามว่า วันนี้มีอะไรบ้างเจ้าคะ คุณพี่ก็บอกว่า หม้อนี้ หม้ออลูมิเนียมลูกต้นนี่แกงบวน และหม้อนี้พะโล้ขาหมูกับไข่ และหม้อนี้เป็นต้มจืด อันนี้เป็นอาหารหลัก สำหรับตอนเย็นวันนี้ แต่ว่าพี่พี่ก็ยังทำเสริมพี่ก็ชี้ให้ดู พี่คนหนึ่งตำน้ำพริก อีกคนหนึ่งกำลังหั่นผักจะต้ม จะต้มผักรับประทานน้ำพริก

และหลังจากนั้น พี่ก็ชี้ให้ดูในกาละมังพิเศษบอก นี่เป็นอาหารพิเศษนะน้อง จุไรมองออกไปเห็นมะละกอสับสับชิ้นละเอียด ละเอียดมากเกือบจะเต็มกาละมัง ถามว่า พี่เจ้าคะไอ้นี่ทำอะไร รุ่นพี่ก็บอกว่า อันนี้จะทำส้มตำ แต่ว่าไม่ใช่อยู่ในเกณฑ์อาหารที่จะรับประทานตอนเย็น เป็นพี่ทำพิเศษขึ้นมา

จุไรก็ถามว่า ถ้าอย่างนั้นอาจารย์ท่านไม่ดุเอาหรือ รุ่นพี่ก็บอกว่า อาจารย์ไม่ดุ ทั้งนี้เพราะว่า หลวงปู่ท่านอนุญาต รับประทานอาหารพิเศษได้ และพี่ก็ชี้ไปดูกาละมังอีกกาละมังหนึ่ง นั่นมันเป็นมะขาดสดชัด ๆ ยังสดอยู่ เธอก็ถามว่า พี่นี่ทำอะไรเจ้าคะ พี่ก็บอกว่า มะขามสด จุไรก็ถามว่า มะขามสดนี่มาจากไหน ซื้อมาจากไหนเจ้าคะ รุ่นพี่ก็บอกว่า มะขามสดนี่ไม่ได้ซื้อน้อง อยู่ที่ริมสระตึกกลางน้ำของหลวงพ่อท่าน เพราะว่าเวลานี้ เดิมทีเดียวมะขามทั้งหมดนี่เป็นมะขามหวาน เขาส่งมาจากเพชรบูรณ์ แต่ทว่าเมื่อปลูกเข้าจริง ๆ แล้วมันกลายเป็นมะขามเปรี้ยว แต่ว่ามะขามรุ่นนี้ไม่ได้เป็นเฉพาะฤดู เป็นทั้งปี ออกดอกทั้งปี เป็นฝักทั้งปี

และเธอก็ถามว่า มะขามเปรี้ยวนี่เจ้าคะ พี่รับประทานอย่างไร พี่ก็ชี้ให้ดูในกาละมัง เห็นน้ำตาลปี๊ป และก็เกลืออุปกรณ์ต่าง ๆ ผสมกันเข้าจะกินกับมะขาม จุไรฟังไปฟังมา ก็รู้สึกน้ำลายไหล คุยไปคุยมาก็ถึงเวลารับประทานอาหารพอดี ก็พอดีเห็นรุ่นพี่ตักอาหารมา ชามใหญ่ ๆ และรับประทานอาหารกันแบบสบาย ๆ แบบว่า รับประทานกันแบบสะดวกสบาย ฟรีทีเดียว ไม่ใช่แบ่งเล็กแบ่งน้อย กินกันแบบสบาย ๆ แบบอุดมสมบูรณ์ และแกงมาก ต้มมาก

จุไรบอกกับคุณป้าน้อยบอกว่า คุณป้าน้อยเจ้าคะ ทำไมที่หอพักนี่จึงไม่จำกัดอาหาร อาหารเหลือเฟือจริง ๆ กินกันมาก ๆ และตักกันมากๆ กินแบบสบาย ๆ คุณป้าน้อยก็บอกว่า หลานรัก หลวงปู่ท่านถือว่าเป็นทาน การให้นี่เป็นทาน แล้วก็เป็นธรรมทานด้วย เพราะว่าทุกคนที่เรียนหนังสือต้องปฏิบัติธรรมะได้ เจริญกรรมฐานได้จัดเป็นธรรม อาการสงเคราะห์ครั้งนี้ได้ทั้งโลก ได้ทั้งธรรม คือ โลกไม่ช้ำ ธรรมไม่เสีย ทางโลกก็ได้ สังคหวัตถุ เราให้ทาน ทางธรรมก็ได้ เราได้ธรรมทาน และอานิสงส์แห่งการให้ทานเป็น ทานบารมี เราได้ตั้ง ๒ อย่าง

จุไรก็บอกว่า ถ้าหากว่า บังเอิญหนูได้โอกาสมาอยู่โรงเรียนนี้นะ หนูคิดว่า หนูจะรับประทานส้มตำทุกวัน ป้าน้อยก็ถามว่า หนูชอบส้มตำหรือ จุไรก็บอกว่า ชอบเจ้าค่ะ แต่คุณแม่ไม่ค่อยตำให้ เดี๋ยวหนูจะไปเรียนกับพี่ พี่เขาตำกันอย่างไร จุไรก็หันเข้าไปหาวงข้าว เวลาได้ยินศัพท์ว่า แซบ แซบ แซบ บางคนก็บอกว่า แซบอีหลี จุไรก็ถอยหลังออกมา ถามคุณป้าเจ้าคะ คำว่า แซบ แซบ แซบ นี่ หรือแซบอีหลี นี่มันไม่ใช่ศัพท์บ้านเรานะ เพราะว่ามันเป็นศัพท์ทางด้านอีสาน

คุณป้าน้อยก็บอกว่า ใช่ ที่โรงเรียนนี้นะ หลานรัก เด็กนักเรียนที่เรียนโรงเรียนนี้นะ มาจากตัวเมืองอุทัยธานีก็มี และก็มาจากอำเภอภายนอกอย่างอำเภอลานสัก อำเภอบ้านไร่ หรือบ้านทุ่งนา เป็นแดนทุรกันดารจริง ๆ น้ำท่าไม่ค่อยจะมี โรงเรียนนี้สงเคราะห์บุคคลผู้ยากจนในถิ่นทุรกันดาร นอกจากนั้นก็มาจากภาคอีสาน คืออย่าง บุรีรัมย์ นครราชสีมา ชัยภูมิ พิษณุโลก เพชรบูรณ์ และนครสวรรค์ กรุงเทพฯ อยุธยา จันทบุรี ระยอง เพชรบุรี และชาวเขาเมืองเพชร โรงเรียนนี้มีชาวเขามาเรียนด้วย

ก็เป็นอันว่า ทุกคนจะอยู่ที่ไหนก็ตาม มาอยู่ได้พร้อมเพรียงกัน มีความสามัคคีกัน จุไรก็หันไปหารุ่นพี่ ยกมือลา รุ่นพี่ก็ชวนรับประทานอาหาร เธอก็บอกว่า หนูอิ่มแล้วเจ้าค่ะ หนูจะลาก่อน ก็รวมความว่า เธอก็ลามา ออกจากครัวของหอพัก และก็จะเดินต่อไป เธอก็สงสัยว่า นักเรียนที่นี่มีกี่คนเข้าไปถาม รุ่นพี่บอกว่า นักเรียนหอพักนี่จริง ๆ แล้วก็เฉพาะนักเรียนหญิง ๑๐๐ คนเศษ นักเรียนชายอยู่ฝั่งโน้นก็ ๑๐๐ คนเศษเหมือนกัน

เธอก็ถามรุ่นพี่ว่า นักเรียนทุกคนนี่ต้องเสียค่าอาหารเดือนละ ๖๐๐ ทุกคนเหมือนกันไหม และก็ต้องจ่ายค่าข้าวสารเดือนละ ๘๐ ทุกคนไหม รุ่นพี่จริง ๆ รุ่นพี่ใหญ่ ที่เธอถามก็ตอบว่า รุ่นต้นสำหรับรุ่นพี่นี่ทุกคน ๑๐๐ คนเศษ ไม่มีใครต้องเสียอะไรเลย เพราะรุ่นพี่ทุกคนมาจากแดนทุรกันดารทั้งหมด มีรุ่นหลังนี่แหละที่เขามีทุนบ้างอะไรบ้าง หลวงปู่ก็ให้เสียค่าอาหาร เพราะถ้าท่านจะให้จ่ายทั้งหมดไม่ไหว และว่า ๓ เทอมน้ำท่วมที่ผ่านมานี่ หลวงปู่ไม่เก็บอะไรเลยทุกอย่าง ค่าอาหารก็ไม่เก็บ ค่าน้ำ ค่าไฟไม่เก็บ ไม่เก็บทุกอย่าง แต่ทราบจากอาจารย์ใหญ่ว่า หลวงปู่ต้องจ่าย เทอมละล้านบาทเศษทั้งค่าครูด้วย จุไรฟังแล้วก็ตกใจบอก โอ้โฮ หลวงปู่ต้องจ่ายมากจริง ๆ

ก็รวมความ หลังจากนั้นเธอก็ลา ลารุ่นพี่มา ตอนนี้ก็เข้า นิทานร้อยเปอร์เซ็นต์ เมื่อกี้นี้ก็นิทานจริงบ้าง ของจริงบ้าง ของหลอกบ้าง นิทานบ้าง ของจริงบ้าง ก็ว่ากันไป ตอนนี้เมื่อเข้านิทานร้อยเปอร์เซ็นต์ก็ออกจากที่นั้นแล้ว จะถึงลานต้นโพธิ์ ต้นโพธิ์ต้นนี้มีความสำคัญมาก เบื้องล่างปรากฏว่า มีที่บูชา ลานฐานต้นโพธิ์เขามีก่ออิฐ ก่อหิน ก่ออิฐล้อมแล้วก็ปูซิเมนต์ ที่ลานนะ มีเครื่องตั้งบูชา จุไรก็ถามว่า คุณป้าเจ้าคะ ต้นโพธิ์ต้นนี้มีความสำคัญอย่างไร จึงมีผ้าผูก มีเครื่องสักการะบูชา ป้าน้อยก็บอกว่า ถ้าสิ่งไหน ถ้าไม่สำคัญ หลวงปู่ท่านคงไม่ทำอะไรเป็นพิเศษ ต้องมีความสำคัญ แต่ทว่าหลวงปู่เคยบอกให้ป้าฟังว่า ต้นโพธิ์ต้นนี้มีเทวดารักษาอยู่มาก พอพูดเท่านั้น จุไรก็มองตาเหลือก ตาตั้ง

เพราะเวลานั้น ก็ปรากฏว่า ท่านอินทกะของท้าวมหาราชทั้งสอง คือ ท่านบุเรงนอง กับท่านปิยะยาวี ก็มามองยิ้มอยู่ข้างหน้า ท่านก็บอกว่า จุไรหลานรัก ที่ป้าน้อยพูดน่ะถูก แต่ป้าน้อยอาจพูดไม่ละเอียด เดี๋ยวลุงจะเล่าให้ฟัง เอาอย่างนี้ก่อนก็แล้วกัน เอาเฉพาะพวกของลุงก่อน ที่ใกล้ ๆ พวกของลุงจริง ๆ ไม่ใช่มีเฉพาะลุง ๒ คน แต่ว่าปันส่วน แบ่งหน้าที่กันคนละจุด ๆ รอบบริเวณวัด จำนวนจริง ๆ เกินกว่า ๑,๐๐๐ คน นี่นิทานนะ

แล้วพอท่านพูดจบ ปรากฏว่าบริเวณด้านบนของอาคาร ในด้านอากาศ มันกลายเป็นพื้นที่คล้าย ๆ กับพื้นสนามหญ้าเขียวชอุ่ม มีสระโบกขรณี มีน้ำใส มีคนเยอะแยะมากมาย มีทั้งผู้หญิง ทั้งผู้ชาย อยู่กันเป็นกลุ่ม ๆ สำหรับผู้หญิงก็มีหน้าตาคล้ายเด็กสาวรุ่น ๆ ผู้ชายก็หนุ่มเช่นเดียวกัน เธอก็เลยบอกว่านี่ละพวกของลุงที่อยู่กันที่นี่ทั้งหมด ก็หน้าที่อารักขาทุกอย่าง เท่าที่ท้าวมหาราชสั่งมา หนูเห็นหรือยังว่า มีใครบ้าง จุไรบอกเห็นแล้วเจ้าค่ะ แต่ไม่ทราบว่าเป็นใคร ท่านอินทกะท่านก็บอกว่า ท่านถามว่าที่เป็นผู้หญิง ผู้ชาย หนูรู้จักไหม รู้เจ้าค่ะ แต่งตัวไม่เหมือนกัน ลีลาก็ต่างกัน ก็รวมความว่า เธอทราบ

เธอทราบแล้ว ท่านอินทกะท่านก็บอกว่า ต้นโพธิ์ต้นนี้นะหลานรักความจริง ต้นไม้ไม่มีความสำคัญเกินต้นไม้ แต่สิ่งที่อยู่กับต้นไม้หรืออยู่ใกล้กับต้นไม้นี่มีความสำคัญ อย่างพวกลุงทั้งหมดนี่ อย่าไปคิดว่า เป็นนางไม้ หรือนายไม้ จุไรก็ถามว่า นายไม้เป็นอย่างไร ลุงก็บอกว่า ตามปกติเขาจะบอกว่า นางไม้ นางไม้คือเทวดาผู้หญิง แต่เทวดาผู้ชายไม่มีใครเรียกว่า นายไม้ ลุงเลยเรียกว่า นายไม้ ให้มันถูกต้องเสีย เธอก็ถามว่า อย่างนั้นลุงเป็นเทวดาชั้นไหน ลุงก็ตอบว่า ทั้งหมดที่หลานเห็นนะ เป็นเทวดาประเภทอากาศเทวดา

แล้วเธอก็ถามว่า แผ่นดินก็อยู่ข้างล่าง แต่นี่มีแผ่นดินซ้อนแผ่นดิน ท่านบอกว่า แผ่นดินที่เห็นนี่ ความจริงนี่เป็นอากาศ แต่ทำให้หลานดูไม่อย่างนั้นหลานจะสงสัย ความจริงเทวดา นางฟ้า พรหมก็ดี ท่านเดินไปบนอากาศ ก็มีสภาพคล้ายกับคนเดินดิน ไม่ต้องกลัวอากาศยุบมันแข็งแรงแน่นหนาเหมือนกัน

แต่ลุงจะพูดย่อให้ฟังว่า สิ่งที่มีสำคัญตรงนี้ นั่นก็คือ พระพุทธรูปพระพุทธรูปนี่อยู่ใต้แผ่นดิน อยู่ในแผ่นดินลึกลงไป แต่ก็อยู่ใกล้ต้นโพธิ์ คือ อยู่ด้านหน้าของต้นโพธิ์ ที่มีเครื่องสักการะบูชาวางไว้อยู่ตรงนั้น จุไรก็ถามว่า คุณลุงเจ้าคะ แล้วหลวงปู่ท่านทราบไหม คุณลุงก็ตอบ ยิ้มแล้วก็ตอบว่า ท่านจะทราบหรือไม่ทราบ ลุงก็ไม่รู้เหมือนกัน ลุงไม่ได้ถามท่าน แต่ว่าท่านสั่งนักเรียน และครูบาอาจารย์ที่นี่ เวลาที่จะผ่านที่นี่ให้แสดงความเคารพ และขออภัย และท่านบอกกับเด็กนักเรียน กับครู บอกว่า มีพระพุทธรูปทองคำอยู่ใต้ดิน

จุไรก็บอกคุณลุงบอกว่า ถ้าอย่างนั้นหนูอยากจะเห็นได้ไหม คุณลุงก็บอกว่า เรื่องไม่ยาก ถ้าหลานต้องการเห็น ลุงก็จะให้เห็น เอ้าเห็นได้เดี๋ยวนี้ทันที เพียงเท่านั้นก็ปรากฏว่า ภาพพระพุทธรูปทองคำปรากฏขึ้น หน้าตักพระพุทธรูปทองคำ จริง ๆ ยาวขนาด ๔ ศอกเศษ ลุงบอกว่า ๔ ศอก ๗ นิ้ว เป็นทองคำ สวยอร่ามมาก กี่เปอร์เซ็นต์ก็ไม่ทราบ อาจจะเป็น ๙๐ เปอร์เซ็นต์เศษ และนอกจากองค์พระพุทธรูปแล้ว ก็มีแท่นรองด้วยทองคำ ความจริงนั้นน่ะสูง จุไรจึงถามว่า หนูเห็นชัดเหมือนไม่มีอะไรบัง

ลุงก็บอกว่า เป็นอานุภาพของเทวานุภาพอำนาจเทวานุภาพย่อมเป็นไปตามนั้น เธอก็ถามว่า พระพุทธรูปองค์นี้ อยู่ลึกมากไหม ลุงยิ้มก็ตอบว่า ลึกมากหลาน เธอก็ถามว่า ถ้าใครเขาอยากจะขุด ลุงก็บอกว่า เวลานี้ขุดไม่ได้แล้ว เพราะว่าหลวงปู่มาทำอาคารพื้นที่นี้ เทคอนกูดคอนกรีตแล้ว เป็นสถานอาคารที่อยู่ โอกาสที่จะขุดไม่มี เธอก็ถามว่า สมมุติว่าจะขุด จะต้องขุดลึกเท่าไร ลุงก็บอกว่า ตามธรรมดาพระพุทธรูปที่จมไปนี่ ลึกไม่มาก ลึกไปเพียง ๓ วาเศษ จากผิวดิน จากเกศขึ้นมา

แต่ว่าถ้าจะขุดหา ลุงคิดว่าขุดไป ๕ กิโลเมตรยังไม่พบ เพราะพวกลุงให้พบไม่ได้ มีหน้าที่เฝ้า ก็ในเมื่อลุงกับหลาน คุยกันไปคุยกันมา หลานสาวก็ถามว่า พระพุทธรูปองค์นี้ มีขึ้นได้อย่างไร คุณลุงก็บอกว่า ลุงขอเรียกศัพท์สั้น ๆ ต้องขอขมาโทษท่าน ต้องขอเรียกว่า พระหนีพม่า นั่นหมายความว่า พม่าจะเข้ามาตีกรุงศรีอยุธยา เคลื่อนทัพมาทางนี้ ในเมื่อชาวบ้านทางวัดทราบเข้า ต่างคนต่างไม่รู้ว่าจะเอาพระพุทธรูปไปทิ้งที่ไหน เพราะเป็นทองคำขนาดใหญ่ ก็เกรงไปว่าพม่า ผู้มีจิตอธรรมจะนำพระพุทธรูปไป ก็ต่างคนต่างช่วยกันขุด หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไร

หลังจากนั้น ก็ปรากฏภาพคน ลุงทำภาพให้ดู เวลานั้นสภาพของบ้านเมืองเป็นอย่างนี้ แถวนี้ก็มีบ้านมาก มีมอญเยอะ มีทั้งมอญทั้งไทย มอญก็เยอะ ไทยก็มากเมื่อทราบข่าวว่า พม่าเคลื่อนทัพมาต่างคนก็ต่างขุดหลุม เกณฑ์กันมานำพระพุทธรูปลงฝัง เอาแท่นวางข้างหน้า พระพุทธรูปวางข้างหลัง ที่นั่งซ้อนกัน และต่างคนต่างก็กลบ เมื่อกลบแล้ว ก็นำต้นโพธิ์มาปลูก ปลูกต้นโพธิ์ทับ ก็อยู่ข้าง ๆ ไม่ตรงทีเดียว และก็บริเวณด้านหน้าก็ทำเป็นสวนผัก คือ บริเวณนั้นทำเป็นสวนผัก เป็นการพรางตาพม่า เพราะเกรงว่าพม่าจะรู้ข่าวแล้วจะขุดออกไป อันนี้เป็นความหวังดีของคน

ก็รวมความว่า เวลานี้พระพุทธรูปอยู่ที่นี่ แล้วก็เห็นตามที่หลานเห็นนี่ จุไรก็ถามต่อไปบอกว่า ถ้าอย่างนั้นนอกจากพระพุทธรูปทรัพย์ทั้งหลายอย่างอื่นมีไหม ลุงก็เห็นทรัพย์สินทั้งหลายมากมาย ตามที่เคยปรากฏ เธอก็บอกว่า แล้วคุณลุงจะพรรณนาได้ไหม ลุงก็บอกว่าหน้าที่การพรรณนาว่า ทรัพย์มีอะไรบ้าง ไม่ใช่หน้าที่ของลุง ลุงมีหน้าที่เฝ้า คุณลุงบอกว่าเวลาสำหรับคุยกันนะ หมดแล้วนะหลานนะ มันจะค่ำแล้วละนะ หลานเดินทางต่อไปได้แล้ว

ต่อนั้นไปเมื่อคุณลุงทั้งสองลุงหายไป บรรดาท่านทั้งหลายก็หายไป จุไรกับคุณป้าน้อยก็เดินทางต่อไป จะไปดูครัว มองไปข้างหน้า ถามคุณป้าน้อยบอกว่า คุณป้าเจ้าคะ ด้านซ้ายนี่อะไรเป็นตึก ๔ ชั้น กว้างมาก และก็มองเข้าไปข้างใน เห็นห้องน้ำ ห้องส้วม ชั้นละ ๙ ห้อง ห้อง ๒ ชั้น และชั้นล้างมี ๓ ห้อง มีอ่างน้ำเสร็จ พื้นปูกระเบื้องเคลือบ สวยงามมาก และน่าอยู่ รอบ ๆ มีมุ้งลวด ชั้นบนมีหลังคา และก็มีฝาโปร่งด้วยตาข่าย เป็นที่นั่งตากลม

ป้าน้อยบอกนี่ครัว เธอก็บอก ถ้าอย่างนั้น คุณป้าขออนุญาตพาหนูไปครัวหน่อย เพราะว่าบรรดาพี่ ๆ อาจารย์อนุญาตแล้ว ป้าน้อยก็จะเดินเข้าไป พอจะเลี้ยวเข้าไป ก็ปรากฏว่า บรรดาสุนัขทั้งหลาย มีคุณป้านาค เป็นหัวหน้า เป็นแม่ใหญ่ คือ ลุงนิล กับป้านาค ๒ ตัวนี่เป็นสุนัขดั้งเดิม คุณฉวีวรรณ สรรพกิจ ให้มา

ต่อมาก็แตกลูก แตกหลานออกมา ทั้งหมดเวลานี้ ถ้าไม่ตายไปเสียบ้างก็จะมีจำนวนเกิน ๒๐๐ ตัว ใช้ชั่วเวลา ๗ ปี พอสองป้าหลานจะเข้ามา คุณป้านาคก็นำทีม เพราะในฐานะเป็นผู้รักษาครัว รักษาทรัพย์สินทั้งมด เมื่อคุณป้าลุกจากครัว ทั้งหมดก็กรูขึ้นมา ทำท่าจะกัด คุณป้าน้อยทัก พวกนั้นไม่ยอมฟัง คุณป้าน้อยเห็นท่

เล่ม ๙

คำปรารภ เล่มที่ ๙

เรื่องจริงที่เป็นนิทาน

ส.สังข์สุวรรณ